dinner cruise BangkokBangkok is een stad zoals je die in Nederland niet hebt. Als je het vliegveld uitkomt, zie je vijf, zes rijen met auto’s, taxi’s en busjes. Het verkeer is een gekkenhuis, de temperatuur ondraaglijk. Het is altijd spitsuur, het oorverdovende lawaai van het verkeer gaat dag en nacht door. De uitlaatgassen, de viezigheid op straat, de onophoudelijke files en de stank zijn een verschrikking waar je doorheen moet als je deze stad bezoekt. Stoppen voor voetgangers die over willen steken? Vergeet het maar, zelfs bij een zebrapad moet je lang wachten. Was dan alles slecht? Nee, een paar dingen moet je gezien en gedaan hebben. Een bezoek aan het paleis van de Koning (de rijkste koning ter wereld) is een must, evenals een rondvaart. Geen gewone rondvaart, maar een ‘dinner-cruise’. Die was onvergetelijk. op het dek van een groot schip was een enorm buffet en live muziek met op de achtergrond de sky-line van Bangkok.

Een klein uurtje rijden naar de haven en een kleine 2 uurtjes varen vanaf Koh Samui komen we op het paradijselijke eiland Mo Koh Ang Thong met een verbluffend mooi uitzicht. Daarvoor moet je dan wel de berg op klimmen. De eerste berg ging nog wel, al was het een hele klim.

De tweede berg was echt afzien, hijgend en doorweekt klommen we meer dan een uur het steile pad omhoog en bereikten we uiteindelijk de top, het was de moeite waard, wat een prachtig uitzicht!
Fijn was het om terug beneden een duik in het heldere water van de zee te nemen.

Een uurtje vliegen van Bangkok ligt het eiland Koh Samui. Een klein vliegtuigje en een klein vliegveldje daar in Koh Samui. Ik verbaasde me er wel over dat in het vliegtuig razendsnel een maaltijd geserveerd werd met een ijzeren discipline van de stewardessen van Vietnamese oorsprong, ze wisten wel van wanten. Wat een tempo, nog maar nauwelijks in de lucht begonnen ze al met uitdelen van een prima diner.
Resort´. Een ieder die Koh Samui bezoekt kan ik dit resort van harte aanbevelen. Het ligt vrijwel direct aan het strand, de huisjes zijn voorzien van airco en het beste; het was er rustig! Geen schreeuwende kinderen of harde muziek, nee wat bag pack toeristen en wat rustige echtpaartjes, dat was het wel. OK, de airco maakte veel lawaai, maar we mochten de volgende dag naar een ander huisje met een nieuwere airco die minder lawaai maakte.
Het strand was ook rustig. Heel rustig. En heel warm, tropisch. Het terras van het ressort rechts, wat ligstoelen op het strand en wat hangmatten tussen de bomen in het midden. Links een podium voor massage, waar een stuk of 5 dames wachten op klanten, die af en toe kwamen. Een massage kostte niet veel, 200 Baht. 300 Baht voor een olie massage. Heerlijk! Van mijn vrouw hoorde ik dat de dames allemaal naast hun plaatselijke partner, een ‘falang’ hadden. Een ‘falang’, een man uit het rijke westen, die een paar maanden per jaar kwam logeren en waarvan ze een maandelijkse financiële bijdrage kregen. Zo werkt het dus, een ‘falang’ aan de haak slaan is de hoofdprijs.

De eerste dagen bleven we de hele dag een beetje op de hangmat liggen lezen en zonnen, een beetje zwemmen en een wandelingetje langs het strand maken.
Verderop het strand waren de dure resorts en dat was goed te merken; luxe strandstoelen met matras en schoongewassen opgerolde handdoeken lagen te wachten op de toerist. Uit een professionele muziekinstallatie klonk lounge muziek op stevig volume terwijl obers af en aan liepen met hapjes en drankjes. Daar lagen de verwende Duitsers, Nederlanders en Fransen en Engelsen. Veel dikke witte buiken.
Doorlopend bleven Thaise strandverkopers leuren met petjes, zwembandjes, ballen, sjaals, zwemkleding, slippers en allerlei fruit, ijs en verschillende hapjes.

