De controle van de paspoorten gaat hier ook met een scanner, net als op Schiphol. Wel viel het me op dat de airco aanstond, net als in het vliegtuig. Toen we van het vliegtuig naar buiten gingen merkten we dat pas goed. Boem! Alsof je tegen een muur van warmte opliep. Wat een hitte! Het was een uur of 7, half 8 ´s avond en een graad of 30. Donker en een onophoudelijk komen en gaan van auto´s, heel veel auto´s.
Mijn vrouw was al aan het bellen met haar dochter, die met haar man en kinderen ons op zou komen halen. ´Ze zijn er bijna!´, nog even wachten dus.

Ik schrok wel even toen Nook, haar dochter op ons af kwam. De laatste keer dat ik haar zag, een jaar of 6 geleden, was het nog knap, slank meisje, student medicijnen aan de universiteit. Helaas is ze daar na een half jaar mee gestopt, tot mijn grote teleurstelling. We hadden er inmiddels al 1000 euro in geïnvesteerd, want studeren in Thailand kan alleen als je betaald. Voor de studie aan de universiteit is dat zo’n 500 euro voor 3 maanden.

Nu staat ze eten te verkopen op de markt en dat was aan haar postuur goed te zien; ik zag een olifantje aan komen lopen, net als haar man.
Twee van haar kleinste kinderen, een meisje van 2 en een jochie van 6, zaten in de auto, een mooie Mitsubishi Pick up, dat wel.

Bij navraag bleken ze nog een auto te hebben, een oudere pick up Toyota, voor het werk. Blijkbaar levert het werk, – kant- en klare maaltijden op de markt – nog genoeg op om zo´n auto te kopen. Bij navraag bleken ze de auto nieuw te hebben gekocht voor 1 miljoen Baht, zo´n 30 000 euro.
Ik vroeg hoeveel uur ze werkten per week. ‘Nou, het zit zo, zei dochter Nook, ’s Nachts om 12 uur beginnen we met eten koken, tot 6 uur ’s ochtends. Dan gaan we naar de markt en werken tot een uur of 4 ’s middags, daarna gaan we naar huis, spelen wat met de kinderen en slapen een uur of 3, 4. En om 12 uur gaan we weer aan het werk’.
‘ongelofelijk, dus jullie werken zo’n 16 uur per dag!’, zei ik vol ongeloof. Ik kon het nauwelijks bevatten. ‘En werken jullie ook in het weekend? En hoe zit het met vakantie?’
‘Geen weekend, geen vakantie. Elke dag werken!’
Het gekke is dat niemand klaagt, ze vinden het de normaalste zaak van de wereld. Wat zijn we toch ontzettend rijk en verwend bij ons in Nederland, dacht ik bij mezelf.

Ik keek naar de gigantische reclameborden langs de snelweg, waarop Chinese elektrische auto´s werden aangeprezen en dure horloges.
Het was druk op de weg, maar de auto´s reden niet zo snel. Wel reden er aardig wat scooters doorheen. Na een half uurtje pauze, wat eten. We stopten bij een Burger King.
Het is dus niet zo dat Burger King overal ter wereld hetzelfde smaakt. Ik checkte even Chat DPT en die bevestigde dat er nogal wat verschillen zijn, vooral tussen de Europese en de Aziatische markt. Het leek wel of de kippenpoten in een pot zout hadden gestaan, ik kon het met moeite door mijn keel krijgen. De frietjes smaakten ook niet zo lekker als ik gewend was. De kinderen van mijn schoonfamilie hadden daar weinig last van, die zaten gezellig te smullen.

Na een uurtje kwamen we aan in ons hotel in Pattaya, het was ijskoud in de hotelkamer, de airco stond te loeien. De volgende dag zouden we van kamer wisselen, want met dat airco – lawaai viel moeilijk te slapen.
In het hotel zat de andere dochter met haar kinderen op ons te wachten. De andere dochter was de vorige keer dat ik haar zag, 10 jaar geleden, ook al niet de meest slanke, maar nu bleek ze net zo´n olifantje geworden als haar zusje. Haar zoontje was leuk, de kleinste heette Prom. Keessie, de oudste zoon van haar zus, had ik 10 jaar geleden al ontmoet, hij was nu een grote jongen van 13 jaar. Hij heeft een andere naam, maar ik noemde hem toen al gewoon Keessie.
Dankbaar nam Keessie mijn cadeau in ontvangst, de voetbalschoenen waarnaar hij gevraagd had. Voor Prom had ik, net als voor Keessie, een oranje voetbal meegenomen.
Die zou nog goed van pas komen in de komende dagen op het strand.

