Het was me al een aantal jaren niet meer overkomen; fiets gestolen. Even op de hoek van de de Clerqstraat een krantje kopen. Fiets voor de winkel, op slot. 2 minuten later kom ik naar buiten en hij is weg! Dat is snel! ‘Waarschijnlijk liep er iemand achter je en heeft hem zo opgepakt en in een busje gegooid’ zei de winkelier gelaten.
‘Nu is het afgelopen met dat nonchalante gedoe’ dacht ik bij mezelf, voortaan zet ik hem altijd op slot met de ketting en om een paal heen.
Ik had er goed de pest in, het was de eerste fiets die ik nieuw gekocht had, een jaar of twee geleden en ook voor het eerst een Giant. Een fiets waar ik veel reparatiekosten aan gehad heb; band, ketting, versnelling, telkens was er weer iets mee. Daarvoor had ik een Batavus, waar ik aanzienlijk minder reparatiekosten aan had gehad.

Mijn vrouw nam het veel luchtiger op; ‘weg is weg’ en dat was maar goed ook. Deze fiets bracht me geen geluk, inderdaad was ik er al vrij snel lelijk mee gevallen. Ook was hij om de haverklap kapot en zat het zadel veel los.

Volgens haar kan het met een nieuwe fiets alleen maar beter worden.

na een aantal Blokkers te hebben afgelopen zonder succes, het lijkt wel of ze dvd’s daar tegenwoordig belangrijker vinden dan stofzuigerzakken, gaf ik de moed niet op. De door mij geërfde blauwe Moulinex van mijn moeder deed het altijd prima en ik had geen zin vanwege de onvindbare zakken een nieuwe te kopen. Het model was verouderd maar nog maar een paar jaar. Via google kwam ik al snel bij de stofzuigerkoning op de Jan van Galenstraat uit. Op een Zaterdagmorgen reed ik met mijn vriendin ernaartoe. Een besnorde zestiger stond heel toepasselijk in stofjas achter de toonbank en knikte vol begrip toen ik hem het briefje met het nummer van de stofzuiger overhandigde. Hij had hem snel gevonden. Het schijnt trouwens een opvolger van de vorige stofzuigerkoning te zijn, die met pensioen ging en middels een advertentie naar een nieuwe stofzuigerkoning had gezocht. Met succes, mag gezegd worden. Hij vervuld zijn rol met verve.

Je kunt tegenwoordig bijna geen reclame meer zien met mannen zonder baarden, of het nou om koffie, auto’s, bier of verzekeringen gaat; de man in de reclame moet een baard. De eeuwige drie-dagen baard maakt langzaam maar zeker plaats voor de vollere baard. Blijkbaar is een baard erg ín trek. Zelfs de nieuwslezer kwam met een baard en zag er meteen 20 jaar ouder uit. Ronald Plasterk, de politicus die toch al zijn naam niet mee heeft, vond het nodig zijn baard te laten staan. Wie zou hem dat gezegd hebben? Zijn vrouw? Blijkbaar niet, want hij is er inmiddels weer af. Mijn vrouw vindt het altijd prettig als ik me net geschoren heb, kriebelt niet zo en ik zie er jonger uit. Maar waar ik ook kijk, ik zie steeds meer jonge mannen met baard. Geen gezicht, zowel letterlijk en figuurlijk. Want je verbergt je gezicht achter je baard en je ziet er veel ouder uit. De zogenaamde vrijbuiter met baard is meer een algemene doorsnee huisvader geworden. Oudere mannen met vaak kale koppen denken hun kale kop met baardgroei te kunnen compenseren. Doet me altijd denken aan Paulus de boskabouter, de pijp ontbreekt alleen. Een man met een mooie baard? Dan schiet me alleen Sinterklaas te binnen.

flinke storm was dat afgelopen Maandag. Deed me denken aan een soortgelijke storm in 1987. Toen ik op de fiets naar de VU onderweg was en op de Amstelveenseweg reed, zag ik een lange boom recht op me af komen. Even later zat ik op de grond met wat schrammen en een bloedlip. Mijn fiets was compleet in de prak, total loss. De brandweer die me met kettingzagen bevrijdde uit mijn benarde positie, kon het nauwelijks geloven; hij leeft nog! Hoe is het mogelijk! Dat vroeg ik mezelf ook af. Een engelenbewaarder? God? Een centimeter naar links of rechts en ik was er niet meer geweest. Dan wil je wel even een dankgebedje doen. Trillend en lijkbleek kwam ik even later aan bij mijn professor in de collegezaal. ‘Ga maar naar huis, je bent ziek!’. Opgelucht en dankbaar fietste ik weer naar huis.

