Nederlands leraar

Blog

Hebben en Zijn

25.06.2017

Blog

Op school stonden ze op het bord geschreven.
Het werkwoord hebben en het werkwoord zijn;
Hiermee was tijd, was eeuwigheid gegeven,
De ene werklijkheid, de andre schijn.
Hebben is niets. Is oorlog. Is niet leven.
Is van de wereld en haar goden zijn.
Zijn is, boven die dingen uitgeheven,
Vervuld worden van goddelijke pijn.
Hebben is hard. Is lichaam. Is twee borsten.
Is naar de aarde hongeren en dorsten.
Is enkel zinnen, enkel botte plicht.
Zijn is de ziel, is luisteren, is wijken,
Is kind worden en naar de sterren kijken,
En daarheen langzaam worden opgelicht.

Ed. Hoornik

Tsja. Mooi gedicht. Het is alweer even geleden dat ik op de middelbare school een verslag schreef over Hebben en Zijn. Het kwam erop neer dat wij, de mensen in de westelijke wereld, voornamelijk bezig zijn met hebben, oftewel ‘zoveel mogelijk willen hebben’, het materialisme.
Dit terwijl de mensen in de oostelijke wereld voornamelijk bezig zijn met zijn, dus met het spirituele zelfreflectie. Met het oosten bedoelde ik destijds, zo’n 40 jaar geleden, de Aziatische wereld. In de jaren ’80 las ik boeken van Herman Hesse; Narziss und Goldmund, Siddharta. Boeken waarbij het spirituele hoog in het vaandel stond. Carlos Castaneda – De lessen van Don Juan. Robert M. Pirsig – ‘Zen of de kunst van het motoronderhoud’. Dat soort boeken.

Ook waren het de hoogtijdagen van de Baghwan beweging, de lachende mensen in de oranje kleding. Ramses Shaffy zei destijds; ‘er valt geen speld doorheen te krijgen in wat hij (de Baghwan) zegt’. De Baghwan discotheek op de Oudezijds Voorburgwal bezochten we regelmatig; je mocht er op blote voeten dansen en elk soort muziek was er te horen. Helaas bleek later dat de Baghwan een zwak voor ‘hebben’ had. Zijn Rolls Royces hield wilde hij toch maar al te graag hebben.

Parkeren is duur in Amsterdam, een uur in het centrum kost 3 Euro 50. Achter ‘Sportcity’, mijn sportschool op de Wibautstraat/ Pauwenpad, dacht ik de ideale parkeerplaats te hebben gevonden, althans tot vandaag. Het betrof een ‘laden en lossen’ parkeerplaats waar ik al jarenlang een paar keer per week mijn auto neerzet als ik ga sporten. Altijd zonder problemen, maar toen ik vandaag na het sporten in mijn auto wilde stappen, was mijn auto weg. Ik kon hem ophalen bij het kantoor op de Daniel Goedkoopstraat, uitgang metro Over Amstel en dan 7 minuten lopen. Alsof de straatnaam ervoor bedacht was, goedkoop was het zeker niet; of ik even 373 Euro wilde betalen, dan mocht ik mijn auto weer meenemen. Fijn, zo’n Vrijdagmiddag! Zinloos om er boos over te worden en wat voor argumenten je ook geeft(ik parkeer hier al meer dan 7 jaar drie keer per week, het staat niet aangegeven dat je hier niet mag parkeren, er is geen ontkomen aan, je moet betalen!
Enigszins ontdaan haalde ik mijn pinpas erdoor, nam de rekening in ontvangst en vertrok in mijn Fiat 500.

Jarenlang ook meegemaakt toen ik nog in Duitsland woonde. Hoewel ik keurig een parkeerticket had gekocht en achter de voorruit had gelegd, zat er bij terugkomst een wielklem om mijn autoband. Het bleek dat de tijd met vijf minuten verstreken was. Daar ging toen mijn vakantiegeld naar het parkeerbeheer.

Je kunt er zo gefrustreerd van raken als je wilt, het helpt niet. Beter is het om het zo snel mogelijk maar weer te vergeten.

Ik heb het vaker meegemaakt, evenals bonnen om te hard rijden, vaak slecht enkele kilometers, waarvoor je dan even snel een bedrag met twee nullen mag betalen. Maar goed, soms is het terecht, al is het bedrag meestal zwaar overdreven.

