Nederlands leraar

Ik heb ze gehad; auto’s. Al je geld ging erin zitten, blij dat ik er geen meer heb. Is trouwens toch onbetaalbaar geworden, met die benzineprijzen van tegenwoordig. Zeker als je ook nog een woning moet huren in Amsterdam voor 1000 Euro per maand.

Ik kocht natuurlijk alleen tweedehands. Mijn eerste was een Opel Rekord, die ik kocht voor 600 gulden. Een jaar ben ik er mee rond gereden. Daarna viel mijn keuze op een Peugeot 205 Diesel, die ik voor 1750 gulden kocht. Hier heb ik ook een jaar mee gedaan, ik ben er met mijn toenmalige vriendin ook mee naar Rome op en neer gereden.

Mijn toenmalige docent Nederlands had een Peugeot 404 voor me in de aanbieding voor 400 gulden. Een automatic, bordeaux- rood met van die vleugeltjes als achterlampen. Hij zweefde over de weg, heerlijke auto. Na twee jaar moest ik hem naar de sloop brengen wegens problemen met de koppeling. Daarna kreeg ik een Opel Ascona voor 200 gulden, waarmee ik met mijn zus, haar vriend en vriendin, op vakantie naar Portugal ben gereden.

Ik kan me herinneren dat ik hierna voor 600 Euro een witte Peugeot 305 heb gehad, waarmee ik met twee vriendinnen uit Ede naar Amsterdam ben gereden, alwaar we de bloemetjes buiten zouden gaan zetten. Ik weet nog hoe we s’ nachts vol enthousiasme naar het strand reden om daar de zon op te zien komen. Op het strand aangekomen realiseerden we ons dat de zon in het Oosten opkwam. Onderweg gaf de witte 305 er de brui aan en werden we door de ANWB naar huis gebracht.

Vervolgens stapte ik over op de Citroen 2cv, oftewel de Lelijke Eend. Ook dit was een aanschaf van 200 gulden en ook met deze auto heb ik het een jaar uitgehouden. Het was een prettig karretje, een eend bestel met bijbehorend gemak dat ik erin kon blijven slapen als ik weer eens was wezen stappen in Amsterdam. Voor een reisje naar Vlieland met mijn vriend bleek hij ook uitstekend geschikt, we konden onze fietsen achterin meenemen. Helaas werd hij door de politie in Amsterdam- Oost in beslag genomen omdat de knalpijp er vanaf gevallen was.

Een tweede eend, een groene, bracht minder geluk. Voor 900 gulden aangeschaft, hield hij het maar een paar maanden uit, een miskoop van jewelste. Toch ben ik er nog met vrienden mee naar het popfestival Torhout- Werchter in Belgie op en neer gereden.
De Simca die ik daarna had gekocht voor 500 Euro was eveneens een miskoop van jewelste, na een paar maanden rijp voor de sloop.

Het werd tijd voor een echte auto, dacht ik. Mijn keuze viel op een Alfa Romeo Guilietta Nuova 1,6 voor 1000 gulden. Geweldig power, houten dashboard en stuur, tof vijf versnellingen pookje, kortom hij deed het goed bij de meisjes. Voornamelijk hard mee gescheurd met die bak. Amsterdam- Amersfoort in vijfentwintig minuten, het betere scheurwerk. Geen auto om bij in slaap te vallen. Nodigde uit tot een wat agressievere rijstijl.

In de tien jaar dat ik in Duitsland woonde heb ik vier auto’s versleten. De witte Citroen BX 16E, die ik voor 2000 gulden gekocht hield het bijna drie jaar uit, ik ben er toch zeker veertig keer naar Dessau (600 km) mee op en neer gereden. Daarna volgde nog een witte BX, want hij reed zo lekker. Ingeruild moest ik er nog een 800 DM op toeleggen. Twee jaar in gereden, zo’n dertig keer Dessau – Amsterdam, veel uitstapjes in Oostenrijk. Een reis naar Polen om de versnellingsbak te laten wisselen voor 500 DM. In Duitsland kostte eenzelfde reparatie twee keer zo duur. Inmiddels woonde ik in München en na vele reparaties bracht ik hem naar de sloop.

Voor 900 DM kocht ik een donderbruine Opel Omega Automatic die ik na een jaar uiteindelijk inruilde voor de duurste auto die ik uiteindelijk ooit kocht; voor 4000 Euro werd ik eigenaar van een donkergroene Opel Omega waarmee ik enige vakanties met veel plezier heb meegemaakt. Naar de Elzas in Frankrijk, naar Joegoslavie en een aantal keren naar Oostenrijk. Na een paar jaar reed ik hem op een avond twintig km voor Rotterdam total-loss omdat ik uitweek voor een knalpijp die op me af kwam van de auto die voor me reed. Ik knalde tegen de betonstrook aan de kant van de snelweg op, daarna naar de andere kant met dezelfde betonnen zijwand. Kon er nog net mee thuis komen, uitgestapt schrok ik van de aangerichte schade die ik niet meer kon verhalen.
Een grijze Citroen BX automatic heb ik ook nog een half jaar gereden. Toen was het eventjes genoeg tot de volgende en voorlopig laatste miskoop; een paarse Renault Megane, die ik van mijn turkse collega in Huizen kocht. Na twee maanden rijp voor de sloop.

Nu heb ik het even gehad met auto’s; al je geld gaat erin zitten. Blij dat ik er geen meer heb.
Ik maak nu dankbaar gebruik van de Connect Car huurauto die bij mij om de hoek staat. Voordeel; geen reparaties, geen belasting en altijd een parkeerplaats. Je betaald ook alleen maar als je hem gebruikt en dat ik alleen als ik naar verjaardagen of feesten buiten Amsterdam ga. In Amsterdam ben je nog het snelste en voordeligste op de fiets. Blijf je ook nog lekker in beweging.