Nederlands leraar

Eindelijk regen, heerlijk fris en nat, grote schoonmaak en alles ruikt lekker. Meer zuurstof in de lucht en goed voor de bomen en planten. À propos planten, ik reed vanmiddag weer naar De Kwakel. Maar eens door het dorpje gereden. Zag er vredig uit met een grote kerk en de onvermijdelijke visboer op het pleintje. Mooie huizen aan het water, met een bruggetje te bereiken. Bloemenkwekers; rozen, hyacinten, lelie’s, tulpen. Groentekwekers; paprika’s, komkommers. Flora, Fleurop. Een Bonsaai-kwekerij. Ja, zelfs zag ik in De Kwakel een naambordje met ‘Cactuskwekerij Nieuw-Mexico’ erop. Moet ik toch eens een kijkje nemen. Ik kweek zelf al jaren cactussen, mijn lievelingsplant. Mijn vader nam veertig jaar geleden een paar stekkies mee vanuit Iran, waar hij ten tijde van de Sjah een paar grote koelhuizen aan het bouwen was, met Nederlandse uitvoerders. In een grote pot groeien de stekkies snel met half potgrond en half zandgrond gemixt, inmiddels heb ik een zevental cactussen van twee en een halve meter hoog.

Na gestopt te zijn voor een bos bloemen direct van de kweker, verbaasde ik me weer over de haast surrealistische uitstraling van de paprikakassen van het bedrijf ‘Power Grow’, waar ik twee Polen en twee Poolse elke Donderdagavond Nederlands leer.

Vandaag had ik foto’s meegenomen van mijn bezoek aan Polen in 1994, nu 20 jaar geleden. Aan Poznan en Jarocin, waar mijn vrienden Thomas en Thomeck woonden. Mijn Citroen BX liet ik in Poznan van een nieuwe versnellingsbak voorzien, voor de helft van de prijs dat de reparatie in Duitsland zou kosten. Zeer gastvrij werd ik ontvangen. Veel te veel eten op tafel maar ik liet het me goed smaken. ‘Perokkie’, dat was de naam van kleine gestoomde gehaktballetjes in deeg. ‘Bursch’, dat was erg lekkere koolsoep. Die kende ik van mijn toenmalige Oezbeekse vriendin. Ik kan me verder een heel gezellige laatste avond met een kampvuur en veel bier en wodka herinneren, waar ik met bonkende hoofdpijn van de wodka wakker werd in het kinderkamertje van de zoon van Thomeck. Na een paar aspirientjes aan de terugweg begonnen, stopten we onderweg nog om een Poolse tuinkabouter aan te schaffen, die destijds in grote getalen aangeboden werden langs de weg naar de Duitse grens. Forse kabouters waren het, die je niet snel over het hoofd kon zien, ik denk dat onze kabouter, hij staat nog steeds in de tuin van mijn broer, een centimer of zestig hoog is.
Enfin, geweldig leuk vonden de Polen in de Kwakel mijn foto’s;
Hier Thomeck met zijn vrouw, die prachtig piano kon spelen en zijn twee zoontjes voor hun Fiat Bambino;