Lastig, die politieke situatie op de Krim. In mijn avondgroep zitten een Russische en een Oekraïense vrouw. De Russische is voor Poetin en vindt dat Rusland de baas moet zijn op de Krim. De Oekraïense vindt dat Oekraïne de baas moet zijn op de Krim. Beiden hebben voor hun standpunten een goede verklaring, die ik heel aannemelijk vindt. Gelukkig kunnen ze het samen goed vinden. Natuurlijk volgen ze dagelijks alle nieuwsberichten over de Krim.
De situatie in Egypte is ook een moeilijke. Ik geef les aan Egyptenaren die het geweldig vinden dat Sissi de macht heeft en anderen die vinden dat het beter was onder Morsi.
Ook zij hebben beiden goede argumenten voor hun standpunt.
Ik heb iets dergelijks meegemaakt met Afghanen en Irakezen, met Turken en Koerden en met Moslims en Christenen. Aanvankelijk zitten ze braaf bij elkaar in de klas. Maar als het over politiek of religie gaat, schieten de emoties omhoog, worden ze heel fel en moet ik de zaak te sussen, want vechtpartijen is wel het laatste wat ik wil.
In de les geen discussies over politiek of religie, dat ligt te gevoelig.
Ik wil het graag leuk houden.

De grootste massa moordenaar uit de geschiedenis was Mao Zedong. 70 miljoen uitgemoorde landgenoten heeft hij op zijn geweten. Dit staat te lezen als je gaat googelen op; Top 10 grootste massa moordenaars. Het aantal doden door Adolf Hitler komt in het totaal op zo’n 40 miljoen. Stalin komt meteen hierna met tussen de 20 en 30 miljoen slachtoffers.
Daar wordt in de geschiedenisboeken weinig over verteld. Wel kan ik me de naam herinneren van ‘de grote Roerganger’, de bijnaam van Mao. Ook stond er een paar maanden geleden een artikel in de Volkskrant over een wetenschapper die het aantal slachtoffers van Mao heeft onderzocht. Hij kwam ook tot de conclusie dat Mao de grootste massa moordenaar uit de geschiedenis was.

Er circuleren meer van dit soort lijstjes, hier is die van Johannes Houwink ten Cate, directeur van het Centrum voor Holocaust en Genocide Studies;

Wie was de grootste massamoordenaar?

1. Mao: verantwoordelijk voor 40 miljoen doden
2. Hitler: verantwoordelijk voor 34 miljoen doden
3. Stalin: verantwoordelijk voor 20 miljoen doden

Door China’s grote roerganger Mao zijn 40 miljoen mensen om het leven gekomen. Alleen deed Mao het niet altijd expres. Door zijn landbouwhervormingen (‘De Grote Sprong voorwaarts’) zijn 30 miljoen mensen verhongerd; ‘slechts’ 10 miljoen mensen zijn doelbewust vermoord. Nee, dan Hitler, die heeft 34 miljoen mensen om zeep laten brengen (waaronder 5 tot 6 miljoen joden, de grootste genocide uit de geschiedenis van de mensheid). Alleen zaten onder die 34 miljoen slachtoffers van Hitler rond de 19 miljoen mensen die sneuvelden in het vuur van de Tweede Wereldoorlog. Als je die niet meerekent, is Stalin kampioen volkerenmoordenaar.

Deze slogan is van Lenin en dat heeft hij laten merken ook met zijn ‘dictatuur van het proletariaat’. Lenin, die concentratiekampen liet bouwen en zelf in een Rolls Royce rondreed. Stalin, zijn opvolger was nog veel erger. Een massa moordenaar. Miljoenen Russen overleden tijdens zijn bewind aan de hongersnood. 20 miljoen Russen waren zo al dood voordat de tweede wereldoorlog begon.

Na de val van de muur in 1989 woonde en werkte ik in Oost-Duitsland. Een oudere Duitser, die de oorlog nog had overleefd, zei me;
‘De DDR was een grote gevangenis, geleid door een boevenbende die de bevolking met geweld onderdrukte’.

