Het was weer zover, Oktober – herfst, dan zijn de bossen op zijn mooist en…. paddenstoelen. Zelf ben ik er geen liefhebber van, maar mijn vrouw is kok en zij is er helemaal gek op. Elke herfst staat ze weer te popelen om het bos in te gaan. Natuurlijk moet je voor de mooiste paddenstoelenpaden op de Utrechtse Heuvelrug zijn. Daar zijn we dan ook elk jaar weer te vinden. In Zeist, wel te verstaan, daar op de Prins Bernhardlaan 1 bevindt zich het oudste bos van Nederland, met bomen die al een paarhonderd jaar oud zijn. De meeste bossen in Nederland zijn nog geen honderd jaar oud. Enfin, daar waren we dan voor de eerste keer. Ik moet zeggen, ik ben al een jaar gestopt met blowen, maar ik werd zo stoont als een garnaal van die boslucht! Licht gevoel in je hoofd van al die zuurstof, een geweldige kick!
En dan die kleurenpracht, elk jaar weer een feest!

Tweede locatie die we elke herfst bezoeken zijn de Kaapse Bossen in Doorn. Al hebben we nu vastgesteld dat je daar niet op een zaterdagmiddag heen moet en vooral niet als het mooi weer is, zoals afgelopen zaterdag, want dan komen er namelijk meer mensen op het idee om even lekker in het bos te gaan wandelen. Dan moet je de zijweggetjes inslaan, anders is het een lawaai van families met honden en schreeuwende kinderen. Daar kan je beter ver vandaan blijven, anders gaan je oren ervan suizen, heb ik gemerkt. Althans, mijn ene oor.
Dat ontga je door buiten de vaste wandelpaden te gaan lopen, daar kom je hooguit wat fanatieke fotografen tegen die op de grond liggen met een dure camera om een foto te maken van een detail in de natuur, een mooie tak of blad. Die zijn verder rustig, daar heb je weinig last van.

Vreemde gewaarwording; waar ben ik en waarom ben ik hier? Ik maakte het mee op zondag 22 September toen ik in het ziekenhuis in Hoofddorp wakker werd.
Het scheen dat ik niet wakker kon worden ’s morgens en mijn vrouw eerst de dokter heeft laten komen, die mijn bloeddruk en ademhaling controleerde en vervolgens een ambulance belde die me met spoed naar het ziekenhuis bracht. Het was op het randje, als mijn vrouw niet thuis geweest was, was de kans klein geweest dat ik het overleefd had.
De oorzaak? Die kon me de arts niet precies zeggen. Het kan van alles geweest zijn, iets wat u heeft gegeten of een bacterie die u binnen heeft gekregen. Kan iedereen overkomen. Dat verbaasde me. Zo’n kleine dingetje kan je dus helemaal van slag brengen, wat is een mens kwetsbaar als je het zo bekijkt.

Daar lig je dan in het ziekenhuis. Slangetje in je neus voor extra zuurstof, slangetje in je arm voor antibiotica en het ergste, die katheder in je piemel voor het plassen.

Een blaasontsteking was het, een ontsteking veroorzaakt door een infectie in je bloedbaan die normaal gesproken door je nieren wordt gezuiverd. Als het in je bloedbaan komt heb je een bloedvergiftigingen en dan wordt het pas echt link.
Ik moet zeggen, de verzorging in het ziekenhuis was uitstekend en het eten ook. Keuze uit 3 verschillende menu’s en soorten ontbijt. Koffie en thee werden op tijd bezorgd. Om het half uur kwam er weer iemand anders langs; bloedcontrole, temperatuurmeting, leging van het urinereservoir en zo ging het maar door. Vriendelijke verpleegsters, was niks mis mee. Zondag tot woensdag bracht ik zo door. ’s Nachts kon ik niet slapen, na het ontbijt viel ik een paar uurtjes in slaap.
Je gaat wel door een emotionele achtbaan moet ik zeggen, heel sentimenteel als je je vrouwtje ziet de volgende dag; je huilt als een klein kind. Je komt ook heel dichtbij de essentie van het leven; overleven of doodgaan.
Al met al een nachtmerrie, al heb ik weinig pijn geleden. Je beseft ineens hoe kwetsbaar je bent als mens, want je ziet elke dag nieuwe mensen binnenkomen, die net als ik, nog geen idee hebben waarom. Je hebt het maar te ondergaan en daar kies je niet voor.
Wat ben je blij als je weer thuis bent en wat ben je verzwakt door 2 dagen op bed liggen, je moet je conditie weer helemaal opbouwen.
Ontroerend hoe je toch hebt gemerkt dat je naaste familieleden aan je denken en je het beste wensen, evenals je cursisten en de mensen met wie je werkt.
Gelukkig het is voorbij. Wel nog even een tijdje medicatie gebruiken. Na onderzoek vandaag moet ik nog in december een echo van mijn prostaat laten maken. Dat duurt maar 10 minuten las ik in de informatiefolder. Voor de zekerheid. Maak je je toch weer onbewust een beetje zorgen. Hopelijk valt het mee.