Nederlands leraar

Laatste dag in Pattaya. Hoewel het bewolkt was, gingen we toch naar het strand. Dat vonden de kinderen geweldig, die waren de hele dag in het water aan het spelen.

De door mij meegebrachte bal deed waarvoor hij bestemd was. We gooiden hem over in het water en schopten hem naar elkaar op het vrijwel verlaten strand. Het ging de hele dag maar door met diensten op het strand; je kon een tattoo laten zetten, speelgoed voor de kinderen kopen of je voeten laten masseren. Hun ouders, de dochters van mijn vrouw en hun mannen, waren het grootste gedeelte van de dag op hun strandstoelen te vinden, alwaar ze zich te goed deden aan de vele hapjes die met regelmaat langs het strand te koop aangeboden werden. Fruit, vis, kippenboutjes, inktvisjes en ook een warme maaltijd met rijst en kip werd al vroeg in de middag genuttigd, begeleid door halve liters bier. Het was me toen al duidelijk wat hun favoriete vrijetijdsbesteding was. Als ik naar ze keek, waren ze meestal bezig met eten en kijken op hun mobieltje. Ik verbaasde me er niet meer over waarom ze ‘olifantjes’ waren geworden in de 6 jaar dat ik ze niet gezien had. Zowel de ouders als de kinderen, dat beloofde wat voor de volgende 6 jaar. ‘Zeur niet’ zei mijn vrouw toen ik dit opmerkte. Inderdaad, dacht ik, ze moeten het zelf maar weten. Wij hebben daar niet mee te maken, het is hun leven. Wij zijn inmiddels opa en oma, die op hun buikje moeten letten, de kinderen zaten daar totaal niet mee.
Ik was veel met de jongens en de bal aan het spelen, in de zee en op het strand en als ik daar genoeg van had, plofte ik neer op mijn strandstoel en verdiepte me in Niccolo Ammaniti – ‘Zo God het wil’.

Waar ik totaal niet aan gedacht had, was om me in te smeren met zonnebrandcrème, er was immers geen zon, dacht ik naïef.

´s middags bleek dat een van haar kleinkinderen jeuk had, ze ging met hem naar de aanwezige strandwacht-EHBO op het strand, alwaar hij in gesmeerd werd met azijn en alcohol om de jeuk te stoppen. Toen ze eens naar mijn buik keek, vond ze dat ik dat ook moest doen.
Ik had inderdaad wat jeuk op mijn buik en het azijn hielp wel. Eerst de azijn en daarna met een pasje afschrapen tegen de tentakels, bleek de beste remedie. De strandwacht legde uit, dat in het seizoen van April tot Oktober de aanlandige wind en regen de ´jellyfish´, kwallen dus, richting strand kwamen. Die kwallen konden zeer gevaarlijk zijn, dus de behandeling was wel noodzakelijk.

Inderdaad had ik wel wat jeuk, dat merkte ik die avond nog eens. Nadat we bij de 7/11 supermarkt azijn gehaald hadden en mijn dit over mijn buik en rug sprenkelde, voelde het alsof ik in brand stond.
Die nacht sliep ik slecht. Ik had de avond tevoren allerlei symptomen van de ‘kwallenbeet’ gelezen en dacht ’s ochtends iets aan mijn hart te voelen. Kon inbeelding geweest zijn, maar mijn vrouw stond erop om meteen naar het ziekenhuis te gaan voor controle, om 7 uur ’s ochtends. In de stromende regen werden we door Bank, de schoonzoon van mijn vrouw, naar het ziekenhuis gereden. Het bleek het verkeerde ziekenhuis te zijn. We moesten naar een particulier ziekenhuis, wat voor ‘Falang – buitenlanders’ was.
Bij binnenkomst zag het er heel anders uit; schoner, duurder en beter. Al snel werden we, na het maken van een kopie van mijn paspoort, geholpen. Ik mocht op een bed mijn bovenlijf ontbloten en na tien minuten kwam de dienstdoende arts kijken.
‘Sun Burn’ luidde al snel zijn conclusie. Bij een ‘yellyfish bite’ krijg je meteen een sterke pijn nadat je bent gebeten, dat was bij mij niet het geval. Ik had gewoon een tweedegraads verbranding opgelopen. Nadat ik de factuur van 1500 Baht (zo’n 45 euro) had voldaan, kreeg ik nog een paar zalfjes mee om op mijn buik en rug te smeren.
Na bellen met mijn reisverzekering bleek dat ik mijn declaratie eerst bij mijn ziektekostenverzekering in moest dienen en als die het afgewezen hadden mocht ik me weer bij hun vervoegen. Een typisch geval van ‘het eerst proberen af te schuiven systeem’. Zelfs de benzinekilometers voor het transport kon ik niet declareren, want geen factuur.
Enfin, de dagen na het incident heeft mijn vrouw lieftallig 2 x per dag mijn rug ingesmeerd met aftersun crème en hield ik op het strand mijn t-shirt aan, ook als ik ging zwemmen.

Ik had op die bewolkte stranddag in Pattaya mezelf niet ingesmeerd met zonnebrandcrème vanuit de naïeve gedachte dat ik niet verbranden kan als er geen zon is. Dat kan dus wel degelijk, vooral als je veel in de zee zwemt. Ik heb mijn lesje nu wel geleerd.
———————————————–