Nederlands leraar

Twee keer per jaar moet hij eraan geloven, de koelkast. Ontdooien. Kwestie van de stroom eraf, alles leeg, ook de diepvriesvakken en dan schoonmaken met een sopje. Wachten tot het aangekoekte ijs van de diepvries ontdooit is. Overbodige ijsklompjes eraf schrapen. Een paar oude handdoeken op de grond voor de koelkast ter bescherming van het laminaat dat op de grond ligt.
Even wachten tot het ontdooit is en dan met een vochtige keukendoek afnemen, zorgen dat er geen ijs tussen het rooster blijft zitten.

Niet mijn favoriete klusje, wel een nuttig klusje. Want wat voor een voldoening om na de grote schoonmaak de koelkast weer open te doen. Hij lacht je tegemoet, een lust voor het oog. Geen druppels meer aan de wanden, geen vette glazen platen meer. Zoiets bewaar ik altijd voor de laatste vakantiedag, anders heb ik er nooit tijd voor. Heb ik er dubbel plezier van, eerst als mijn vrouw thuiskomt en ik kan met trotse glimlach de koelkastdeur voor haar openen. En dan nog de eerste weken als ik de koelkastdeur open en tevreden in een frisse, schone koelkast kijk.