De man ging verder: ‘Het land is verwaarloosd, zwaar vervuild en heeft gigantische schulden. Kohl heeft Gorbatsjov voor deze failliete inboedel 20 miljard DM betaald, die hij hard nodig had om het totale faillissement van moedertje Rusland te voorkomen. West Duitsland pompt meer dan 100 miljard DM per jaar in dit land. Het socialisme heeft, zoals overal ter wereld, niets dan ellende teweeg gebracht: oorlog, armoede en hongersnood. Toch was de DDR van alle oostbloklanden nog het meest welvarende. Het bewijs is nu wel geleverd dat socialisme niet functioneert. Als het in Duitsland niet functioneert, dan functioneert het nergens’.

Bij het pand aan de Langegracht in Amersfoort, dat we die nacht gekraakt hadden, kwam de volgende ochtend een politie-agent op bezoek.
‘Dag meneer agent. Koffie? Gevulde koek erbij? ‘
‘Graag. Lekker hoor!’We dronken samen koffie.

‘Jongens, rustig aan, geen overlast veroorzaken en niks kapot maken, he?’
‘Nee meneer, natuurlijk niet. We doen rustig aan en maken niks kapot.’
‘Zo mag ik het horen. Lekkere koffie zeg!

De agent bedankte voor de koffie en vertrok weer. Het ging er heel gemoedelijk aan toe in 1975, vergeleken met de gewelddadige acties van de jaren ’80 in Amsterdam. Er woonden allerlei soorten jonge mensen in het pand; studenten, werkenden en artiesten of mensen die zich zo noemden. Bij het avondeten zaten we zomers aan lange tafels in de tuin achter het huis. Heel gezond, meestal vegetarisch eten. Na het eten werd er biologische koffie gedronken en ging er een joint rond. Soms deden we plakacties, zoals na de ‘anti-kraakwet’ van van Agt, die het kraken wilde verbieden. Affiches met ‘kraak de anti-kraakwet’ plakten we met behanglijm op muren in de stad.

De krakers in Amersfoort stemden vrijwel allen CPN, de communistische partij die toen nog bestond. Geen CPN stemmen was eigenlijk ‘not done’ in die tijd. De PvdA en de PSP waren eigenlijk al te burgerlijk, te weinig anti-establishment.
Ik weet nog hoe er over Rusland gesproken werd onder de krakers. Men was er heilig van overtuigd dat de mensen daar veel gelukkiger waren. Geen ratrace, geen middenstand, geen carrière-maatschappij zou zorgen voor een ander, een beter soort mens.

Het was 1975 en het boek ‘De Goelag Archipel’ had nog niet iedereen gelezen. Ik las het in 1977 en de schellen vielen van mijn ogen. CPN stemmen was wel erg naief als je dit boek gelezen had.

Wikipedia: De Goelag Archipel is een boek van de Russische schrijver Aleksandr Solzjenitsyn. Het boek gaat in op de dwangarbeidkampen voor dissidenten die strafrechtelijk vervolgd werden in het Sovjet-bewind van de jaren na de Tweede Wereldoorlog. Hoewel veroordelingen (uiteenlopend van enkele maanden tot jaren) van dissidenten volgens het Sovjet-strafrecht gegrond waren, zijn er vele kritieken dat een groot deel van de vervolgde dissidenten onschuldig was aan een echte misdaad.
Het boek zelf is als ooggetuigeverslag geschreven door Solzjenitsyn in de periode tussen 1958 en 1968. Solzjenitsyn zelf was gedetineerd voor een periode van 8 jaar vanaf 1945 tijdens het leiderschap van Stalin. Het boek circuleerde illegaal als Samizdat-werk in de Sovjet-Unie en werd in het Westen gepubliceerd in 1973 in Parijs. In Rusland werd het boek pas in 1989 officieel uitgebracht.

Zo noemde mijn vader de PvdA altijd. Hij werkte keihard voor zijn bouwbedrijf en had een bloedhekel aan Joop Den Uyl, die maar door bleef gaan met belastingen voor bedrijven te verhogen. ‘Samen delen wat van een ander is’ , zo vatte hij het programma van de socialisten samen en; ’ Leuke dingen gaan doen van andermans geld’.

