Infectie
29-10-2024
Vreemde gewaarwording; waar ben ik en waarom ben ik hier? Ik maakte het mee op zondag 22 September toen ik in het ziekenhuis in Hoofddorp wakker werd.
Het scheen dat ik niet wakker kon worden ’s morgens en mijn vrouw eerst de dokter heeft laten komen, die mijn bloeddruk en ademhaling controleerde en vervolgens een ambulance belde die me met spoed naar het ziekenhuis bracht. Het was op het randje, als mijn vrouw niet thuis geweest was, was de kans klein geweest dat ik het overleefd had.
De oorzaak? Die kon me de arts niet precies zeggen. Het kan van alles geweest zijn, iets wat u heeft gegeten of een bacterie die u binnen heeft gekregen. Kan iedereen overkomen. Dat verbaasde me. Zo’n kleine dingetje kan je dus helemaal van slag brengen, wat is een mens kwetsbaar als je het zo bekijkt.
Daar lig je dan in het ziekenhuis. Slangetje in je neus voor extra zuurstof, slangetje in je arm voor antibiotica en het ergste, die katheder in je piemel voor het plassen.
Een blaasontsteking was het, een ontsteking veroorzaakt door een infectie in je bloedbaan die normaal gesproken door je nieren wordt gezuiverd. Als het in je bloedbaan komt heb je een bloedvergiftigingen en dan wordt het pas echt link.
Ik moet zeggen, de verzorging in het ziekenhuis was uitstekend en het eten ook. Keuze uit 3 verschillende menu’s en soorten ontbijt. Koffie en thee werden op tijd bezorgd. Om het half uur kwam er weer iemand anders langs; bloedcontrole, temperatuurmeting, leging van het urinereservoir en zo ging het maar door. Vriendelijke verpleegsters, was niks mis mee. Zondag tot woensdag bracht ik zo door. ’s Nachts kon ik niet slapen, na het ontbijt viel ik een paar uurtjes in slaap.
Je gaat wel door een emotionele achtbaan moet ik zeggen, heel sentimenteel als je je vrouwtje ziet de volgende dag; je huilt als een klein kind. Je komt ook heel dichtbij de essentie van het leven; overleven of doodgaan.
Al met al een nachtmerrie, al heb ik weinig pijn geleden. Je beseft ineens hoe kwetsbaar je bent als mens, want je ziet elke dag nieuwe mensen binnenkomen, die net als ik, nog geen idee hebben waarom. Je hebt het maar te ondergaan en daar kies je niet voor.
Wat ben je blij als je weer thuis bent en wat ben je verzwakt door 2 dagen op bed liggen, je moet je conditie weer helemaal opbouwen.
Ontroerend hoe je toch hebt gemerkt dat je naaste familieleden aan je denken en je het beste wensen, evenals je cursisten en de mensen met wie je werkt.
Gelukkig het is voorbij. Wel nog even een tijdje medicatie gebruiken. Na onderzoek vandaag moet ik nog in december een echo van mijn prostaat laten maken. Dat duurt maar 10 minuten las ik in de informatiefolder. Voor de zekerheid. Maak je je toch weer onbewust een beetje zorgen. Hopelijk valt het mee.
