Op mijn vraag wat zoal gegeten wordt met de kerstdagen, kreeg ik van zowel de Spanjaarden als de Polen het antwoord “Sea-food”, in Spanje verschillende schelpdieren en in Polen schijnt vis en kreeft favoriet te zijn.

Bij Dirk III, de slijterij van Dirk van de Broek, viel mijn oog op een affiche ter promotie van de ‘Bordeaux Fleurie’ met de volgende beschrijving;
‘een wijn waarmee U indruk op uw schoonvader zult maken’.
Moet vast een goed wijntje zijn, denk je dan bij jezelf.

Wie mag geld lenen voor een inburgeringscursus?
Vanaf 2013 moeten inburgeraars zelf hun inburgeringscursus betalen. Er is een mogelijkheid om geld te lenen bij DUO (Dienst Uitvoering Onderwijs). Deze mogelijkheid geldt voor inburgeringsplichtige nieuwkomers, nieuwe EU-burgers en Turken.

U kunt zich natuurlijk veel geld besparen door de cursus achterwege te laten en bij de ervaren inburgerings-docent Harold van Heck les te gaan nemen, dan vraagt u zelf het examen aan (kosten ongeveer 200 Euro) en heeft U veel persoonlijker en gerichter les dan bij een groep op een cursus waar u dan veel moet wachten op de langzamere leerling.

Of u bent een langzame leerling en het gaat u te snel in een groep, dat kan natuurlijk ook! Komt u dan les nemen bij de ervaren inburgeringsdocent Harold van Heck, die U veel meer en beter kan helpen, zodat U in ieder geval slaagt voor het examen!

de zuid- en oost-europeanen komen. Waren het eerst vooral de Polen, nu komen er Bulgaren en Roemenen en heb ik steeds meer Spaanse en Portugese studenten. Daarnaast Tsjechen, Engelsen, Fransen en Grieken. De veranderde economische verhoudingen zijn in mijn groepen goed zichtbaar. Enorm gemotiveerd zijn ze en ze hebben allemaal werk gevonden. ICT, web-design, marketing, maar ook schoonmakers en schilders zijn de beroepen die ze hier toch al snel hebben gevonden.

Bovendien heb ik Andre in een groep, een blanke jongen uit Zimbabwe, waar de blanke boeren zoals bekend hun boerderijen zijn afgepakt door de zwarte handlangers van de corrupte dictator Mugabe. Hij is verjaagd door de zwarte overheerser uit Afrika. Zijn beroep in Zimbabwe was ‘messenmaker’. Hij heeft hier werk gevonden als kok.

morgen komt Sinterklaas aan in Amsterdam met een gevolg van 700 zwarte pieten. Via de Amstel vaart de stoomboot naar het Scheepvaartmuseum en vandaar op de schimmel door de stad, waar hij op het Leidseplein een toespraak gaat geven op het bordes van de Stadsschouwburg. Via de twitterpiet wordt men op de hoogte gehouden van het tijdstip waar de Sint zich bevindt, zodat men niet uren langs de weg hoeft staan te wachten. Deze informatie las ik in het Parool.

In Amsterdam Zuid-oost wordt op een aantal scholen het Sinterklaasfeest gevierd zonder de aanwezigheid van Zwarte Piet, volgens sommige navolgers van het zeer in zwang zijnde ‘slachtofferdenken’ (o wat zijn we toch zielig en wat worden we toch vreselijk gediscrimineerd) een toonbeeld van de zwarte mens als slaaf.
Hoewel we in een rijk en sociaal land worden met meer en betere mogelijkheden dan in welk afrikaans, aziatisch of zuidamerikaans land dan ook, wentelen deze navolgers zich genoeglijk in hun slachtofferrol en blijven ze altijd die arme, zielige slaaf spelen die geholpen moet worden, het liefst met veel geld.

Terwijl hun kinderen het gewoon een leuk kinderfeest vinden, met Zwarte Piet want die hoort erbij net zoals Laurel bij Hardy, Peppi bij Kokki en Snip bij Snap.

