Was me dat lachen bij het tv-programma ‘Kannie waar zijn’!

In Den Haag was een oversteekplaats voor eekhoorns over een drukke weg gebouwd. Op de vraag waar het gevaarte dat over de weg was gebouwd voor diende, gaven voorbijgangers als antwoord;
‘een fietsoversteekplaats?’
‘een kunstwerk?’
Toen men hoorde dat het een ‘eekhoornbrug’ was, werd er hartelijk om gelachen. ‘Een eekhoornbrug?’
Uit onderzoek was gebleken dat er op de plaats waar de brug gebouwd was, zo’n 20 eekhoorns leefden aan de ene kant van de brug in het bos. Ook was onderzocht dat de brug tot nu toe door geen een eekhoorn gebruikt was.
Dit kwam door het stalen materiaal dat gebruikt was, aldus een woordvoerster van de Partij voor de Dieren uit Den Haag.
Eekhoorns houden niet van metaal en zullen zich er niet snel op wagen.
Wat voor prijskaartje hing er aan dit nutteloos project?

212 000 Euro. Voor 20 eekhoorns, dat is 10.600 Euro per eekhoorn.

Weggegooid belastinggeld, wat beter besteed had kunnen worden aan hulpbehoevende ouderen of meer politie op straat.

Het lijkt erop dat het geld hoe dan ook snel uitgegeven moest worden, zonder vooraf degelijk onderzoek te doen naar zaken als;

– Wat is het nut van zo’n brug?
– Waar komt zo’n brug te staan?
– Van welk materiaal maken we zo’n brug?

De gemeente Den Haag kwam met de reactie dat het nog voorbarig was om nu al conclusies te trekken, we moeten de eekhoorns wat meer tijd geven..

Massa en volume
Het totale volume van de Zon bedraagt 1,41027 kubieke meter. Er passen ongeveer 1,3 miljoen Aardes in de Zon. De massa van de Zon bedraagt 1,9891030 kilogram en dat is 333.000 keer meer dan de Aarde. De Zon bevat 99.8% van de totale massa van het zonnestelsel. De Nederlandse astronome Imke de Pater heeft ons zonnestelsel wel eens omschreven als “De Zon en een beetje puin”.

Las ik toen ik ging googelen op ‘hoe groot is de zon?’.

Ik kan het me moeilijk voorstellen, maar de zon is dus 333. 000 keer groter dan de aarde. Vanmiddag las ik met Ola, een 13-jarige Poolse die ik bijles geef omdat ze vlak voor haar cito-toets zit, in haar geschiedenisboek over Copernicus, de Poolse astronoom die berekende dat de aarde om de zon draait en niet andersom.

‘Nicolaas Copernicus wordt beschouwd als de grondlegger van de heliocentrische theorie, die stelt dat de zon in het midden van het zonnestelsel staat en dat de planeten er omheen draaien, dit in tegenstelling tot het destijds gebruikelijke geocentrische wereldbeeld, waarbij de aarde werd geacht het centrum van het heelal te vormen. Het geocentrisme was geformuleerd door Claudius Ptolemaeus in zijn Almagest, een krachtige en relatief eenvoudige berekeningsmethode, die anderhalf millennium ongeslagen bleef’. Aldus Wikipedia, waarna nog een uitgebreide uitleg van zijn theorie volgt.

Tijdens een inburgeringsles kreeg ik eens van Katime, een moeder op leeftijd uit Marokko, de volgende vraag;
‘Meester, mijn zoon van elf zegt dat de aarde om de zon draait, dat heeft hij van de meester op school gehoord. Is dat echt zo?’. ‘Ja, dat is echt zo’ zei ik. Ze kon het maar nauwelijks bevatten. Datzelfde had ik met de grootte en het gewicht van de zon. Bijna onvoorstelbaar als je er over nadenkt.

Onder het mom ‘kleine ergernissen’ hier even geen stukje over scooters die je als fietser van het fietspad jagen of passagiers die in willen stappen je beletten een trein of tram uit te stappen omdat zij menen voorrang te hebben. Het gaat zelfs niet over de buurman die je geen eens goedemorgen zegt als hij bij je in de lift staat om half acht.

