Corona
18-03-2022
Tot nu toe de dans ontsprongen, bijna alles terug naar normaal, nooit gedacht dat ik er nog last van zou krijgen, maar toch. De collega van mijn vrouw en daarna vier van haar collega koks. Voordat ik het wist had ik het ook. Is niet fijn. Kriebel in de keel, hoesten. Daar begon het mee. Veel hoesten, hoofdpijn en ook spierpijn want het stopt niet snel. Slapeloze nachten en slaperige dagen. Komt helemaal niet goed uit, komt het natuurlijk nooit, maar uitgerekend in de week dat ik met 3 nieuwe klassen zou beginnen overkomt me dit. Geen inkomsten ook, flinke domper. Maar vooral ziek, echt ziek. Kan me niet herinneren ooit zo ziek te zijn geweest. Na de Maandag hoesten, leek het Dinsdag mee te vallen, de hoest ging langzaam weg. Hoofdpijn bleef wel. Tot Woensdag, toen begon m’n neus. Niezen, kriebelen, pakken met zakdoekjes gingen er doorheen. Dampo, paracetamol. Bijna misselijk van de gemberthee de hele dag door. Elke paar uur weer een paar uur op bed. Slapen, dat is het beste medicijn. Donderdag, nog steeds hoesten en niezen. We kregen bijna medelijden met onszelf, want mijn vrouw had het ook. ‘ Leuke collega heb jij’ klaagde ik. ‘Wat doet ze ons aan’.
Maar vrijwel direct daarna; ‘nee, wij zijn niet zielig, de mensen in de Oekraïne, die zijn pas echt zielig’. Een waarheid als een koe.