Ik geef me op. Bijvoorbeeld voor de sportclub, het dagje uit of de cursus Nederlands.
Ik geef me op. Zo staat er dat je jezelf opgeeft, iets voor zelfmoordenaars dus.
We geven ons op. We springen samen voor de trein; we geven ons op. We hebben ons opgegeven, dat kan niet. Een zelfmoord kun je niet navertellen. Ik las een stukje in de krant van de week over iemand die zelfmoord wilde plegen door voor de trein te springen. Kwam er een man die hem wilde redden, hij kwam daarbij zelf om het leven, de man die zelfmoord wilde plegen overleefde het.
Ik geef me niet op, jij geeft je niet op, hij geeft zich niet op, wij geven ons niet op, jullie geven je niet op en zij geven zich niet op. Gelukkig maar.

even wat te snel beoordeeld, die nieuwe van Doe Maar. CD 1 – Doe Maar versies – bevat nogal wat slecht verstaanbare rapnummers, wat misschien best een beetje grappig is, als je van rap houdt. CD 2 vlimmen – Doe Maar getiteld – laat een herboren Doe Maar horen die stukken beter klinkt als op de oude platen. Doe dus toch maar wel!

Hey Harold,

Hoe gaat het?
Het is mij een genoegen om verslag uit te brengen dat ik alle vier
tests ben geslaagd in het NT2 exam! Uw inspanning heeft zijn
vruchten afgeworpen. 🙂

Dank je wel!
Holger

Hey Holger,

Gefeliciteerd! Het is mij een waarlijk genoegen, dat onze gezamenlijke inspanning, waarbij ik de uwe zeker niet wil onderschatten, zijn vruchten heeft afgeworpen in de vorm van uw diploma staatsexamen!

Met andere woorden – goed gedaan man!

met vriendelijke groet,

Harold

ze staan er een beetje vergeten bij, de bankjes in Amsterdam-west. Een week geleden geschilderd door een team van drie schilders en nu fladdert er nog altijd een rood-witte plastic band rond de poten van de bank. Ook staat voor of achter de bank op de grond te lezen dat de bank nat is. Dat is hij ook, maar niet meer van de verf, het heeft al dagen geregend. Het woord NAT dat dit aan moet duiden, is bij sommige banken met papieren plakband op de grond bevestigd, hetgeen de amateuristische werkwijze van de drie gemeenteschilders met auto nog eens extra benadrukt. Een beetje schildersbedrijf zou zich namelijk doodschamen als een week na dato schilderwerk nog in deze staat verkeerd. Maar wie kan dat eigenlijk wat schelen? Bij de gemeente in ieder geval niemand, anders was deze schaamteloze en geldverslindende vertoning allang aan de kaak gesteld.

Begrafenis in de katholieke kerk te IJsselstein. Twee moeilijke momenten: om half elf in de file voor Utrecht, de begrafenis begon om elf uur. Dit viel mee, we kwamen nog net op tijd. Andere moeilijke moment was toen mijn mobiele telefoon afging tijdens de mis. Pijnlijk, ik wist niet hoe snel ik hem uit moest krijgen. Het was maar een heel kort belletje. Verder liep alles gladjes. Prachtige begrafenis; de mis als een theatershow, waarbij alle katholieke rituelen uit de kast werden gehaald; kaarsen, wierook en wijwater. De begrafenis was mogelijk nog dramatischer; terwijl de kist met familie de grond inzakte begon het te stortregenen. Hier kan geen theater tegenop. De hemel huilde mee, hoorde ik een oom zeggen.

een paar dagen later fietste ik voorbij de bankjes. NAT stond op het papiertje dat met breed papieren plakband op de grond voor de banken geplakt was. Om de poten van de banken was een plastic rood-wit gestreept lint gedrapeerd. Het leek wel een kadootje. De door mij berekende kosten van 120 euro voor het schilderen van de zitbanken was nog aan de lage kant, realiseerde ik me. Zou er nog een mannetje langsgaan om de waarschuwende versieringen weg te halen? Dan was hij er ook nog wel een dagje mee zoet. Tel er dus nog een tientje bij op. Nee, twee tientjes. Er zal nog een keer een mannetje langs moeten om de waarschuwende versieringen weg te halen.

Was dit nodig? Het valt niet uit te sluiten dat er nog iemand op het bankje gaat zitten om nog even van de schaarse zonnestralen te genieten, maar groot is de kans niet. Het is herfst en het waait. Je kijkt ook altijd even waar je op gaat zitten? Het geld wordt gewoon over de balk, nee de bank gesmeten.