Nee, deze ergernis is iets waar door anderen weinig of geen aandacht is besteed. Het gaat over het omroepen van de metrostations in de metro van Amsterdam. Niet alleen loopt het soms een station achter, zodat je krijgt te horen dat je op Station Lelylaan bent, terwijl de sneltrein op dat moment toch echt op de Jan van Galenstraat stopt. Daar kan ik nog wel mee leven, al is het natuurlijk slordig. Het lijkt wel of niemand zich ermee bemoeit of er aandacht aan besteedt.
Het schrijnendste voorbeeld van deze nonchalance is toch wel de volumestand van de geluidsinstallatie. Het valt me op dat dit een hardnekkig terugkerend verschijnsel is de laatste jaren. De volumestand staat dan weer eens zo hoog dat het pijn aan je oren doet. Oorverdovend schalt er dan door de metro; VOLGENDE STATION HEEMSTEDESTRAAT.

Menigmaal heb ik in zo’n situatie overwogen om de conducteur in kennis te stellen van zijn onachtzaamheid, maar aangezien de metro lang is en niet lang stilstaat zie ik er telkens maar vanaf om me rot te rennen naar de bestuurder.

Ik denk dat de bestuurder de stations wel kan dromen en dat hij het geluid in zijn bestuurderscabine heeft uitgezet. Dus als hij begint met werken dat hij gewoon een zwaai aan de volumeknop geeft zonder zelf mee te krijgen wat hij daarmee voor oorpijn bij zijn passagiers veroorzaakt.

Het beloofde nogal wat, als je de folders moest geloven.

Sinds November werd al ruimschoots in de dagbladen geadverteerd met de ‘Light Cruise’, een rondvaart langs lichtgevende kunstzinnige objecten op en langs het water. Aangezien ik wat leuke uitstapjes aan het bedenken was voor de kerstvakantie die ik met mijn Duitse gasten door zou brengen leek het me wel aardig. Het zag er op internet ook best leuk uit met al die kleuren op het water. De toegangsprijs was niet bepaald goedkoop; 22 Euro 50 voor volwassenen en 17 Euro 50 voor kinderen inclusief een kop erwtensoep.

Maar ach, het zijn hele goeie vrienden van me en ik wilde toch iets leuks met een boot gaan doen. Dus reserveerde ik voor 80 Euro 4 tickets voor de avond op 2 januari.
Op de bewuste avond stond ik met mijn gasten in een lange rij wachtenden. Na een half uur gewacht te hebben, bleek dat de boot vol zat. “U heeft geboekt om 19 uur, uw boot is al weg” kreeg ik tot mijn verbazing te horen toen we eindelijk aan de beurt waren. Het bleek dat ik de vertrektijd van 19 uur, met kleine lettertjes vermeld linksboven op het formulier, niet had gezien. “U kunt morgen bellen met de klantenservice een kijken of U het nog om kunt boeken”. Teleurgesteld gingen we naar huis, de volgende dag belde ik en konden we dezelfde avond nog om 19 uur de rondvaart maken. Die avond stonden we dus weer in de rij. Deze keer was de rij iets korter, een minuut of 20 wachten maar. Daarna mochten we nog een minuut of 20 buiten op de kade wachten onder het genot van een plastic kopje erwtensoep van een bekend merk. Maar eindelijk was het dan zover; we mochten aan boord.

We zagen een kapitein, althans zo zag hij eruit met zijn pet. Zonder commentaar kregen we een plastic zakje met een oordopjes aangereikt. Het bleek dat we hierdoor naar commentaar op de geboden kunstwerken zouden kunnen horen, bleek bij navraag. In het Engels en in het Frans.
Op de vraag waarom geen Duits kregen we geen reactie. Niet zeuren en dat ding in je oren, dat was de bedoeling. Al snel deed ik hem weer uit, ik had geen behoefte aan Engels of Frans commentaar op een bandje maar gaf de voorkeur aan het spontaan commentaar geven op het zichtbare.

Dat viel nogal tegen; een gewone rondvaart overdag was beslist interessanter geweest. De dia-projecties op wat grachtenpanden en het Amstel Hotel waren wel aardig en het drijvende hemelbed ook wel maar ook niet veel meer dan dat. De vaart langs de grachtenpanden vonden mijn gasten veel mooier dan die paar lichtobjecten.

Maar dat was niet de grootste bron van ergernis; dat was de kapitein, die, nadat hij uitgelegd had waarvoor de oordopjes dienden, de hele vaart zijn mond niet open deed.
Vroeger noemden we zo iemand gewoon een droogkloot of een dooie lul. Deze hier ging met zijn dikke kont in zijn belachelijke luxe stoel half achterover zitten en draaide zijn ronde zonder enig spoor van enthousiasme.

