Nederlands leraar

‘De kleurloze tsukuru tazaki en zijn pelgrimsjaren’ is zijn laatste boek en het eerste boek dat ik van hem las. Maleisische expats die ik lesgeef hebben alle boeken van hem. Een mooi boek, een rustige verteller, die Murakami. Mooi vond ik het ook dat de hoofdpersoon Tsukuru Tazaki, die stations in Japan ontwerpt;

‘in zijn vrije tijd stations bezocht zoals andere mensen naar een concert gaan, of naar de film, of naar een club om te dansen, of naar een sportwedstrijd, of gewoon om etalages te kijken. Als hij zich met zijn tijd geen raad wist, ging hij vaak in z’n eentje naar een station’.

Hij ging dan naar aankomende en vertrekkende treinen zitten kijken en kon op die manier uren doorbrengen. Iets wat je ook ziet bij de vliegtuig- en vogel- spotters. Natuurlijk kan je ook vanaf een terrasje in de zomer in Amsterdam genieten van het kijken naar voorbijgangers, met al hun tekortkomingen. En daar dan commentaar op leveren.

In het boek ‘Allerzielen’ van Cees Nooteboom is een man aan het woord, een filmer, die enthousiast verteld hoe hij een hele dag in Berlijn schoenen heeft gefilmd. Schoenen. Op straat, in het park en op roltrappen.

Een dramatisch effect als je een film bekijkt met verschillende schoenen.