Maar ik heb ook meegemaakt dat ik keurig en kaartje had gekocht en achter mijn voorruit had gelegd en desondanks een boete kreeg van 70 Euro. ‘Foutje’ dacht ik en ik stuurde het parkeerbewijs op. Op 29-12-2016 kreeg ik een ontvangstbevestiging en op 04-02-2017 een brief met de mededeling dat mijn bezwaarschrift gegrond is verklaard. Een lange brief met veel ambtenarentaal; Ontvankelijkheid, mijn bezwaar was tijdig ingediend, binnen 6 weken. Naheffingsaanslag; ‘tijdens controle is gebleken dat er geen of te weinig parkeerbelasting voor het voertuig blablabla…….
Uw argumenten; Ten tijde van de naheffingsaanslag stond u betaald geparkeerd. U verwijst naar het betaalbewijs in de bijlage. De overwegingen; Tijdens controle is gebleken blablabla………..dat uw kenteken geen digitale parkeerrechten had.
Beroep; indien U het niet eens bent blablabla………Sorry hoor Gemeente Amsterdam Parkeerdiensten!; stelletje bureaucraten, sukkels, ambtenaren. Lijkt een beetje op Newspeak wat jullie doen, je weet wel, als in het boek 1984 van George Orwell beschreven. Veel moeilijke blablabla, maar concreet en eerlijk toegeven dat jullie een fout hebben gemaakt is er niet bij.
Wel een belachelijke lange brief met veel moeilijke ambtenarentaal die moet verbloemen dat het in ieder geval NIET aan jullie ligt! Ik heb de brief nog eens doorgelezen, wat ik mis is een klein woordje, dat o zo belangrijk is en waarmee je aantoont dat je als gemeentebestuur nog een greintje respect voor de burger hebt; het woordje ‘sorry’.
Want ik mag me dan eerst gaan ergeren, dan een lange brief schrijven en dan zo’n domme blablabla ambtenarenverhaal terugkrijg. Ik zou me kapot schamen als ik bij de gemeente Amsterdam Parkeerbeheer werkte. Gewoon een kort briefje was genoeg en biedt even je excuses aan, ik heb tenslotte ook meer te doen!

Child in Time en Highway Star staan niet meer op de setlist, de hoge tonen kan zanger Ian Gillan er niet meer uit persen, maar wat wil je? De man is 71 jaar! Dan moet je niet zeuren, maar alleen met bewondering kijken naar deze veteraan van de hardrock… De rest van de band is ook tussen de 60 en de 70, maar speelt nog de sterren van de hemel.

Solo’s van orgel en gitaar, daar zijn ze goed in en dat laten ze bijna in elk nummer merken. Een nieuwe plaat, die opvallend goed klinkt en een tour door Europa met zo’n 30 optredens in 2 maanden. Ze hebben er nog duidelijk zin in. Het was Vrijdagavond in de Ziggo Dome een feest van herkenning en bewondering voor de virtuositeit van de band. .

Gitarist Steve Morse met zijn wapperende blonde haren was de blikvanger, Roger Glover als goede tweede en drummer Ian Paice verrichte het zwaarste werk door als een bezetene op zijn drumstel het ritme aan te geven. Mooi van bovenaf gefilmd en vertoond op de achtergrond, evenals toetsenist Don Airy, die tijdens een van zijn vele solo’s nog even ‘Tulpen uit Amsterdam’ liet horen en het geluid van wijlen Jon Lord perfect benaderd. 44 jaar geleden, 1973, was ik net als mijn vrienden, groot fan van de groep.

Vooral ‘Machine Head’ en ‘Made in Japan’, het beste live album aller tijden, hebben we grijs gedraaid. We kenden de teksten, breaks en solo’s bijna uit ons hoofd. Een feestje was geen feest, een disco geen disco en een avond samen was geen avond samen zonder Deep Purple. We waren enige tijd lid van de Deep Purple fanclub. Toch zagen we de band niet live in de tijd. Dat kwam pas in 1993, in de Brabant Hallen van S’Hertogenbosch. Daar liet de band zich ook al van haar beste kant zien. Vrijdagavond, 24 jaar later zagen we ze dus weer. Na het concert tot vijf uur s’ochtends en de dag erna alle Deep Purple platen weer eens gedraaid en ja, we vinden het ineens weer helemaal goed, na het concert van Vrijdagavond. ‘Libido- rock’ wordt het wel genoemd, krachtpatserij. Dat was het zeker, maar wat een geweldig geluid en wat een geweldige band is het toch, nog steeds. Deep Purple. Misschien was dit het laatste concert wat we van hun zagen, de toer heet ‘de Long Farewell-tour’, dus de kans dat ze nog een plaat en nog een tour maken is klein. Blij dat we het niet gemist hebben; een waardig afscheid was het zeker!

