Yamaha
2-03-2012
m’n eerste Yamaha was cognackleurig, m’n jongste broer had een paarse (mijn oudste broer was Puch-rijder) we maakten er een sport van om hem ‘op te voeren’. Grotere cylinder, tandwielen en uitlaat, zodat het aantal toegestane kilometers in ruime mate gepasseerd werd. Een Buddy-sit en een snel stuur deed het nodige voor het out-fit van de machine. En dan verchromen. Je kon onderdelen verchromen, bijvoorbeeld je tank. Een vriend van m’n broer liet z’n hele Yamaha verchromen. Maar ja dat was de Yamaha-club. Daar hoorde ik eigenlijk niet echt bij, zoals ik nergens bijhoorde. Maar dat snelle flitsende vond ik toch wel wat hebben en vooral het daarmee gepaarde Tuutje pesten. De Tuut, zoals we de politie destijds noemden, zat de opgevoerde brommers regelmatig achterna.
Zaterdagavond in Amersfoort. Bij het stoplicht van het Julianaplein. Controle. De agent had het snel gezien.Of ik hem maar even wilde volgen naar het buro. ‘Ja natuurlijk agent’ zei ik joviaal. Een paarhonderd meter verder schoot ik de eerste zijstraat in, gevolgd door loeiende sirenes. Een wilde achtervolging van een uur, over de grote weg Amersfoort uit, richting Leusden en pas in Woudenberg een zijstraat in, pech: doodlopende weg. Twee agenten sprongen uit de wagen, pakten me ieder aan een arm en zetten me in de handklemmen. Net een filmscene.
M’n brommer werd in beslag genomen en van snelle onderdelen ontdaan, ik kon hem een paar dagen later ophalen. Tevens een boete van driehonderd gulden.