’s Avonds een bezoekje aan de hoofdstraat van Koh Samui is een ieder af te raden.
Was het ons al in Pattaya opgevallen, hier kon je er niet omheen: coffeeshops. Amsterdam was er niets bij. De hoofdstraat was vooral veel massage salon, restaurant en coffeeshop. De legalisering van de cannabis had de toeristische sector blijkbaar geen windeieren gelegd. Wat was ik blij dat ik allang niet meer rookte, dus ik kon de verleiding makkelijk weerstaan. Een stoep was er nauwelijks, een meter breed en auto’s, veel auto’s en scooters, heel veel scooters. Eigenlijk was het een grote file waar je uitlaatgassen liep in te ademen en waar personeel van de salons, coffeeshops en restaurants je probeerde naar binnen te lokken. Zeer vermoeiend.
Als er nou nog leuke winkels waren, maar nee. Allemaal goedkope troep, vooral veel van hetzelfde; T-shirts, goedkope kleding, schoenen, sieraden en horloges. Namaak merkkleding en Chinese rommel. Nee, gezellig winkelen was er hier niet bij.
Maar daar kwamen we niet voor, we wilden vooral naar Koh Samui om even uit te rusten en van de zee en de zon te genieten.

Wat wel heel erg leuk was, was de foodmarket, waar je goedkoop heerlijk vers klaargemaakt eten kon genieten. Een prima concept, markt met tafels en stoeltjes om lekker te gaan zitten eten. Voor de prijs kon je het niet laten, een complete maaltijd kostte je maar een paar euro. Ik hoorde wel af en toe Duits, Frans en Nederlands praten, maar dat was van mensen die net als wij, niet in een restaurant wilden gaan eten. En terecht, het eten was heerlijk en bestond uit een zeer gevarieerd en ruim aanbod.

Laatste dag in Pattaya. Hoewel het bewolkt was, gingen we toch naar het strand. Dat vonden de kinderen geweldig, die waren de hele dag in het water aan het spelen.

De door mij meegebrachte bal deed waarvoor hij bestemd was. We gooiden hem over in het water en schopten hem naar elkaar op het vrijwel verlaten strand. Het ging de hele dag maar door met diensten op het strand; je kon een tattoo laten zetten, speelgoed voor de kinderen kopen of je voeten laten masseren. Hun ouders, de dochters van mijn vrouw en hun mannen, waren het grootste gedeelte van de dag op hun strandstoelen te vinden, alwaar ze zich te goed deden aan de vele hapjes die met regelmaat langs het strand te koop aangeboden werden. Fruit, vis, kippenboutjes, inktvisjes en ook een warme maaltijd met rijst en kip werd al vroeg in de middag genuttigd, begeleid door halve liters bier. Het was me toen al duidelijk wat hun favoriete vrijetijdsbesteding was. Als ik naar ze keek, waren ze meestal bezig met eten en kijken op hun mobieltje. Ik verbaasde me er niet meer over waarom ze ‘olifantjes’ waren geworden in de 6 jaar dat ik ze niet gezien had. Zowel de ouders als de kinderen, dat beloofde wat voor de volgende 6 jaar. ‘Zeur niet’ zei mijn vrouw toen ik dit opmerkte. Inderdaad, dacht ik, ze moeten het zelf maar weten. Wij hebben daar niet mee te maken, het is hun leven. Wij zijn inmiddels opa en oma, die op hun buikje moeten letten, de kinderen zaten daar totaal niet mee.
Ik was veel met de jongens en de bal aan het spelen, in de zee en op het strand en als ik daar genoeg van had, plofte ik neer op mijn strandstoel en verdiepte me in Niccolo Ammaniti – ‘Zo God het wil’.

Waar ik totaal niet aan gedacht had, was om me in te smeren met zonnebrandcrème, er was immers geen zon, dacht ik naïef.

