Nederlands leraar

Ik heb niets tegen scooters, als ze maar rekening houden met anderen. Fietsers bijvoorbeeld.

Het overkomt me regelmatig dat ik op een fietspad rijdt en dan heel snel naar rechts moet, terwijl een scooter rakelings langs me heen schiet. In het goede geval wordt ik nog gewaarschuwd door een felle tuut toon, maar soms ook niet. Dan fiets je gezellig met je vrouw op het fietspad en we schrikken ons wezenloos van zo’n scooter die heel hard van achteren op ons afkomt. Als je niet snel genoeg aan de kant bent wordt je soms nog uitgescholden ook.

Ik fietste eens met een flinke vaart door de Kinkerstraat toen ik van achteren aangereden werd. Ik stopte en een scooter achter me ook. Op mijn vraag waarom hij tegen de achterkant van mijn fiets aanreed kreeg ik als antwoord dat ik niet aan de kant ging. ‘Ik heb niets gehoord’ zei ik. ‘ik heb getoeterd’ zei de scooterrijder. ‘Niets gehoord’ zei ik. De man reed weg. Ik had hem nog willen vragen of hij het dan normaal vond om tegen mijn fiets aan rijden, maar waarschijnlijk was het beter dat ik het hem niet gezegd heb, want hij kwam nogal agressief over.

Op de pont naar Amsterdam Noord. Bij het verlaten van de pont gaan de scooters al voordat de boot aangelegd heeft vooraan staan met de motor alvast aan, zodat je als fietser erachter volop wordt bedwelmd door hun stinkende scooter-uitlaatgassen. Er iets van zeggen is in dit geval ook niet veilig, in het beste geval hoor je iets van ‘waar bemoei je je mee’, maar meestal wordt je uitgescholden.

Sinds een jaar of drie woon ik in Osdorp. Als woningzoekende in Amsterdam ben je als nieuwkomer aangewezen op de vrije huurmarkt, waar je woningen vanaf 1000 Euro per maand kan huren. Veel geld, maar voor een sociale huurwoning moet je minstens 10 jaar ingeschreven staan. Dus moet je wel als je hier je werk hebt. Ik kwam vanavond om half tien moe thuis van mijn werk. In de entree van het pand stond een scooter alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, een paar druppels olie lagen er al onder. Er hangt een mededelingenbord met een telefoonnummer voor spoedgevallen. Een mevrouw neemt de telefoon op. Na mijn uitleg krijg ik een verzuchting aan de andere lijn te horen en daarna de mededeling dat er niets aan te doen valt. Hoe ik ook uitleg dat het brandgevaarlijk is, dat ik het nummer van de scooter kan doorgeven zodat de dader achterhaald kan worden, het maakt niet uit. Mevrouw voelt zich niet geroepen om enig medeleven te tonen noch om enige actie te ondernemen. Teleurgesteld en kwaad verbind ik de verbreking.