Nederlands leraar

Wat was er mis met de cassettebandjes? Op de design en de praktische bruikbaarheid viel weinig aan te merken. OK, het cassettebandje raakte soms in de knoop in je cassetterecorder, maar dan kon je hem weer met een potlood of met je vinger opwinden. Ik moet toch zeker een paar kilometer cassettebandjes opgewonden hebben in de jaren ’70, want ik bezat vele cassettebandjes en er ging er vaak eentje in de knoop. De C90 was mijn favoriet, daar konden meestal precies twee elpees op.

BASF was mijn merk, later TDK.


Een paar jaar geleden heb ik een doos vol cassettebandjes bij de vuilnis gezet, na mijn zoveelste verhuizing. Het werd teveel allemaal, naast de elpees en cd’s.
Mijn eerste cassettebandje was trouwens een C60, mijn eerste cassetterecorder een Nordmende. Die had ik bij muziekwinkel Buddingh in Scherpenzeel, waar ik als tiener woonde, gekocht voor een heel bedrag, 120 Gulden. Meneer Buddingh zei met een ernstig gezicht; ‘ik verkoop dit graag, maar als er iets mee is moet je er meteen mee komen’. Met een microfoontje zat ik op Maandagavond voor Avro’s Toppop te wachten tot Ad Visser zijn mond hield en het liedje uit de top 10 begon. Soms kwam mijn vader thuis en hoorde ik bij het beluisteren van de hits achtergrondgeluiden als het dichtslaan van deuren, gehuil van mijn kleine zusje of vrienden of geblaf van honden. De diode-kabel kende ik toen nog niet. Dat was een enorme vooruitgang, die diodekabel. Je kon hem in je cassetterecorder doen en in een pick up en dan direct opnemen, waarbij je er gewoon doorheen kon praten. Mijn broer had een bandrecorder, dat vond ik een enorm onhandig ding. Een gevaarte met grote banden. Ook hij nam in het begin met een microfoon muziek op. Daarvoor zette hij een kartonnen doos op zijn kamer waarin hij de speakers van de pick up en de microfoon plaatste. Zijn vriend nam stapels elpees mee die hij opnam. Golden Earring, Earth & Fire, Creedence Clearwater Revival, de Doors, Rare Earth, dat werk. Hij zette dan de plaat op en de recorder aan en verliet stilletjes zijn kamer.
Later toen ik studeerde heb ik veel plezier gehad van cassettes bij colleges. Ik nam dan zo’n college op en luisterde het thuis af, zodat ik in alle rust alles netjes op kon schrijven.
Bijna nergens kan je zo lekker muziek luisteren als in de auto, daar had ik ook steevast een koffer onder mijn stoel met een twintigtal cassette erin. Van alles wat, maar ook veel compilaties; verschillende nummers die alle favoriet waren. Ik vond het nogal vervelend dat er op bijna alle elpees een aantal sterke nummers staan, soms minder, soms meer. En een aantal zwakke nummers. ‘Opvullers’, om de elpee vol te krijgen. Ik vroeg me toen af en doe dat nog steeds, waarom een artiest een album maakt met een aantal slechte nummers erop. Soms een dubbelelpee met een aantal slechte nummers erop. Maak dan een enkele elpee met alleen maar goede nummers dacht ik dan. En dat denk ik nog steeds eigenlijk. Was de druk van de platenmaatschappij zo groot dat de artiest niet kon wachten tot hij een hele plaat met uitsluiten goede nummers kon maken?
Er zijn uitzonderingen natuurlijk, elpees die van begin tot eind geweldige nummers hadden;
Rubber Soul van the Beatles, Dark Side of the Moon van Pink Floyd
De beste dubbel elpee aller tijden is naar mijn mening Blonde on Blonde van Bob Dylan
De beste dubbel live elpee aller tijden is wel ‘Made in Japan’ van Deep Purple
De cassettes, ik schreef de nummers op de buitenkant en de titel op de rug van het cassettedoosje. Later ging ik zo’n doosje nog beplakken met plaatjes uit de Popfoto of de Muziek Express.