Waarom heette de kapitein ons niet met een lachend gezicht welkom aan boord en waarom vertelde hij geen leuke anekdote?
Waarom geen studentje kunstgeschiedenis of kunstacademie die ons op humoristische wijze tekst en uitleg had kunnen geven? Had hij of zij er nog iets leuks van kunnen maken.
Waarom niet een paar leuke muzikanten die een paar oude Amsterdamse zeemansliederen ten gehore gaven?
De mensen zouden het waarderen en ruimschoots fooi geven.

Nu was het een vreugdeloos en verplicht nummer met een prijskaartje van 80 Euro.

Kurt, mijn goede vriend uit Duitsland was met zijn vrouw en zoon bij me ons op bezoek met oud en nieuw en gaf op oudejaarsavond te kennen dat hij de Nieuwjaarsduik wilde doen met zijn 6-jarige zoontje. Eerlijkheidshalve moet ik eraan toevoegen dat ikzelf het er niet op waagde, brak als ik was van een nacht lang doorzakken. Ik was om half zeven s’ochtends gaan slapen en om tien uur weer opgestaan. Slechte smoes, ik weet het. Een ‘Warm Duscher’, zoals de Duitsers dat zo mooi zeggen.

De populariteit van een duik in het frisse zeewater op 1 januari was overweldigend dit jaar. Zo’n 1500 ‘bikkels’ lieten zich niet kisten.
Geweldige sfeer daar in Zandvoort. De spanning werd al uren tevoren opgebouwd door een ingehuurde deejay. Goed georganiseerd door sponsor Unox, tevens herkenbaar aan de zeer in het oog springende oranje mutsen met rood wit blauwe rand, die alle ‘bikkels’ ontvingen bij inschrijving en ophadden bij het te water gaan. De stemming zat er goed in. ‘Get Lucky’ van Daft Punk schalde over het strand van Zandvoort; 1500 dansende mensen met oranje mutsen. Merendeels jongeren, veel kinderen en meisjes. Daarna de warming up met oefeningen, vooral veel door de knieën zakken. Daarna de run. Een spektakel van jewelste om die 1500 mensen de zee in te zien rennen na het aftellen. Op het moment suprême bleef het zoontje van mijn vriend met zijn voeten in de branding staan, maar stortte zijn vader zich met volle overgave in het ijskoude zeewater van 6 graden celcius. Tot onze verbazing liepen er nog flink wat mensen meermaals in. Maar de meesten waren toch wel blij dat ze eruit waren. Families met handdoeken glimden van trots toen hun dochters en zonen eraan kwamen als overwinnaars.

Kurt kwam er ook aan. ‘Een geweldige adrenaline kick’ liet hij met een stralend gezicht weten. Hij mocht een welverdiende kop erwtensoep halen.

De laatste dagen van het jaar, dus veel boodschappen gedaan. Bij de slijter was het zoals gewoonlijk erg druk en vonden de Moet & Chandons, de Heider Piepsack en hoe ze allemaal ook mogen heten in de duurste prijsklasse, gretig aftrek. Aanvankelijk voelde ik ervoor om dit jaar eens echte Champagne aan te schaffen, maar de prijs van 35-40 Euro per fles weerhield me ervan. Gewoon niet leuk meer, dan maar gewoon de Freixenet zoals elk jaar, die smaakt me ook uitstekend. Wel opgepast met innemen en niet te vroeg beginnen! Anders lig je om een uur of 1 op nieuwjaarsdag al op apegapen. Dat overkwam mijn vrouw vorig jaar met de Prosecco. Verraderlijk drankje. Niet meer dus. Rustig aan, na 12 uur het dak eraf. Kunnen we tot de vroege uurtjes dansen. Anders wordt het een saaie bedoeling. Wel leuk dat ik dit jaar Duitse vrienden op bezoek krijg, wordt dus echt sehr gemütlich, einen guten Rutsch ins neuen Jahr!

Tegenwoordig zie je op kerstkaarten vaker ‘vrolijk kerstfeest en gezellig nieuwjaar’ dan het aloude en bekende ‘prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar’.

Het is dus blijkbaar vrolijker en gezelliger geworden. Prettig was niet genoeg, het moet vrolijk, er mag gelachen worden. En gelukkig, ja dat is ook wel een groot woord. Gezond, dat is gelukkig zonder dat je het merkt. Gezellig, ja echt Nederlands.