´s middags bleek dat een van haar kleinkinderen jeuk had, ze ging met hem naar de aanwezige strandwacht-EHBO op het strand, alwaar hij in gesmeerd werd met azijn en alcohol om de jeuk te stoppen. Toen ze eens naar mijn buik keek, vond ze dat ik dat ook moest doen.
Ik had inderdaad wat jeuk op mijn buik en het azijn hielp wel. Eerst de azijn en daarna met een pasje afschrapen tegen de tentakels, bleek de beste remedie. De strandwacht legde uit, dat in het seizoen van April tot Oktober de aanlandige wind en regen de ´jellyfish´, kwallen dus, richting strand kwamen. Die kwallen konden zeer gevaarlijk zijn, dus de behandeling was wel noodzakelijk.

Inderdaad had ik wel wat jeuk, dat merkte ik die avond nog eens. Nadat we bij de 7/11 supermarkt azijn gehaald hadden en mijn dit over mijn buik en rug sprenkelde, voelde het alsof ik in brand stond.
Die nacht sliep ik slecht. Ik had de avond tevoren allerlei symptomen van de ‘kwallenbeet’ gelezen en dacht ’s ochtends iets aan mijn hart te voelen. Kon inbeelding geweest zijn, maar mijn vrouw stond erop om meteen naar het ziekenhuis te gaan voor controle, om 7 uur ’s ochtends. In de stromende regen werden we door Bank, de schoonzoon van mijn vrouw, naar het ziekenhuis gereden. Het bleek het verkeerde ziekenhuis te zijn. We moesten naar een particulier ziekenhuis, wat voor ‘Falang – buitenlanders’ was.
Bij binnenkomst zag het er heel anders uit; schoner, duurder en beter. Al snel werden we, na het maken van een kopie van mijn paspoort, geholpen. Ik mocht op een bed mijn bovenlijf ontbloten en na tien minuten kwam de dienstdoende arts kijken.
‘Sun Burn’ luidde al snel zijn conclusie. Bij een ‘yellyfish bite’ krijg je meteen een sterke pijn nadat je bent gebeten, dat was bij mij niet het geval. Ik had gewoon een tweedegraads verbranding opgelopen. Nadat ik de factuur van 1500 Baht (zo’n 45 euro) had voldaan, kreeg ik nog een paar zalfjes mee om op mijn buik en rug te smeren.
Na bellen met mijn reisverzekering bleek dat ik mijn declaratie eerst bij mijn ziektekostenverzekering in moest dienen en als die het afgewezen hadden mocht ik me weer bij hun vervoegen. Een typisch geval van ‘het eerst proberen af te schuiven systeem’. Zelfs de benzinekilometers voor het transport kon ik niet declareren, want geen factuur.
Enfin, de dagen na het incident heeft mijn vrouw lieftallig 2 x per dag mijn rug ingesmeerd met aftersun crème en hield ik op het strand mijn t-shirt aan, ook als ik ging zwemmen.

Ik had op die bewolkte stranddag in Pattaya mezelf niet ingesmeerd met zonnebrandcrème vanuit de naïeve gedachte dat ik niet verbranden kan als er geen zon is. Dat kan dus wel degelijk, vooral als je veel in de zee zwemt. Ik heb mijn lesje nu wel geleerd.
———————————————–

De eerste dag was een fijne dag aan het strand, voetballen met de kinderen, veel zwemmen en een boek lezen in de zon. Kortom, vakantie zoals het hoort!

Het strand was op loopafstand, natuurlijk wordt er enorm gezeuld met allerlei koopwaar als kinderspeelgoed, zwembrillen, zwembanden, etenswaar, drank en fruit. Dat is standaard, overal waar toeristen zijn.

´s avonds eten op de markt, street-food is lekker en goedkoop en er staan tafels en stoelen waar je het ter plekke kan consumeren.

