Nederlands leraar

Een uurtje vliegen van Bangkok ligt het eiland Koh Samui. Een klein vliegtuigje en een klein vliegveldje daar in Koh Samui. Ik verbaasde me er wel over dat in het vliegtuig razendsnel een maaltijd geserveerd werd met een ijzeren discipline van de stewardessen van Vietnamese oorsprong, ze wisten wel van wanten. Wat een tempo, nog maar nauwelijks in de lucht begonnen ze al met uitdelen van een prima diner.
Resort´. Een ieder die Koh Samui bezoekt kan ik dit resort van harte aanbevelen. Het ligt vrijwel direct aan het strand, de huisjes zijn voorzien van airco en het beste; het was er rustig! Geen schreeuwende kinderen of harde muziek, nee wat bag pack toeristen en wat rustige echtpaartjes, dat was het wel. OK, de airco maakte veel lawaai, maar we mochten de volgende dag naar een ander huisje met een nieuwere airco die minder lawaai maakte.
Het strand was ook rustig. Heel rustig. En heel warm, tropisch. Het terras van het ressort rechts, wat ligstoelen op het strand en wat hangmatten tussen de bomen in het midden. Links een podium voor massage, waar een stuk of 5 dames wachten op klanten, die af en toe kwamen. Een massage kostte niet veel, 200 Baht. 300 Baht voor een olie massage. Heerlijk! Van mijn vrouw hoorde ik dat de dames allemaal naast hun plaatselijke partner, een ‘falang’ hadden. Een ‘falang’, een man uit het rijke westen, die een paar maanden per jaar kwam logeren en waarvan ze een maandelijkse financiële bijdrage kregen. Zo werkt het dus, een ‘falang’ aan de haak slaan is de hoofdprijs.

De eerste dagen bleven we de hele dag een beetje op de hangmat liggen lezen en zonnen, een beetje zwemmen en een wandelingetje langs het strand maken.
Verderop het strand waren de dure resorts en dat was goed te merken; luxe strandstoelen met matras en schoongewassen opgerolde handdoeken lagen te wachten op de toerist. Uit een professionele muziekinstallatie klonk lounge muziek op stevig volume terwijl obers af en aan liepen met hapjes en drankjes. Daar lagen de verwende Duitsers, Nederlanders en Fransen en Engelsen. Veel dikke witte buiken.
Doorlopend bleven Thaise strandverkopers leuren met petjes, zwembandjes, ballen, sjaals, zwemkleding, slippers en allerlei fruit, ijs en verschillende hapjes.

’s Avonds een bezoekje aan de hoofdstraat van Koh Samui is een ieder af te raden.
Was het ons al in Pattaya opgevallen, hier kon je er niet omheen: coffeeshops. Amsterdam was er niets bij. De hoofdstraat was vooral veel massage salon, restaurant en coffeeshop. De legalisering van de cannabis had de toeristische sector blijkbaar geen windeieren gelegd. Wat was ik blij dat ik allang niet meer rookte, dus ik kon de verleiding makkelijk weerstaan. Een stoep was er nauwelijks, een meter breed en auto’s, veel auto’s en scooters, heel veel scooters. Eigenlijk was het een grote file waar je uitlaatgassen liep in te ademen en waar personeel van de salons, coffeeshops en restaurants je probeerde naar binnen te lokken. Zeer vermoeiend.
Als er nou nog leuke winkels waren, maar nee. Allemaal goedkope troep, vooral veel van hetzelfde; T-shirts, goedkope kleding, schoenen, sieraden en horloges. Namaak merkkleding en Chinese rommel. Nee, gezellig winkelen was er hier niet bij.
Maar daar kwamen we niet voor, we wilden vooral naar Koh Samui om even uit te rusten en van de zee en de zon te genieten.

Wat wel heel erg leuk was, was de foodmarket, waar je goedkoop heerlijk vers klaargemaakt eten kon genieten. Een prima concept, markt met tafels en stoeltjes om lekker te gaan zitten eten. Voor de prijs kon je het niet laten, een complete maaltijd kostte je maar een paar euro. Ik hoorde wel af en toe Duits, Frans en Nederlands praten, maar dat was van mensen die net als wij, niet in een restaurant wilden gaan eten. En terecht, het eten was heerlijk en bestond uit een zeer gevarieerd en ruim aanbod.