Een beter soort mens
8-03-2014
Bij het pand aan de Langegracht in Amersfoort, dat we die nacht gekraakt hadden, kwam de volgende ochtend een politie-agent op bezoek.
‘Dag meneer agent. Koffie? Gevulde koek erbij? ‘
‘Graag. Lekker hoor!’We dronken samen koffie.
‘Jongens, rustig aan, geen overlast veroorzaken en niks kapot maken, he?’
‘Nee meneer, natuurlijk niet. We doen rustig aan en maken niks kapot.’
‘Zo mag ik het horen. Lekkere koffie zeg!
De agent bedankte voor de koffie en vertrok weer. Het ging er heel gemoedelijk aan toe in 1975, vergeleken met de gewelddadige acties van de jaren ’80 in Amsterdam. Er woonden allerlei soorten jonge mensen in het pand; studenten, werkenden en artiesten of mensen die zich zo noemden. Bij het avondeten zaten we zomers aan lange tafels in de tuin achter het huis. Heel gezond, meestal vegetarisch eten. Na het eten werd er biologische koffie gedronken en ging er een joint rond. Soms deden we plakacties, zoals na de ‘anti-kraakwet’ van van Agt, die het kraken wilde verbieden. Affiches met ‘kraak de anti-kraakwet’ plakten we met behanglijm op muren in de stad.
De krakers in Amersfoort stemden vrijwel allen CPN, de communistische partij die toen nog bestond. Geen CPN stemmen was eigenlijk ‘not done’ in die tijd. De PvdA en de PSP waren eigenlijk al te burgerlijk, te weinig anti-establishment.
Ik weet nog hoe er over Rusland gesproken werd onder de krakers. Men was er heilig van overtuigd dat de mensen daar veel gelukkiger waren. Geen ratrace, geen middenstand, geen carrière-maatschappij zou zorgen voor een ander, een beter soort mens.
Het was 1975 en het boek ‘De Goelag Archipel’ had nog niet iedereen gelezen. Ik las het in 1977 en de schellen vielen van mijn ogen. CPN stemmen was wel erg naief als je dit boek gelezen had.
Wikipedia: De Goelag Archipel is een boek van de Russische schrijver Aleksandr Solzjenitsyn. Het boek gaat in op de dwangarbeidkampen voor dissidenten die strafrechtelijk vervolgd werden in het Sovjet-bewind van de jaren na de Tweede Wereldoorlog. Hoewel veroordelingen (uiteenlopend van enkele maanden tot jaren) van dissidenten volgens het Sovjet-strafrecht gegrond waren, zijn er vele kritieken dat een groot deel van de vervolgde dissidenten onschuldig was aan een echte misdaad.
Het boek zelf is als ooggetuigeverslag geschreven door Solzjenitsyn in de periode tussen 1958 en 1968. Solzjenitsyn zelf was gedetineerd voor een periode van 8 jaar vanaf 1945 tijdens het leiderschap van Stalin. Het boek circuleerde illegaal als Samizdat-werk in de Sovjet-Unie en werd in het Westen gepubliceerd in 1973 in Parijs. In Rusland werd het boek pas in 1989 officieel uitgebracht.