De tweede dag bezochten we de ‘sanctuary tempel’, een compleet houten tempel met ongelofelijk knap en veel houtsnijwerk. De gids sprak engels met een zwaar accent met veel te veel tekst, waardoor het tempo veel te hoog lag, dus af en toe ving ik flarden op maar ik heb er weinig van onthouden. Wel konden we zien dat er nog volop gewerkt werd aan de tempel, vandaar ook dat we een bouwhelm moesten dragen.

Vervolgens stond een bezoek aan het Nong Nooch Tropical Garden op het programma.
Bezoekers van Nong Nooch kunnen wandelen door een verscheidenheid aan prachtig ontworpen thematuinen. De Franse tuin heeft majestueuze gouden pagodes en gemanicuurde gazons die doen denken aan de Europese grandeur, terwijl de Bromelia showt met levendige tropische bloemen. De Flamingotuin biedt een schilderachtige omgeving met felroze flamingo’s en de Bonsaituin herbergt een verzameling zorgvuldig gekweekte bonsaibomen, een van precisie en schoonheid in tuinieren.

Ook waren er enorme nagemaakte dino’s en allerlei grote dieren te zien, we hebben een rondje gereden met een treintje, gelopen over een lange brug met prachtig uitzicht en door tropische tuinen. De cactussen waren ook bijzonder en het was leuk voor kinderen want ze konden op dieren gaan zitten, die ook nog eens geluid maakten.

De controle van de paspoorten gaat hier ook met een scanner, net als op Schiphol. Wel viel het me op dat de airco aanstond, net als in het vliegtuig. Toen we van het vliegtuig naar buiten gingen merkten we dat pas goed. Boem! Alsof je tegen een muur van warmte opliep. Wat een hitte! Het was een uur of 7, half 8 ´s avond en een graad of 30. Donker en een onophoudelijk komen en gaan van auto´s, heel veel auto´s.
Mijn vrouw was al aan het bellen met haar dochter, die met haar man en kinderen ons op zou komen halen. ´Ze zijn er bijna!´, nog even wachten dus.

Ik schrok wel even toen Nook, haar dochter op ons af kwam. De laatste keer dat ik haar zag, een jaar of 6 geleden, was het nog knap, slank meisje, student medicijnen aan de universiteit. Helaas is ze daar na een half jaar mee gestopt, tot mijn grote teleurstelling. We hadden er inmiddels al 1000 euro in geïnvesteerd, want studeren in Thailand kan alleen als je betaald. Voor de studie aan de universiteit is dat zo’n 500 euro voor 3 maanden.

Nu staat ze eten te verkopen op de markt en dat was aan haar postuur goed te zien; ik zag een olifantje aan komen lopen, net als haar man.
Twee van haar kleinste kinderen, een meisje van 2 en een jochie van 6, zaten in de auto, een mooie Mitsubishi Pick up, dat wel.

Bij navraag bleken ze nog een auto te hebben, een oudere pick up Toyota, voor het werk. Blijkbaar levert het werk, – kant- en klare maaltijden op de markt – nog genoeg op om zo´n auto te kopen. Bij navraag bleken ze de auto nieuw te hebben gekocht voor 1 miljoen Baht, zo´n 30 000 euro.
Ik vroeg hoeveel uur ze werkten per week. ‘Nou, het zit zo, zei dochter Nook, ’s Nachts om 12 uur beginnen we met eten koken, tot 6 uur ’s ochtends. Dan gaan we naar de markt en werken tot een uur of 4 ’s middags, daarna gaan we naar huis, spelen wat met de kinderen en slapen een uur of 3, 4. En om 12 uur gaan we weer aan het werk’.
‘ongelofelijk, dus jullie werken zo’n 16 uur per dag!’, zei ik vol ongeloof. Ik kon het nauwelijks bevatten. ‘En werken jullie ook in het weekend? En hoe zit het met vakantie?’
‘Geen weekend, geen vakantie. Elke dag werken!’
Het gekke is dat niemand klaagt, ze vinden het de normaalste zaak van de wereld. Wat zijn we toch ontzettend rijk en verwend bij ons in Nederland, dacht ik bij mezelf.