Aan hippies had hij ook een hekel, dat was ‘langharig werkschuw tuig, te beroerd en te lui om te werken’.
Op 25 augustus 1970 verjoeg een groep mariniers eigenmachtig hippies die dag en nacht rond het Monument op de Dam verbleven. Mijn vader vond het geweldig en stuurde de mariniers een paar grote taarten uit waardering.

Suriname na de onafhankelijkheid (uit: Wikipedia)

Tussen 1970 en 1980 verhuisde een grote groep Surinamers, inmiddels ook Hindoestanen, naar Nederland. Het grootste aantal kwam naar Nederland rond de onafhankelijkheid van Suriname in 1975, de vluchten van Suriname naar Nederland zaten volgeboekt en er moesten extra vluchten worden ingezet. In 1975 kwamen er 40.000 Surinamers naar Nederland. Voor de Nederlanders kwam dit totaal onverwacht, men ging ervan uit dat de Surinamers gelukkig zouden zijn met de onafhankelijkheid. Het journaal toonde beelden van een bontgekleurde, zomers geklede mensenmassa met grote dozen en koffers op een winters Schiphol. Vaak waren de emigranten halsoverkop en onvoorbereid vertrokken. Nu of nooit, dachten velen. Ook was er angst voor de oplopende spanning tussen Hindoestanen en Creolen. Nog afgezien van het grote aantal Surinamers dat naar Nederland trok, was het voor de Nederlanders ook even wennen aan deze groep. Men was vooral gewend aan hoogopgeleide Surinamers en nu kwam een zeer divers gezelschap het land binnen.
De grote toestroom van Surinamers zorgde voor problemen, Nederland had geen rekening gehouden met deze toestroom en er was aanvankelijk onvoldoende opvang/huisvesting. Dit leidde vanaf 1974 tot felle protesten van Surinaamse zijde. Een groot aantal Surinamers werd tijdelijk opgevangen, onder andere in kazernes. Met de onafhankelijkheid van Suriname in 1975 wilde de Nederlandse regering meteen een einde maken aan het staatsburgerschap van Surinamers, om extra migratie te voorkomen. De nieuwe Surinaamse regering ging hier niet mee akkoord. Uiteindelijk werd een overgangsregeling van vijf jaar overeengekomen. Van 1975 tot 1980 bleef vrij verkeer van personen tussen Nederland en Suriname bestaan. Deze overgangsregeling leidde tot waar Nederland zo bang voor was: een grote stroom migranten. Surinamers hadden de indruk dat Nederland zijn deuren voorgoed voor hen zou sluiten. Dit deed velen besluiten van de ‘laatste mogelijkheid’ gebruik te maken, eerst vlak voor de onafhankelijkheid in 1975 en daarna vlak voor het aflopen van de overgangsregeling in 1980. In totaal zouden tussen 1970 en 1980 zo’n 300.000 Surinamers emigreren naar Nederland – dat was bijna de helft van de Surinaamse bevolking. Een relatief groot aantal vooral Creolen kwam in de jaren zeventig terecht in de Bijlmermeer, een vanaf 1966 gebouwde ‘modelwijk’ naar een concept van Le Corbusier. Op dit moment wonen er ook veel Creolen in Almere. De Hindoestanen werden meer verspreid over het land gehuisvest, later zouden deze Hindoestanen vaak naar de grote steden trekken, vooral naar Den Haag waar zich een grote Hindoestaanse gemeenschap heeft gevormd.

De Bijlmer 1980;

Ik hoorde destijds mijn vader en mijn oom vaak hierover praten, in de trant van;
‘Die kiezen eieren voor hun geld. Ze komen hier alleen ‘om hun hand op te houden’.

Ik was in 1975 zestien jaar en rebels. Ik liep weg van huis en ging in een kraakpand wonen. Voerde actie tegen de ‘anti-kraakwet’ van Van Agt; ‘kraak de anti-kraakwet!’ en stemde PSP, niet in de laatste plaats door de geweldige en ongeëvenaarde verkiezingsposter van die partij.