De heen- en terugreis met Emirates Airlines.
Amsterdam 21 uur, aankomst Dubai 6.30 uur. Zittend een beetje half geslapen, weinig beenruimte, maar stewardessen blijven altijd aangenaam om naar te kijken; Die van Emirates Airlines hebben een grappig rood hoedje met een witte doek aan de ene kant van het gezicht. Voordat ze aan de slag gaan in het vliegtuig, want dan is de doek, gelukkig, weg. Toch is het een prettiger look dan een hoofddoek, vooral met die make up lippen, die de dames felrood hebben gestift.

Verder een groot filmaanbod, ik scrolde al snel naar ´biografieën, documentaires en keek eerst naar ´The Beginning of Led Zeppelin´ een aardige biografie van de leden van de band.

Led Zeppelin, het eerste concert dat ik als 13-jarig jongetje meemaakte in de Ahoy in Rotterdam, maakte diepe indruk op mij destijds. De film met Jimmy Page als het muzikale brein achter de band, omhelst de periode tot aan het grote succes van ´Led Zeppelin 2´, zoals hun tweede elpee simpelweg heette en wat de grote doorbraak was, daarna was het succes van elke plaat min of meer verzekerd, met als hoogtepunt en best verkochte album Led Zeppelin 4. Interviews met de leden van de band worden afgewisseld met historische live opnames van de band, met als hoogtepunt het concert in de Royal Albert Hall, waar het publiek dolenthousiast in koor schreeuwt ‘LED ZEP, LED ZEP, LED ZEP!!!’ Het was een super populaire en succesvolle band. Mooi is het einde van de film, waarin Jimmy Page verteld dat je moet vasthouden aan je droom, aan je plan en nooit moet opgeven.

Blijf om eindelijk de benen te kunnen strekken; overstappen in Dubai, het grootste en meest luxueuze vliegveld dat ik nog mocht meemaken, al was het ´Franz Josef Strauss Flughafen´ in München ook heel mooi.
Twee uurtjes later zaten we alweer in het volgende vliegtuig naar Bangkok, ik liet me vermaken door de film ‘Monsieur Aznavour’

bij deze film krijg je een intieme blik op het bewogen leven van Charles Aznavour, de iconische Frans-Armeense zanger, songwriter en acteur. Van een jeugd vol uitdagingen tot zijn triomf als wereldberoemde artiest: deze film schetst een portret van een man die met zijn unieke stem en tijdloze nummers miljoenen wist te raken.

Aznavour, geboren als zoon van arme Armeense immigranten, werd geconfronteerd met vooroordelen en scepticisme. Zijn kleine postuur, onconventionele uiterlijk en opvallende stem werden aanvankelijk gezien als obstakels. Critici beweerden zelfs dat hij nooit succesvol zou worden. Maar Charles liet zich niet ontmoedigen. Door pure wilskracht, uitzonderlijk talent en een onstuitbare passie groeide hij uit tot een van de grootste chansonniers aller tijden.

Met nummers als Sur ma vie, She en het legendarische La Bohème wist hij niet alleen de tijdgeest te vangen, maar ook diepe emoties over liefde, verlies en het leven over te brengen. Zijn liedjes werden een universele taal die culturen en generaties overstegen. Heerlijke muziek, toch maar weer eens een plaat kopen van die man, ik heb weliswaar Spotify voor in de auto, maar thuis luister ik naar vinyl want dat geeft toch het beste, warme geluid; op 1 september komt zijn ‘Best of album op de markt, prettig geprijsd voor maar 29 euro, die ga ik dan toch maar eens aanschaffen. Beter dan die driedubbelaar waar ook wat mindere nummers opstaan en waarvoor je 49 euro mag neertellen. Bovendien met een foto van Charles als oude man, terwijl op deze elpee een kwiekere jongeman je aankijkt, Charles op zijn mooist.
Ook nog wat gelezen in een boek van een van mijn favoriete schrijvers, Nicolo Ammaniti ‘zo God het wil’, ooit al eens gelezen en het kon me alweer boeien. Verder wat half geslapen en blij toen we eindelijk in Bangkok aankwamen. Stijve benen van 6 uur zitten.