Ik keek naar de gigantische reclameborden langs de snelweg, waarop Chinese elektrische auto´s werden aangeprezen en dure horloges.
Het was druk op de weg, maar de auto´s reden niet zo snel. Wel reden er aardig wat scooters doorheen. Na een half uurtje pauze, wat eten. We stopten bij een Burger King.
Het is dus niet zo dat Burger King overal ter wereld hetzelfde smaakt. Ik checkte even Chat DPT en die bevestigde dat er nogal wat verschillen zijn, vooral tussen de Europese en de Aziatische markt. Het leek wel of de kippenpoten in een pot zout hadden gestaan, ik kon het met moeite door mijn keel krijgen. De frietjes smaakten ook niet zo lekker als ik gewend was. De kinderen van mijn schoonfamilie hadden daar weinig last van, die zaten gezellig te smullen.

Na een uurtje kwamen we aan in ons hotel in Pattaya, het was ijskoud in de hotelkamer, de airco stond te loeien. De volgende dag zouden we van kamer wisselen, want met dat airco – lawaai viel moeilijk te slapen.
In het hotel zat de andere dochter met haar kinderen op ons te wachten. De andere dochter was de vorige keer dat ik haar zag, 10 jaar geleden, ook al niet de meest slanke, maar nu bleek ze net zo´n olifantje geworden als haar zusje. Haar zoontje was leuk, de kleinste heette Prom. Keessie, de oudste zoon van haar zus, had ik 10 jaar geleden al ontmoet, hij was nu een grote jongen van 13 jaar. Hij heeft een andere naam, maar ik noemde hem toen al gewoon Keessie.
Dankbaar nam Keessie mijn cadeau in ontvangst, de voetbalschoenen waarnaar hij gevraagd had. Voor Prom had ik, net als voor Keessie, een oranje voetbal meegenomen.
Die zou nog goed van pas komen in de komende dagen op het strand.

De heen- en terugreis met Emirates Airlines.
Amsterdam 21 uur, aankomst Dubai 6.30 uur. Zittend een beetje half geslapen, weinig beenruimte, maar stewardessen blijven altijd aangenaam om naar te kijken; Die van Emirates Airlines hebben een grappig rood hoedje met een witte doek aan de ene kant van het gezicht. Voordat ze aan de slag gaan in het vliegtuig, want dan is de doek, gelukkig, weg. Toch is het een prettiger look dan een hoofddoek, vooral met die make up lippen, die de dames felrood hebben gestift.

Verder een groot filmaanbod, ik scrolde al snel naar ´biografieën, documentaires en keek eerst naar ´The Beginning of Led Zeppelin´ een aardige biografie van de leden van de band.

Led Zeppelin, het eerste concert dat ik als 13-jarig jongetje meemaakte in de Ahoy in Rotterdam, maakte diepe indruk op mij destijds. De film met Jimmy Page als het muzikale brein achter de band, omhelst de periode tot aan het grote succes van ´Led Zeppelin 2´, zoals hun tweede elpee simpelweg heette en wat de grote doorbraak was, daarna was het succes van elke plaat min of meer verzekerd, met als hoogtepunt en best verkochte album Led Zeppelin 4. Interviews met de leden van de band worden afgewisseld met historische live opnames van de band, met als hoogtepunt het concert in de Royal Albert Hall, waar het publiek dolenthousiast in koor schreeuwt ‘LED ZEP, LED ZEP, LED ZEP!!!’ Het was een super populaire en succesvolle band. Mooi is het einde van de film, waarin Jimmy Page verteld dat je moet vasthouden aan je droom, aan je plan en nooit moet opgeven.

