Nederlands leraar

Zoals ik al een paar dagen terug schreef, kwamen er veel herinneringen boven nadat ik het eerste hoofdstuk van dit boek had gelezen. Het deel dat speelt in 1986, als de hoofdpersoon Philippe, de vader van de familie waar au-pair Eloise werkt, terwijl hij haar achtervolgd, schijnbaar dwangmatig, samen met haar slachtoffer wordt van een islamitische terreur aanslag op warenhuis Tati. Ze overleven de aanslag ternauwernood en zwaargewond, Eloise gaat terug naar Tübingen in Zuid Duitsland en Philippe naar zijn vrouw maar blijkt door de aanslag geestelijk zo beschadigt (cou-cou) dat hij nooit meer de oude wordt.

Het tweede deel ‘het verhaal van Marie’ gaat over de volgende au-pair in de familie Lambert en speelt in 1989, zij verblijft op hetzelfde kamertje 6 hoog en doet hetzelfde werk, nu in een kleiner appartement waar de familie naartoe is verhuist omdat Philippe zijn goedbetaalde baan bij Renault niet meer kon uitoefenen door zijn geestelijke toestand.
Het derde deel van het boek gaat over de twee jaar voorafgaand aan de au-pair tijd van Marie, toen ze op de foto-academie zat, waar ze geliefd foto object was van de wat oudere Flo. Twee jaar lang volgt hij haar en fotografeert hij haar om uiteindelijk een boek met foto’s van haar uit te brengen, die ze pas voor het eerst ziet op de feestelijke presentatie van het boek. Marie was zonder het te weten, middelpunt van de presentatie.
Ze voelt zich gebruikt en bedrinkt zichzelf die avond, kotst tenslotte voor haar huisdeur in de zak waarin het fotoboek zit, dat ze daarna in de vuilnisbak gooit. Ze stopt met de foto academie en gaat bij McDonalds werken totdat ze een advertentie leest van au pair in Parijs, waarop ze reageert en aangenomen wordt.

Het volgende hoofdstuk gaat over Marie en Philippe, de laatste gaat scheiden van zijn vrouw, want hij is totaal de weg kwijt sinds de herdenking van de aanslag in aanwezigheid van President Mitterand. Marie kan voorlopig nog blijven en op een avond komt ze drijfnat van de regen terug in haar kamertje op de 6e verdieping, waar Philippe haar tot haar schrik opwacht. Gelukkig heeft hij niets kwaads in de zin, maar hij wil haar waarschuwen voor Vrijdag de 13e. Marie luistert, maar neemt hem niet serieus.
Na de au pair periode gaat Marie terug naar Nederland, haalt een onderwijs akte Frans en werkt als docente Frans op een middelbare school in een dorpje bij Groningen.

Het laatste hoofdstuk begint als Marie in 2015 totaal onverwachts een uitnodiging krijgt voor een feestelijke presentatie in Parijs van de heruitgave van het fotoboek. Het is op 14 November en ze vertrekt op 13 November met de trein naar Parijs.
Die avond is er de verschrikkelijke islamitische terreuraanslag met de 90 doden in Bataclan tijdens het concert van Eagles of Death Metal. Daarnaast schieten de terroristen wild in het rond in het uitgaansgebied, er vallen bommen in cafés met veel doden en gewonden. Google maar even op ‘2015 Paris attacks’.

Marie overleeft, maar Flo, die in een van de cafés aanwezig is, verliest zijn gezichtsvermogen. Dit voor de man die van kijken – fotograferen zijn beroep heeft gemaakt.
Het is een boek dat je pakt, goed geschreven van deze Sascha Bronwasser. Wel een boek met een zwart randje; de verbazing, naïviteit en de schrik van de onwetende en het ongeloof dat de wetende ten beurt valt.