Terugreis; Bangkok – Dubai en Dubai – Amsterdam.

In de vertrekhal verbaasde ik me over de grote mensenmassa die in het vliegtuig ging stappen. Ik besloot het toch eens te vragen aan een stewardess; ‘hoeveel passagiers gaan er nou mee met dit vliegtuig?’ ‘600’ kreeg ik te horen en ‘we hebben 7 vluchten per dag naar Dubai’. Als ik in mijn auto in Haarlem zat en een vliegtuig zag overkomen, verbaasde ik me er altijd over dat daar een paar honderd mensen in zo’n machine zaten die ik daar zag vliegen. Dit was een vliegtuig met 2 verdiepingen.
Leuk om naar de jonge, kwieke stewardessen te kijken en, niet dat ik op jongens val, maar de steward was ook een knappe jongen. Het eten in het vliegtuig was prima.

Wat het filmaanbod betrof, liet ik dit keer mijn keuze vallen op ‘A Complete Unknown’ waarin je Bob Dylan volgt gedurende de eerste vier jaar van zijn carrière, vanaf zijn aankomst in New York tot het begin van zijn elektrische periode. We observeren zijn liefdesleven, zijn ontmoetingen met andere folkmuzikanten en vooral – heel veel muziek.

De film weet te boeien, Timothée Chalamet zet een overtuigende Dylan neer, op zoek naar zijn eigen weg, getroebleerd door de toenemende druk vanuit zijn omgeving. Ook Johnny Cash, Dave Van Ronk en andere muzikanten passeren de revue. Met name vaderfiguur van de moderne folk Pete Seeger wordt fraai tot leven geroepen door Edward Norton. Thuis ‘Higway 61 Revisited’ nog maar eens lekker hard gedraaid. Geweldig!

Aankomst in Dubai, fijn even de benen te kunnen strekken. Volgende vlucht is 2 uur later met eindbestemming Schiphol.
Dubai – Amsterdam.
Weer een nieuwe lading frisse en kwieke stewardessen, lekker eten en een nieuwe film om de volgende 6 uur in de lucht door te komen.

Ik koos voor eerst voor de biografie van Beach Boys, ontroerend hoe Brian Wilson, het genie van de band, muziek gaat maken )de plaat Smile’ die niet commercieel genoeg was om uit te brengen. `Too weird´ zei hij daar later zelf over.

Geweldige band met prachtige liedjes, ook zo´n Dennis Wilson, de drummer en broer van Brian, die dan met het schitterende ´Forever´ op de proppen komt, een lied die ik op mijn begrafenis wil horen. Brian Wilson, het genie van de band, die na de topplaat ´Pet Sounds´ een depressie kreeg en jarenlang niet meer wilde optreden. Hoe is het mogelijk, zo’n talent en zulke prachtige zomerse liedjes. Prachtfilm.

George Michael, ´Portrait of an artist´ Geweldige zanger, groot talent.

Mijn derde en laatste film op de terugreis. Ontroerend. Ook weer zo’n genie die in de knoop raakte met zichzelf. Ook hij overleefde de overdosis drugs niet. Ook thuis meteen weer dat prachtige album ´Older´op de pickup gelegd met hoog volume, absolute topplaat.

We zijn er bijna, ik raakte ontroerd toen ik alle keurig rechte groene stukken land zag: orde, regelmaat. Als je zo’n lange tijd in een ver weg land bent geweest en je komt terug, zie je pas hoe mooi Nederland is. Schiphol, ik kom uit de airport en adem de frisse Nederlandse lucht in. Heerlijk! En zo rustig en geordend alles verloopt. Ja, ik ben blij dat ik hier geboren ben en voel me hier thuis. Vaak liep ik te klagen over alles en nog wat, wat hier fout gaat en welke problemen er zijn. Die problemen zijn er ook, maar de problemen in andere landen zijn vaak nog veel groter. Als je het gaat vergelijken, is Nederland het beste land van de wereld om in te leven.