Het was een paar weken warm weer. Ideaal zo in de zomer, Amsterdam. In een half uurtje met de trein naar Zandvoort, lekker onder een parasol en een ligbed en s’avonds bij ondergaande zon eten. Daarvoor hoef je niet lang in de file te staan, of urenlang op een vliegveld staan te wachten. Prettige bijkomstigheid is dat je dan aanzienlijk meer te besteden hebt. Dus kan je eens gek doen en een flesje wijn bestellen of kreeft gaan eten bij Sea Palace, de drijvende Chinees.
Een bezoek aan het Paleis op de Dam, de Waterloopleinmarkt en de Hermitage hebben we ook in een dag afgelegd. Het leukste van deze zomer was toch wel dat ik mijn kleinzoontje Keesie op bezoek had. Hij was elke dag vroeg op en ging laat naar bed. Had ik een hele dag met hem gespeeld dan dacht ik s’avonds ‘ik wordt oud’ omdat ik zo moe was en als een blok in slaap viel. Wel een ‘fun- factor’ van jewelste die Keesie. En hij is snel tevreden. Een zandbak, een pierebadje, een speeltuin, dat werk. Wieltjes, ballen en springtouw. Een lichtblauwe plastic speelgoed helicopter die al draaiend een enorme herrie maakt en lampjes op de wieken. Made in China, zoals bijna alles tegenwoordig. We brachten ook nog een bezoek aan Ikea waar we mochten genieten van een Ikea maaltijd en een mooi vloerkleed hebben gekocht. Dat kan als je niet op vakantie gaat. Net als een wasmachine en een goed stoomstrijkapparaat. Handig en dingen waar je toch vaak gebruik van maakt. Laat ik de citruspers niet vergeten, stond al jaren op mijn verlanglijstje. Heerlijk, elke ochtend versgeperste sinaasappelsap uit de beste citruspers ter wereld, Made in Zwitserland. Terrasje pakken, bootje varen, lekker fietsen. De gay-parade met een politieboot (in welk ander land is dit mogelijk?), defensieboot en drie boten van politieke partijen, zelfs de Nederlandse Bank was present bij deze vrolijke show op het water. Gratis concert van Armand en The Kik in het Vondelpark bij stralend zomerweer. Het gezellige openluchtfestival ‘De Parade’.
Dan wil je toch helemaal niet meer naar het buitenland?

Vooral die met dat zwarte badpak op die blauwe achtergrond is een knaller! Die gele ook trouwens. Mankeert niks aan, aan Beyoncé. Alles in de juiste verhoudingen, perfect gewoon. Een stuk, een stoot, een kanjer. Allemaal waar. Maar kon er nou niet een lachje vanaf? Het viel me vandaag op toen ik haar weer vele malen langs de fietspaden van Amsterdam mocht bewonderen; ze kijkt ernstig.

Vrijdagochtend. Half acht op de fiets vanuit Osdorp naar de Wibautstraat. Dat valt tegen; hoewel het 10 Mei is, is het koud en ik heb de wind tegen. Hard trappen dus. Onderweg passeerde ik zoals altijd talloze reclamezuilen, die tegenwoordig voorzien zijn van een rolmechanisme zodat de reclames telkens verschuiven.

Fiets je hijgend tegen de wind in, rolt opeens Beyoncé recht voor me op een reclamezuil tevoorschijn;
bevallig toont ze de nieuwe badkleding collectie op een tropisch eiland. M’n dag is weer goed.

Kees van Kooten werd gevraagd of hij het boekenbal niet wat overdreven vond. ‘ja natuurlijk is het overdreven. Maar er is zoveel overdreven; een partijtje voetbal Ajax-Feijenoord – ook altijd overdreven. Elfstedentocht – overdreven. Koninginnedag – overdreven. Er wordt zoveel overdreven, Nederland houdt wel van een beetje overdrijven.

een beetje beter elke dag maar t’is nog niet helemaal goed met m’n linkerarm en schouder, waar ik vorige week maandagavond zo’n klapper mee maakte. ‘het kan wel zes weken duren voordat de pijn helemaal weg is’ zei mijn huisarts vanavond en ‘het zijn een groot aantal adertjes en spieren die onder en over die schouderkap zitten en die hebben een flinke klap gehad waarvan ze zich moeten herstellen. Warm houden is het advies en het driemaals dagelijks slikken van Ibrupofin Diclofenac Natrium moet de pijn verzachten. We zullen zien. In ieder geval heb ik een ding voorgoed afgeleerd; gaan rennen om een tram of bus te halen. Want als je te laat bent voor de tram, ben je in ieder geval ruimschoots op tijd voor de volgende tram.

Tram 3 van de Ceintuurbaan gepakt na een avond lesgeven in het buurthuis van de Pijp. Terwijl ik uitstapte zag ik lijn 1 aankomen. Geen zin om weer tien minuten in de kou te staan, dus met een paar anderen op een holletje. Op het perron van de Overtoom gleed ik uit en viel lelijk op mijn linkerarm, maar stond gelijk weer op. Mijn tassen werden me aangereikt door een vriendelijke mede-holler. Dat vond ik heel aardig, in de tram aangekomen glimlachte hij naar me. Woede; waarom wordt er niet gestrooid wordt op de tramhaltes, die spekglad zijn?