Das ist klar!

28.07.2016

Blog

Wie Bitte? = Sorry, wat zeg je?

Tijdens de conversatieles Nederlands die ik aan een Duitser geef, kwam ik de volgende woordverwarringen tegen.

‘Als ik 20 Jahre war’…………….dat klopt niet in het Nederlands. ‘Als ik 20 jaar ben’….dan….dat kan wel natuurlijk, maar in de verleden tijd;

‘Toen ik 20 jaar was……………’

Natuurlijk komt met een Duitser het voetbal even ter sprake, we waren het erover eens, een slap toernooi dit jaar met saai voetbal. De Duitsers gebruiken het Engelse woord ‘Match’ voor wedstrijd.

‘Für alle’ = voor alle mensen, zou kunnen maar hier wordt natuurlijk bedoelt: ‘voor iedereen’

Goedkoper dan = billiger als………….Het gebruik van ‘dan’ en ‘als’ verschilt ook nogal met het nederlands.

Onderscheid maken = verschil maken. Interessant is, dat je in het NL wel kunt zeggen: ‘ik maak onderscheid tussen goed en kwaad’. Je kunt wel onderscheid maken in de zin van ‘kiezen tussen’, je kunt zelfs een ‘onderscheiding’ krijgen, maar onderscheid maken, dat kan dan weer niet.

Anliefern = bezorgen. Je kunt wel de goederen laten leveren of bezorgen, maar ‘aanleveren’, nee dus.

Speziel = vooral. Je kunt wel iets speciaals kopen of willen of hebben, maar als je in de vakantie veel zon wilt hebben, dan wil je naar een land waar vooral de zon schijnt, dat is het belangrijkste. Je wilt dan ook vooral geen gedoe, vooral geen gezeur.

Letzte woche = geen laatste week maar vorige week. Volgende week is nächste Woche. Vreemd genoeg kun je wel zeggen; ‘es geht um folgendes’, te vertalen met; ‘het gaat om het volgende’, maar geen volgende week dus.

Reparaturen zijn reparaties, dat scheelt maar weinig.

Reclamieren = terugbrengen; ruilen of geld terugvragen.

Das ist klar! = dat is niet klaar, in de betekenis van ‘af’ maar het is helemaal duidelijk wat de bedoeling is, in het Nederlands wordt hiervoor soms logisch voor gebruikt.

Mogelijkheid = möglichkeit

Mogelijkheden zijn geen mogelijkheiden!

Einige Abteilungen = enkele/een paar afdelingen

Die Jungs haben sich ein Fiets geteilt – gingen samen fietsen

Eraf gevallen = herunter gefallen

Unfall = ongeluk / ongeval

Merken = onthouden . Das muss ich mich merken, oftewel; dat moet ik onthouden.

Dat werkt niet voor mij = dan kan ik niet, dan heb ik geen tijd.

Gefasiliteerd = gefeliciteerd.

Camping gemacht = niet; camping gedaan, maar gekampeerd.

Anstrengend = vermoeiend

Hoorde ik het goed? Bowie overleden? De dag ervoor had ik net zijn laatste cd ‘Blackstar’ aangeschaft, een hele goeie plaat. Trouwens, Bowie is het meest vertegenwoordigt in mijn platen en cd collectie met 9 lp’s en 3 cd’s.

Zijn beste plaat vind ik ‘Young Americans’, maar ook ‘Low’, ‘Heroes’ en ‘Station to Station’ waren fenomenale platen die ik grijs gedraaid heb. Na ‘Let’s Dance’ was het ineens voorbij, wat hij daarna uitbracht was soms best ok, maar haalde niet meer het niveau van bovengenoemde platen.

Jammer dat hij heengegaan is, een onovertroffen artiest, een genie. Ik zal zijn platen nog veel draaien.