Blijf om eindelijk de benen te kunnen strekken; overstappen in Dubai, het grootste en meest luxueuze vliegveld dat ik nog mocht meemaken, al was het ´Franz Josef Strauss Flughafen´ in München ook heel mooi.
Twee uurtjes later zaten we alweer in het volgende vliegtuig naar Bangkok, ik liet me vermaken door de film ‘Monsieur Aznavour’

bij deze film krijg je een intieme blik op het bewogen leven van Charles Aznavour, de iconische Frans-Armeense zanger, songwriter en acteur. Van een jeugd vol uitdagingen tot zijn triomf als wereldberoemde artiest: deze film schetst een portret van een man die met zijn unieke stem en tijdloze nummers miljoenen wist te raken.

Aznavour, geboren als zoon van arme Armeense immigranten, werd geconfronteerd met vooroordelen en scepticisme. Zijn kleine postuur, onconventionele uiterlijk en opvallende stem werden aanvankelijk gezien als obstakels. Critici beweerden zelfs dat hij nooit succesvol zou worden. Maar Charles liet zich niet ontmoedigen. Door pure wilskracht, uitzonderlijk talent en een onstuitbare passie groeide hij uit tot een van de grootste chansonniers aller tijden.

Met nummers als Sur ma vie, She en het legendarische La Bohème wist hij niet alleen de tijdgeest te vangen, maar ook diepe emoties over liefde, verlies en het leven over te brengen. Zijn liedjes werden een universele taal die culturen en generaties overstegen. Heerlijke muziek, toch maar weer eens een plaat kopen van die man, ik heb weliswaar Spotify voor in de auto, maar thuis luister ik naar vinyl want dat geeft toch het beste, warme geluid; op 1 september komt zijn ‘Best of album op de markt, prettig geprijsd voor maar 29 euro, die ga ik dan toch maar eens aanschaffen. Beter dan die driedubbelaar waar ook wat mindere nummers opstaan en waarvoor je 49 euro mag neertellen. Bovendien met een foto van Charles als oude man, terwijl op deze elpee een kwiekere jongeman je aankijkt, Charles op zijn mooist.
Ook nog wat gelezen in een boek van een van mijn favoriete schrijvers, Nicolo Ammaniti ‘zo God het wil’, ooit al eens gelezen en het kon me alweer boeien. Verder wat half geslapen en blij toen we eindelijk in Bangkok aankwamen. Stijve benen van 6 uur zitten.

Terugreis; Bangkok – Dubai en Dubai – Amsterdam.

In de vertrekhal verbaasde ik me over de grote mensenmassa die in het vliegtuig ging stappen. Ik besloot het toch eens te vragen aan een stewardess; ‘hoeveel passagiers gaan er nou mee met dit vliegtuig?’ ‘600’ kreeg ik te horen en ‘we hebben 7 vluchten per dag naar Dubai’. Als ik in mijn auto in Haarlem zat en een vliegtuig zag overkomen, verbaasde ik me er altijd over dat daar een paar honderd mensen in zo’n machine zaten die ik daar zag vliegen. Dit was een vliegtuig met 2 verdiepingen.
Leuk om naar de jonge, kwieke stewardessen te kijken en, niet dat ik op jongens val, maar de steward was ook een knappe jongen. Het eten in het vliegtuig was prima.

Wat het filmaanbod betrof, liet ik dit keer mijn keuze vallen op ‘A Complete Unknown’ waarin je Bob Dylan volgt gedurende de eerste vier jaar van zijn carrière, vanaf zijn aankomst in New York tot het begin van zijn elektrische periode. We observeren zijn liefdesleven, zijn ontmoetingen met andere folkmuzikanten en vooral – heel veel muziek.

De film weet te boeien, Timothée Chalamet zet een overtuigende Dylan neer, op zoek naar zijn eigen weg, getroebleerd door de toenemende druk vanuit zijn omgeving. Ook Johnny Cash, Dave Van Ronk en andere muzikanten passeren de revue. Met name vaderfiguur van de moderne folk Pete Seeger wordt fraai tot leven geroepen door Edward Norton. Thuis ‘Higway 61 Revisited’ nog maar eens lekker hard gedraaid. Geweldig!