Lekker eten en drinken? Ja dat is altijd al heel gezellig. Maar pas op met alcohol, begin niet al s’middag aan het bier of de wijn, anders zit je na de champagne al te knikkebollen. Pas op met te zware rode wijn, neem liever een biertje of een fris en fruitig chardonnay’tje of zo. Niet te zwaar. Oliebollen? Bakstenen voor de maag. Vuurwerk? Pijlen ok. maar rotjes niks aan. Dan nog liever de feestelijk sterretjes. Lampjes, kerstboom, kaarsjes? Ja dat is gezellig. Het gezelligst is de voorpret, die is nu al begonnen.

En natuurlijk bezoek van vrienden, leuke vrienden. Dan wordt het pas echt gezellig.

Led doet me denken aan Led Zeppelin, de legendarische hardrock formatie uit de jaren ’70 en het eerste en meteen ook het beste concert dat ik mocht meemaken. 40 jaar geleden, in 1973, was ik dertien en stond vooraan in de Ahoy in Rotterdam, diep onder de indruk van zanger Robert Plant, de harde slagen van de legendarische drummer John Bonham en de waanzinnige gitarist Jimmy Page. De bassist John Paul Jones stond er nogal onopvallend bij maar deed zijn werk goed. Ik heb later nog veel concerten gezien, maar nooit maakte iets meer indruk dan dit.

Maar dit even terzijde. Led staat tegenwoordig voor LED-verlichting en siert in deze tijd van het jaar menig winkel en huiskamer en zorgt voor veel extra gezelligheid in huis.

Zelf ben ik ook overstag gegaan, maar niet voor het harde rood, blauw of groen. Ik vond het mooiste de kleine warme naturel lichtjes. Aangezien ik op een hoekhuis woon met veel glas is dit een revelatie. Met oud en nieuw zitten we nu omringd door Led lampjes. Dat ziet er heel gezellig uit en als ze aan zijn ben je meteen al in een feest-stemming.

Dat is leuk want de voorpret is al volop begonnen. Met Oud en Nieuw komen mijn goede vrienden uit Duitsland en dan mag het wel gezellig zijn.

Aangezien ik toch al op 9-hoog woon en een geweldig uitzicht heb op al het vuurwerk, wordt deze show, die als voordeel heeft dat ik er geen stijve nek van krijg door al het omhoog kijken, het vuurwerk komt immers naar me toe, nog mooier door een warme geelgoude omlijsting van piepkleine Ledlampjes. Met deze Led belooft het misschien wel de mooiste Oud en nieuw van mijn leven te worden.

Het concert van mijn leven, dat was Led Zeppelin.

Lijstjes, ze komen weer. Aangezien ik lang geleden opgehouden ben met die verschrikkelijke Top 2000 met platen die je al honderden keren met tegenzin moest beluisteren in supermarkten en call-centers bij het wachten op een medewerker, saaiheid troef: Music van John Miles, Hotel California van The Eagles en het voor de tienduizende keer gespeelde Bohemian Rapsody. Alles van Sting, Springsteen, U2 en Chris Rea vind ik ook niet meer te pruimen, achtergrond hoofdpijn herrie, meer is het niet.

Child in Time? Stairway to heaven? Dertig jaar geleden mooi, maar nu echt genoeg. Ik wil en kan dit niet meer horen.

Leukste plaat van 2013 was toch wel Daft Punk met Random Acces Memory. Lekkere muziek, zeer dansbaar ook met nostalgie naar de goeie ouwe discotheek van eind jaren 70, begin jaren 80.

Ik luister liever naar de album top zoveel, dan hoor je nog wel leuke dingen.

Al veel gehoord vandaag om me heen; koud hè? Dat klopt, het is ineens koud geworden. Maar het is ook 20 November, dus dan is dat te verwachten. Mijn vrouw kwam gisterenavond verkouden thuis met een verstopte neus, dus die zette ik met haar neus en een handdoek over haar hoofd even boven een pan stomend water met Dampo, dat helpt altijd.

Ik stond vanmiddag even op de metro te wachten en betrapte me erop dat ik het koud had. Aan mijn jas kon het niet liggen, de Wolfskin laat geen wind of kou door. Dus moest het liggen aan het ontbreken van een lange onderbroek, die al dan niet gecombineerd met een muts, sjaal en handschoenen, uiteindelijk afdoende bescherming zou moeten bieden.
Warme sokken en schoenen ook natuurlijk. Mijn moeder hanteerde vroeger de stelling; voeten en hoofd koud, alles koud. Dus zorg dat je dikke sokken hebt en; ga liever fietsen dan in de tram, want met al die hoestende en niezende medepassagiers vliegen de bacillen in het rond en is de kans verkouden te worden behoorlijk groot.