Ik had lange haren en een speldje op met de tekst; ‘stop de neutronenbom’. Toen mijn vader hoorde dat ik naar de anti-kernenergie demonstratie ging zei hij; ‘wie denk je dat er in Rusland gaat demonstreren?’

Bijna dezelfde tekst las ik tijdens de demonstratie achter een vliegtuigje door de lucht vliegen;
‘Demonstreer eens in Moskou’/ OSL. Dat betekende het ‘Oud Strijders Legioen’, een club van veteranen uit de tweede wereldoorlog die er net zo over dachten.

‘Wenken voor de jongste dag’ schreef Harry Mulisch in de jaren zestig tijdens de hoogtijdagen van de Koude Oorlog. Naar aanleiding van de brochure die de toenmalige Nederlandse regering huis aan huis bezorgde over de wapenwedloop en de dreiging van de Russen. Een beschrijving van de maatregelen die genomen dienden te worden ter voorbereiding op een Russische atoomaanval. Zo was in de brochures te lezen dat in het geval van een atoomaanval men het beste onder een tafel kon gaan zitten met een pan op zijn hoofd. Mulisch wisselde deze belachelijke raadgevingen af met foto’s van de resultaten van de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki. Een ontluisterend contrast waaruit een belangrijke conclusie kon worden getrokken; na een atoomaanval was er geen redden meer aan.

Na de val van de Muur in 1989 leek er een kentering te komen in de wapenwedloop. Met Jeltsin kwam er een einde aan de Sowjet Unie.
Geert Mak beschreef op vermakelijke wijze in zijn boek ‘In Europa’ hoe een dronken Boris Jeltsin na de ondertekening van het verdrag ter oplossing van de Sowjet- Unie de ruimte uitgedragen diende te worden omdat hij door alle Wodka niet meer op zijn benen kon staan.
De gebeurtenissen op de Krim brengen ons weer terug in de Koude Oorlog. Alle kranten beschreven de riedels van Poetin;
landgenoten beschermen in het aangrenzende buurland.
Een vergelijking met München 1939 was ook snel gemaakt en Putin vermomd als Hitler verscheen wereldwijd in de kranten.

De affiches in Amsterdam hangen dit keer op geplastificeerde borden, er kunnen niet zomaar affiches over elkaar heen geplakt worden. Ziet er wel beter uit, maar of het helpt?

Natuurlijk doen er veel te veel partijen mee, waardoor de mensen door de bomen het bos niet meer zien. De opkomst was de laatste paar keer nauwelijks 50 % en er wordt van alles aan gedaan om dat percentage op te krikken.
Vanmorgen in de tram ving ik een gesprek op tussen twee Amsterdamse huisvrouwen van middelbare leeftijd, die me meer zei over de opkomst dan alle voorspellingen. Het ging ongeveer zo;
‘We motte bijna weer gaan stemmen, maar daar doe ik niet meer aan mee hoor. Die lui staan alleen maar voor hun eigen poen te praten’.
‘Die Samsung (zo sprak de mevrouw de naam van Samson uit, als het telefoonmerk) gaat al sinds begin januari elke ochtend naar de bloemenwinkel om grote bossen rozen uit te delen op straat. En dat met een maandloon van 11 000 Euro, van ons belastinggeld’.

‘Zakkenvullers, dat zijn het’.

‘Mooie beloftes voor de verkiezingen, maar als ze eenmaal op het pluche zitten komt er niks van terecht’.
Hierna ging het thema over op het verschil in prijs van supermarkten, en ziektes bij familieleden.

Ik vrees dat de opkomst bij de verkiezingen niet erg hoog wordt.

Een auto kan ik me niet meer permitteren. Met de benzineprijs van tegenwoordig is het niet leuk meer. Bovendien moeten ik en mijn vrouw hard werken om maandelijks de huur van meer dan 1000 Euro op te hoesten. Dat is zo’n beetje de helft van ons inkomen. Een auto of vakantie naar verre landen zit er dus voorlopig echt niet in. Wel een beetje wrang, ook nog een parkeergarage voor 60 Euro per maand te moeten betalen, hoewel we hier geen gebruik van maken. Dat is de woningmarkt anno 2014 in Amsterdam. Als je niet minimaal 12 jaar ingeschreven staat bij Woningnet, maak je geen kans op een sociale huurwoning en ben je aangewezen op de vrije sector, waar de huren vanaf 1000 Euro zijn.