Aankomst in Dubai, fijn even de benen te kunnen strekken. Volgende vlucht is 2 uur later met eindbestemming Schiphol.
Dubai – Amsterdam.
Weer een nieuwe lading frisse en kwieke stewardessen, lekker eten en een nieuwe film om de volgende 6 uur in de lucht door te komen.

Ik koos voor eerst voor de biografie van Beach Boys, ontroerend hoe Brian Wilson, het genie van de band, muziek gaat maken )de plaat Smile’ die niet commercieel genoeg was om uit te brengen. `Too weird´ zei hij daar later zelf over.

Geweldige band met prachtige liedjes, ook zo´n Dennis Wilson, de drummer en broer van Brian, die dan met het schitterende ´Forever´ op de proppen komt, een lied die ik op mijn begrafenis wil horen. Brian Wilson, het genie van de band, die na de topplaat ´Pet Sounds´ een depressie kreeg en jarenlang niet meer wilde optreden. Hoe is het mogelijk, zo’n talent en zulke prachtige zomerse liedjes. Prachtfilm.

George Michael, ´Portrait of an artist´ Geweldige zanger, groot talent.

Mijn derde en laatste film op de terugreis. Ontroerend. Ook weer zo’n genie die in de knoop raakte met zichzelf. Ook hij overleefde de overdosis drugs niet. Ook thuis meteen weer dat prachtige album ´Older´op de pickup gelegd met hoog volume, absolute topplaat.

We zijn er bijna, ik raakte ontroerd toen ik alle keurig rechte groene stukken land zag: orde, regelmaat. Als je zo’n lange tijd in een ver weg land bent geweest en je komt terug, zie je pas hoe mooi Nederland is. Schiphol, ik kom uit de airport en adem de frisse Nederlandse lucht in. Heerlijk! En zo rustig en geordend alles verloopt. Ja, ik ben blij dat ik hier geboren ben en voel me hier thuis. Vaak liep ik te klagen over alles en nog wat, wat hier fout gaat en welke problemen er zijn. Die problemen zijn er ook, maar de problemen in andere landen zijn vaak nog veel groter. Als je het gaat vergelijken, is Nederland het beste land van de wereld om in te leven.

De vakantie staat voor de deur en de voorpret is al een tijdje aan de gang. Om precies te zijn sinds 6 maart, toen we de vlucht geboekt hebben.
Dit keer gaan we 4 weken, zolang ben ik mijn leven nog nooit op vakantie geweest! Gezien de afstand en de vliegreis van meer dan 12 uur is het een beter idee, dan de vorige keer toen we 2 weken in de Kerstvakantie zijn geweest, inmiddels alweer 10 jaar geleden.
De voorpret, jazeker! Dat begint met de planning, want wat willen we zien en hoelang willen we daar blijven? Na lang wikken en wegen zijn we op het volgende programma uitgekomen, mede dankzijn Chat DPT, die ons informeerde op welke eilanden het relatief het meest zonnig is in dit regenseizoen.
Koh Samui

Chang Mai

Udon Thani

Bangkok

Zo kwamen we op het volgende programma uit;
Morgenavond om 21. 50 uur vliegen we naar Dubai, daar komen we om op donderdagmorgen om 6.30 uur aan.
Dan vertrekken we in Dubai om 9 uur naar Bangkok, waar we om 18.25 uur aankomen.
Ik zat al te rekenen en vroeg me af waarom de vlucht zolang duurt; 8,5 uur naar Dubai en 9,5 uur naar Bangkok, is dat niet 18 uur samen? Nee, dat zie ik verkeerd, want op het vliegticket staat;
Duration Amsterdam – Dubai = 6:40 uur
Duration Dubai – Bangkok = 6:25 uur
Is dus 13 uur, 5 uur korter! Dat klopt wel, want de klok loopt in Thailand 5 uur voor.
Vandaag hebben we de koffers, zo’n 30 kg per stuk, alvast naar de bagagekluis op Schiphol gebracht. Koffers vol met cadeautjes, gebruikte kleding en allerlei lekkernijen.
Dit keer goed voorbereid; apparaatjes tegen muggen + deet, een goed hoedje (vissershoedje) en goede zonnebrandcrème waarvan extra tubes voor het gezicht.
4 boeken wil ik gaan lezen; 2 van Niccolo Ammaniti, Theodor Hollman over Israel, Pauline Cornelisse over Japan en Remco Campert – Een Ellendige Nietsnut.
Ook heb ik me voorgenomen een blog bij te houden op mijn website nederlandsleraar.nl
Want ik neem mijn oude laptop mee en die geef ik aan het eind van de vakantie aan de kleinzoon van Kaew, mijn vrouw.

