Nederlands leraar

De controle van de paspoorten gaat hier ook met een scanner, net als op Schiphol. Wel viel het me op dat de airco aanstond, net als in het vliegtuig. Toen we van het vliegtuig naar buiten gingen merkten we dat pas goed. Boem! Alsof je tegen een muur van warmte opliep. Wat een hitte! Het was een uur of 7, half 8 ´s avond en een graad of 30. Donker en een onophoudelijk komen en gaan van auto´s, heel veel auto´s.
Mijn vrouw was al aan het bellen met haar dochter, die met haar man en kinderen ons op zou komen halen. ´Ze zijn er bijna!´, nog even wachten dus.

Ik schrok wel even toen Nook, haar dochter op ons af kwam. De laatste keer dat ik haar zag, een jaar of 6 geleden, was het nog knap, slank meisje, student medicijnen aan de universiteit. Helaas is ze daar na een half jaar mee gestopt, tot mijn grote teleurstelling. We hadden er inmiddels al 1000 euro in geïnvesteerd, want studeren in Thailand kan alleen als je betaald. Voor de studie aan de universiteit is dat zo’n 500 euro voor 3 maanden.

Nu staat ze eten te verkopen op de markt en dat was aan haar postuur goed te zien; ik zag een olifantje aan komen lopen, net als haar man.
Twee van haar kleinste kinderen, een meisje van 2 en een jochie van 6, zaten in de auto, een mooie Mitsubishi Pick up, dat wel.

Bij navraag bleken ze nog een auto te hebben, een oudere pick up Toyota, voor het werk. Blijkbaar levert het werk, – kant- en klare maaltijden op de markt – nog genoeg op om zo´n auto te kopen. Bij navraag bleken ze de auto nieuw te hebben gekocht voor 1 miljoen Baht, zo´n 30 000 euro.
Ik vroeg hoeveel uur ze werkten per week. ‘Nou, het zit zo, zei dochter Nook, ’s Nachts om 12 uur beginnen we met eten koken, tot 6 uur ’s ochtends. Dan gaan we naar de markt en werken tot een uur of 4 ’s middags, daarna gaan we naar huis, spelen wat met de kinderen en slapen een uur of 3, 4. En om 12 uur gaan we weer aan het werk’.
‘ongelofelijk, dus jullie werken zo’n 16 uur per dag!’, zei ik vol ongeloof. Ik kon het nauwelijks bevatten. ‘En werken jullie ook in het weekend? En hoe zit het met vakantie?’
‘Geen weekend, geen vakantie. Elke dag werken!’
Het gekke is dat niemand klaagt, ze vinden het de normaalste zaak van de wereld. Wat zijn we toch ontzettend rijk en verwend bij ons in Nederland, dacht ik bij mezelf.

Ik keek naar de gigantische reclameborden langs de snelweg, waarop Chinese elektrische auto´s werden aangeprezen en dure horloges.
Het was druk op de weg, maar de auto´s reden niet zo snel. Wel reden er aardig wat scooters doorheen. Na een half uurtje pauze, wat eten. We stopten bij een Burger King.
Het is dus niet zo dat Burger King overal ter wereld hetzelfde smaakt. Ik checkte even Chat DPT en die bevestigde dat er nogal wat verschillen zijn, vooral tussen de Europese en de Aziatische markt. Het leek wel of de kippenpoten in een pot zout hadden gestaan, ik kon het met moeite door mijn keel krijgen. De frietjes smaakten ook niet zo lekker als ik gewend was. De kinderen van mijn schoonfamilie hadden daar weinig last van, die zaten gezellig te smullen.

Na een uurtje kwamen we aan in ons hotel in Pattaya, het was ijskoud in de hotelkamer, de airco stond te loeien. De volgende dag zouden we van kamer wisselen, want met dat airco – lawaai viel moeilijk te slapen.
In het hotel zat de andere dochter met haar kinderen op ons te wachten. De andere dochter was de vorige keer dat ik haar zag, 10 jaar geleden, ook al niet de meest slanke, maar nu bleek ze net zo´n olifantje geworden als haar zusje. Haar zoontje was leuk, de kleinste heette Prom. Keessie, de oudste zoon van haar zus, had ik 10 jaar geleden al ontmoet, hij was nu een grote jongen van 13 jaar. Hij heeft een andere naam, maar ik noemde hem toen al gewoon Keessie.
Dankbaar nam Keessie mijn cadeau in ontvangst, de voetbalschoenen waarnaar hij gevraagd had. Voor Prom had ik, net als voor Keessie, een oranje voetbal meegenomen.
Die zou nog goed van pas komen in de komende dagen op het strand.