R.I.P. Armand

20.11.2015

Blog

‘Dus richt je op, wees trots op het leven

en durf ook eens wat te riskeren

ook al hebben ze je thuis leren beven

van het leven alleen zul je leren’


Schreef ik  in 1974 in mijn Rijam-schoolagenda

Nog steeds ken ik hele flarden van Armand teksten

uit mijn hoofd, zoals deze;

‘Hee makker, wil je de vrede zoals ik

begin dan met erin te geloven

als je niet verrekt vlug bent

zijn je kinderen zo dwars

dat ze je een hete kool zullen stoven’


Of deze;

‘er is geen enkel excuus meer te verzinnen

voor het falen van het kapitaal

er is geen kracht meer die ons beschermd van binnen

al het magische is vulgair en banaal’


Tenslotte ‘iemand’

‘als er iemand van je houdt, heb je het nooit meer koud

als er iemand om je geeft, weet je waarvoor je leeft’

Bei Rot stehen

16.08.2015

Blog

Bij rood wachten, ja logisch. Maar als er van links en rechts niets aankomt, waarop wacht je dan? Ik was eraan gewend om dan gewoon over te steken, maar dat kwam me in Duitsland al snel op commentaar te staan. Rood is rood en dat betekent wachten, dus dan doe je dat. Ook al wacht je voor niets. Het door rood lopen of fietsen omdat er toch niets aankomt is iets wat veel voorkomt in Nederland.

In Duitsland niet, hier zag ik zelfs het volgende bord bij een stoplicht;

Vooral de onderstaande tekst is belangrijk: ‘Kindern Vorbild sein’. De verkehrswacht in Duitsland is er heel duidelijk over; geef het goede voorbeeld!

Ik vertelde het vanmorgen nog aan een Duitser die ik Nederlandse les geef. Hij vertelde dat hij in Amerika gestudeerd had. Als hij daar voor een rood stoplicht stond, bleef hij staan, ook als er geen auto aankwam. De Amerikanen liepen dan gewoon door.

Schopflocher Alb

16.08.2015

Blog

Het ‘Naturschutzcentrum Schopflocher Alb’ is een ‘Biosphärenlädle’, een leerzaam museum over biosferen en bevindt zich bij Lenningen-Schopfloch. Midden in een beschermd natuurgebied dus.

Een uitgestrekt heuvelachtig landschap. Kronkelpaadjes tussen wuifend graan.

Wandelen, wandelen, wandelen. En wat duikt daar op aan de horizon? Juist ja, het Otto Hoffmeijer Haus. Een boerderij omgebouwd tot restaurant met een groot terras in de schaduw. Dat is prettig bij temperaturen van 34 graden. Op het bierviltje stond ‘Erholung voor Leib und Seele’. En zo zag de achterkant eruit:

Kaew loopt in het bos voor de grap ineens een steile berg op, ik volg haar maar merk dat het niet zo makkelijk meer gaat. ‘Ouwe man! grapt ze, doet ze wel vaker. Vind ik niet erg, zo jong ben ik niet meer, al voel ik me nog lang niet oud. Vakanties in de natuur, zoals deze, houden me jong….

Burg Hohenneuffen

15.08.2015

Blog

Het op 743 meter liggende kasteel stamt uit 1130. Wellicht interessant om eens de geschiedenis te lezen. Of niet,  maar bekijk in ieder geval de foto’s……

“Die Burg wurde zwischen 1100 und 1120 von Mangold von Sulmetingen, der sich später von Neuffen nannte, erbaut.[4] Zum ersten Mal urkundlich erwähnt wurde sie im Jahre 1198, damals im Besitz der Edelfreien von Neuffen, zu denen der Minnesänger Gottfried von Neifen gehörte. Ende des 13. Jahrhunderts ging die Burg an die Herren von Weinsberg, die sie 1301 an das Haus Württemberg verkauften. Ihre Verteidigungsfähigkeit bewies die Burg in den internen Auseinandersetzungen des Heiligen Römischen Reiches, in denen sie 1312 nicht eingenommen werden konnte.

Der Ausbau des Hohenneuffens zur Landesfestung begann bereits im 15. Jahrhundert. Die entscheidenden Baumaßnahmen zur befestigten Anlage wurden aber erst um die Mitte des 16. Jahrhunderts durchHerzog Ulrich unternommen. Es entstanden die Vorwerke, Rundtürme, Bastionen, eine KommandanturKasemattenStallungen, das Zeughaus, und zwei Zisternen. Die damit geschaffene Fortifikation bestand danach ohne wesentliche Änderungen prinzipiell zwei Jahrhunderte weiter. 1519 musste sie sich dennoch dem Schwäbischen Bund ergeben. In den Deutschen Bauernkriegen ab 1524 war sie wiederum nicht einzunehmen.[5]

Mehr als ein Jahr lang wurde der Hohenneuffen während des Dreißigjährigen Krieges belagert. Im November beschlossen Festungskommandant Hauptmann Johann Philipp Schnurm und die mutlos gewordene Mannschaft, mit den Feinden eine Übergabe auszuhandeln, die einen freien Abzug mit Waffen und aller Habe vorsah. Am 22. November 1635 übergab Schnurm die Festung nach 15-monatiger Belagerung an die kaiserlichen Truppen. Entgegen den Zusagen wurde die Mannschaft zum Dienst im kaiserlichen Heer gezwungen, und Schnurm verlor seinen Besitz.