Het programma ziet er als volgt uit:
– 24 – 7 aankomst Bangkok, daar worden we door de dochters en kleinkinderen van Kaew opgehaald en gaan we door naar het strand van Chonburi bij Pattaya, waar we 5 dagen blijven
– 29 – 7 vlucht Bangkok naar Koh Samui, een eiland in het zuiden waar ik met Kaew 8 dagen blijf tot 6 augustus.
– 6 – 8 – vlucht Koh Samui – Bangkok en trein van Bangkok naar Chiang Mai in het noorden, waar we 4 dagen blijven tot 10 augustus en zienswaardigheden bekijken.
– 10 – 8 – bus naar Udon Thani, waar we een week blijven bij de moeder en familie van Kaew, we gaan daar verschillende tempels en zienswaardigheden bekijken.
– 17 – 8 Vlucht naar Bangkok, waar we nog een paar dagen blijven om de stad en het paleis van de Koning eens goed te bekijken.
– 19-8 Vlucht van Bangkok naar Amsterdam.

Je ziet, een interessant programma voor de boeg! We hebben er zin in!

Wat een prachtige tuin rondom de kassen van Hortus Botanicus Leiden. Indrukwekkend hoe hier alles bij elkaar is gebracht door de eeuwen heen.

En dan was het ook nog Rembrandtdag op de 12e Juli! We vielen wat dat betreft met onze neus in de boter toen we uit de Hortus Botanicus kwamen.
We zagen mensen in interessante kostuums uit de Gouden Eeuw. Ik herkende de personages die tesamen een ´tableau vivant´ van de Nachtwacht zouden
samen gaan stellen. Het was nog wat vroeg en men was nog met de voorbereidingen bezig, maar desalniettemin was er genoeg te genieten.
´Rembrandt, had die niet in Amsterdam gewoond en gewerkt?’ vroeg ik een Leidenaar in klederdracht. ‘Nee, Amsterdam heeft hem altijd toe willen eigenen, maar hij kwam oorspronkelijk wel degelijk uit Leiden’ zo kreeg ik te horen.

Kasteel de Haar, het grootste kasteel van Nederland, heeft een rijke geschiedenis die teruggaat tot de 12e eeuw en is beroemd om zijn neogotische architectuur, herbouwd door Pierre Cuypers in de 19e eeuw.

Zeer een bezoek waard, dit middeleeuwse en grootste kasteel van Nederland. De baron van Zuylen trouwde eind 19 eeuw met een barones de Rothschild, die het mogelijk maakte de ruine van dit kasteel in volle glorie te herbouwen. De buitenkant is net een sprookjeskasteel. De binnenkant trouwens ook, dat begint al als je de grote ontvangsthal binnenkomt. Een en al pracht en praal. Bijzonder vriendelijke gastheren geven in de verschillende zalen tekst en uitleg.

Veel details, prachtige meubels, slaapkamers, plafonds, glas in lood en beeldhouwwerk in dit kasteel. Buiten in het park rondom, een rozentuin, hertenpark met eveneens een sprookjesachtige sfeer. Natuurlijk keek ik vroeger naar Floris op t.v. en natuurlijk las ik Vaillant de Ridder.
Komt allemaal terug als je dit kasteel bezoekt.
Geweldig!