Nederlands leraar

Een cursist van mij staat in de keuken van Bazaar, een restaurant op de Albert Cuyp. Het is er altijd druk. Ik kende de Bazaar van Rotterdam en vond vooral de entourage leuk. Die is hier zelfs nog leuker dan in Rotterdam. Alleen al de buitenkant, je ziet een engel op een oud kerkgebouw staan.

De inrichting is geweldig, de ruimte met eerste etage is hoog en groot, in het midden een ronde bar en net als in Rotterdam een gedeelte met gekleurde lampjes als plafond. Mooi om foto’s te maken en bijzonder sfeervol.

Een trendy restaurant voor een nieuwe generatie, een voornamelijk jong, westers publiek, grotendeels bestaand uit meisjes, studentes waarschijnlijk.

Twee dingen waren wat minder; het geluid en het eten. Er was veel echo en door het gekakel van de vele mensen had je moeite om je verstaanbaar te maken, wat op den duur iets teveel van het goede was. Gewoon ‘lawaaiig’, de onverstaanbare arabisch klinkende muziek maakte het alleen nog erger. Wat een rust toen we weer buiten waren.
En dan het eten. Tsja, mijn vrouw is kok en ze vond het maar niks. Eerlijk gezegd stelde het niet veel voor, wat je wel zou denken met zo’n inrichting en zo’n imposant dienblad met een doorsnede van bijna een meter. We hadden de verse visschotel besteld, bestaand uit een paar moten zalm. Gegarneerd met wat grof gesneden paprika’s, pepers en een tomaat, een blaadje sla erbij, een olijf met pit en saus, vooral veel saus. Dat saus-principe werd overal in doorgevoerd; bij het kommetje, alweer grof gesneden, aardappelen werden twee bakjes saus, een mayonaise en een kerrie saus geserveerd. Bij de zalm een kommetje met een roodachtige ondefinieerbare substantie en tevens een iets grotere kom met iets wat op vissoep leek. Kortom, voldoende saus om alles ruimschoots in te laten zwemmen, maar als je, zoals wij, niet zo gek op sausen bent, heb je daar niet veel aan.

Maar laat ik niet teveel zeuren, tenslotte kun je er prachtige foto’s maken.