Nederlands leraar

Opnemen met een cassette-recorder. Eerst de C60, een uur kon ermee opgenomen worden, later meestal de C90, daar konden twee elpees op. Maar losse nummers was ook leuk. Voor de televisie hield ik mijn microfoon op de buis gericht als bij Toppop m’n favoriete nummer kwam. De kunst was er niet doorheen te praten of andere geluiden te maken tijdens de opname. Van de radio nam ik ook met de microfoon op, dan was het zaak om op tijd te stoppen voordat de deejay er doorheen zou gaan praten. Aangezien de deejay het nummer al liet beginnen terwijl hij nog met de aankondiging bezig was of afkondigde terwijl het plaatje nog niet ten einde was, hadden mijn eerste cassettes een abrupt begin en/of einde. Mijn broer had een bandrecorder met van die grote banden. Zag er indrukwekkend uit. Met een microfoon nam hij ook vele platen op. De box plaatste hij in een doos waar hij de microfoon voor zette. Later ontdekte ik de diode-kabel en arbeidsvitaminen. Nu kon ik erdoorheen praten tijdens opnames en hele nummers opnemen tijdens de arbeidsvitaminen. Van te voren zocht ik dan al de op te nemen nummers uit de top 40, zoals gepubliceerd in de Tros-Kompas. De cassettes had ik uitvoerig voorzien van een inhoudsopgave. Veel aandacht besteedde ik aan de vormgeving. Met uitgeknipte fotootjes uit muziekkrant Oor en glitterpapier leukte ik de doosjes op tot kunstwerkjes. Eerst was er nog het cassettedeck, een intensief gebruikt medium destijds. Cassettes opnemen was goedkoper dan platen kopen, maar minder mooi kwa geluid en outfit. Na ze een aantal jaren eerst thuis op cassettedeck en later voornamelijk in de auto gedraaid te hebben, belandden ze in de kelder toen er cd-spelers in de auto’s kwamen. 

De doos met honderden cassettes heb ik twintig jaar een vijftiental verhuizingen meegesleept. Bij de laatste verhuizing in zijn totaliteit bij de vuilnis gezet. Ik deed er al jaren niks meer mee.