Als ik weer eens naar de provincie moet voor een verjaardag, bruiloft of iets van dien aard, hoef ik gelukkig niet met het openbaar vervoer. De laatste keer dat we met de kerst bij familie waren eten, kwamen we om half een s’nachts op station Bijlmer aan en moesten we een taxi nemen naar huis (A’dam West) wat ons 35 Euro kostte. Dan kon je wel ergens op een nachtbus gaan wachten, maar die komen maar eenmaal per uur en s’ nachts lang wachten is niet mijn ding.
Connect Car. het kost me rond de 50 Euro om bij mijn familie in Scherpenzeel (bij Amersfoort) op bezoek te gaan. Dan ben ik een klein uurtje onderweg. Als ik met het openbaar vervoer ga, kan het al snel 2 a 3 uur duren voor ik mijn bestemming heb bereikt. Dat betekent vooral veel wachten op de metro, bus en trein. Alleen met de bus van Amersfoort naar Scherpenzeel ben je al drie kwartier onderweg.

Op een gegeven moment heb je daar geen zin meer in. Ik heb me wat afgewacht op het Station Amersfoort en er zijn leukere manieren om je tijd te besteden, al zorgde ik dat ik altijd iets te lezen bij me had.

Connect Car. Het kost wat maar dan heb je ook wat. Een parkeerplaats voor de deur bijvoorbeeld, die altijd vrij is. Minder kosten; geen verzekering, belasting, benzine en garagekosten. Je betaald alleen als je hem gebruikt.

Vroeger ging een groot deel van mijn geld op aan auto-reparaties, benzine tanken, parkeerboetes en voertuigenbelasting.
Mijn auto had altijd prioriteit, want dat was iets wat je nodig had. Dacht ik. Nu niet meer. In Amsterdam ben je veel sneller op de fiets en je doet nog iets aan je conditie ook.

In heb de volgende auto’s gehad;
Opel Rekord, Opel Ascona, Peugeot 205, Peugeot 205, Peugeot 404 (een hele mooie automatic, met vleugels), een Lelijk Eend (2x), een Alfa Romeo Nuova Super, een Citroen BX (3X), een Opel Omega (2x).
Mijn laatste auto was een Renault Megane en de grootste miskoop die ik ooit heb gedaan, na twee maanden was de motor al versleten.

De beste auto met de minste kosten? De beste was zeker de laatste Opel Omega, die ik in München had gekocht en vlak voor Rotterdam total-loss heb gereden, dat was ook de duurste; 7000 Euro. De Lelijk Eend was de auto met de minste kosten. Voor 200 Gulden gekocht van een vriend en er meer dan twee jaar probleemloos in gereden.

di 07 jan 2014, de Telegraaf
‘Dienstencheques werksters tegen zwartwerken’

DEN HAAG –
Huishoudelijke werksters in Nederland kunnen uit het zwarte circuit gehaald worden met de invoering van een systeem van dienstencheques, zoals gebruikt in België. Ze krijgen dan dezelfde rechten als reguliere werknemers, concluderen FNV en de Ondernemersorganisatie Schoonmaak- en Bedrijfsdiensten (OSB) in een dinsdag verschenen rapport.

Werksters in particuliere huishoudens zijn nu vaak niet verzekerd als ze ziek of arbeidsongeschikt raken. Gesubsidieerde dienstencheques kunnen daar verandering in brengen. Consumenten kunnen daarmee tegen een gereduceerd tarief een huishoudster inhuren van erkende bedrijven die deze werknemers in loondienst hebben.
FNV en OSB presenteren het rapport dinsdag aan de commissie-Kalsbeek, die in opdracht van minister Lodewijk Asscher van Sociale Zaken de rechtspositie van huishoudelijk werkers in Nederland onderzoekt. Volgens de onderzoekers vraagt het gesubsidieerde systeem een jaarlijkse investering van de overheid van 300 tot 800 miljoen euro.
Advies- en accountantsfirma PwC concludeerde enkele maanden geleden al dat de werkgelegenheid in Nederland betrekkelijk eenvoudig omhoog kan met het invoeren van een systeem van dienstencheques. Het ‘Belgische systeem’ levert volgens PwC in korte tijd tot 125.000 nieuwe banen op. De verschuiving van zwarte naar witte arbeid heeft volgens de onderzoekers betrekking op totaal 228.000 banen.
Het accountantskantoor becijferde ook dat de dienstencheques een investering vragen van de Nederlandse overheid van jaarlijks 1,9 miljard euro. Daar staat tegenover dat het 1,3 miljard euro oplevert door besparingen op uitkeringen en extra belastinginkomsten.