Eine Legende, die nicht den historischen Ereignissen entspricht, sagt folgendes: Die Leute auf der Burg gaben ihrem Esel das letzte Getreide, das sie noch übrig hatten, schlachteten ihn und warfen den gefüllten Magen des Tieres in das Lager der Feinde. Diese glaubten dadurch, dass die Belagerten noch genug Vorräte hätten, verloren die Geduld und zogen davon. Seitdem ist der Esel das „Maskottchen“ der Stadt Neuffen.

Der württembergische Herzog Karl Alexander wollte den Hohenneuffen im 18. Jahrhundert zu einer Festung nach französischem Vorbild ausbauen; er starb aber vor der Vollendung, sein Nachfolger Carl Eugen gab den Plan angesichts der hohen Kosten und des zweifelhaften militärischen Nutzens bald auf. 1793 wurde die Schleifung der Festung und der Verkauf der Baumaterialien beschlossen. Ab 1795 wurde sie nicht mehr genutzt und 1801 endgültig zum Abbruch freigegeben. Dieser begann dann zwei Jahre später. Die Bewohner der Umgebung waren froh über das günstige Baumaterial. Erst ab 1830 begann man, die Reste zu sichern, in den 1860er Jahren wurde die Ruine zugänglich gemacht. 1862 wurde im Gebäude am oberen Burghof eine Gaststätte eingerichtet.
Wie andere Festungen auch diente der Hohenneuffen stets als Landesgefängnis, in dem wichtige Gefangene festgesetzt und falls notwendig auch gefoltert wurden. Die Schicksale einiger sind bekannt. Ein junger Graf von Helfenstein, Friedrich, stürzte sich 1502 bei einem Fluchtversuch in den Tod. 1512 ließ Herzog Ulrich den Abt des Klosters Zwiefalten, Georg Fischer, hier festhalten. Auch der hochbetagte Tübinger Vogt Konrad Breuning war 1517 der Willkür des Fürsten ausgesetzt und wurde nach Kerker und Folter in Stuttgart enthauptet. Im 17. Jahrhundert ereilte Matthäus Enzlin, den Kanzler Herzog Friedrichs, ein ähnliches Schicksal. Im Jahr 1737 wurde Joseph Süß Oppenheimer, der jüdische Hoffaktor und persönliche Finanzberater des Herzogs Karl Alexanders, einige Wochen auf dem Hohenneuffen eingekerkert, bevor er auf die Festung Hohenasperg verlegt wurde und 1738 als Opfer einesJustizmordes vor den Toren Stuttgarts hingerichtet wurde.

Im Zweiten Weltkrieg war der Hohenneuffen Fliegerwache.” (Wikipedia)

Vervallen en opgeknapt na de oorlog, waar de zgn. Hohenneuffen Schauplatz op 2-8-1948 diende als drielanden conferentieplaats, waar de statelijke vereniging voorbereid werd, die in 1952 leidde tot de stichting van Baden-Württemberg.

Mooi weggetje naar boven door de bossen met haarspeldbochten. Hoge bomen, veel hoge bomen. Nog een stukje omhoog, de burcht in. Magnifiek uitzicht..

Bad Urach

15.08.2015

Blog

Die ‘Uracher Wasserfälle’, een must voor elke wandelaar en natuurliefhebber! Geweldig wat een natuurgebied daar in de bergen van Bad Urach. Een waterval met erboven een biertuin, hoe goed wil je het hebben? Heb je de toch al steile watervalberg beklommen, krijg je als beloning een biertuin met een groot glas koud bier.  Grillwurst erbij! Genieten kan zo simpel zijn…

En daarna weer verder omhoog, de wandelpaden door het prachtige groene bos en dat goed op je in laten werken……..

Groen is een mooie kleur en het bos is een Godsgeschenk; ‘Grüß Gott!’ zeggen wandelaars dan ook als je die tegenkomt.

Het dorpje Bad Urach is ook zeer de moeite waard met haar prachtige vakwerkhuizen….