Aldus de Telegraaf. Het is er (nog) niet van gekomen.

Vandaag, Maandag 2 Maart 2014 – http://www.dienstencheque.nl/ –

ik heb zojuist gesproken met een meneer van de dienstencheque website,
het is nog in de opstartfase, de dienstencheques zijn pas over een week of twee te bestellen, het betreft eigenlijk een dienstenpas, die je op kunt laden.

het gaat helemaal digitaal, er is dus GEEN subsidie van de overheid.
het is NIET hetzelfde systeem als in België, waar de regering de sociale lasten overneemt.
De FNV vakbond wil dit wel graag, maar dat is nog GEEN realiteit in Nederland.

De dienstencheque in België –
is een door de federale staat gesubsidieerd systeem dat de particuliere gebruiker een betaalmiddel verschaft waarmee hij een werknemer van een erkende onderneming kan betalen voor huishoudelijk werk dat zowel bij hem thuis als buiten zijn woning verricht wordt.
Een dienstencheque met een waarde van 22,04 € per gepresteerd uur heeft dankzij de subsidie van de federale staat een aanschafwaarde van 9 € voor de particulier, die daarenboven ook geniet van een belastingaftrek.

Dienstencheques in Nederland – Het gaat over klussen in en om het huis in de breedste zin van het woord. Dus ook verbouwingen, schoonmaak en bijvoorbeeld het geven van bijles vallen hieronder.

Het is de bedoeling dat de dienstverlener afspraken maakt met de dienstenchequehouder ( de klant) over het uurtarief. De dienstverlener declareert online en betaalt belasting volgens de regels met een factuur. De dienstverlener dient ingeschreven te staan bij de Nederlandse Kamer van Koophandel.

De dienstverleners kunnen zich aanmelden en een profiel aanmaken op de website.
De kwaliteit van de dienstverlener kan beoordeeld worden door de dienstenchequehouder (de klant) en het declareren gebeurt via inlogcodes. Het heeft als voordeel het vermijden van veel administratieve rompslomp.

Seizoenen 1 en 2 van de spectaculaire HBO-serie Game of Thrones zijn gebaseerd op de succesvolle fantasy-boeken van George R.R. Martin. Ze spelen zich af in een wereld waarin zomers pas na tientallen jaren worden verdreven door winters die een leven lang kunnen duren. Overal strijden de machtige families uit de Zeven Koninkrijken om de IJzeren Troon, van het intrigerende zuiden en het woeste oosten tot het ijskoude noorden en de oeroude Muur die het rijk beschermt. Het is een opwindende reis door een fascinerende en onvergetelijke omgeving, met spanningen, samenwerking, vijandigheden en verbonden. Aldus de produktbeschrijving van Bol.com.

Het is waar, de beelden zijn mooi. De film is de moeite waard, in een langzaam tempo met soms wat langdradige dialogen maar toch blijf je kijken. De kwaliteit van de opnames is bijzonder. Ik ben niet zo van de fantasy, de Lord of the Rings vond ik eerlijk gezegd niet veel aan en bij Harry Potter viel ik in slaap, maar deze vind ik dan toch wel weer mooi. De acteurs – met name de kinderen en de vrouwen – zijn ook erg goed, het geweld gedoseerd maar heftig. Al zijn de erotische scenes vaak aan de platte kant, de beelden van prachtige landschappen, burchten, toernooien en gevechten zijn betoverend en de film werkt verslavend.