Nederlands leraar

Ik was 13 toen mijn vriend Pieter Kuiper me het singeltje van Deep Purple, ‘Child in Time’ liet horen. Dat maakte indruk. Ook kort daarna de elpee Deep Purple in Rock.

Zelf was ik al in bezit van ‘Fireball’, ook een goeie plaat van Deep Purple. Daarna maakten ze hun beste plaat; ‘Machine Head’ en de beste live lp aller tijden, ‘Made in Japan’. Toen was het afgelopen met de groep, althans voor mij dan. Er kwam nog een album ‘Burn’ met een nieuwe bezetting, best aardig maar niet zo goed meer als met Ian Gillan en Roger Glover. De serie elpees die er daarna nog uitkwamen waren eigenlijk allang niet meer het niveau van deze drie platen. Vorig jaar zag ik ze nog in de Ziggo Dome, waar een goed concert werd gegeven, wel zijn de oude nummers nog steeds het meest populair.
Heel anders was het bij Led Zeppelin. Ook die leerde ik kennen van mij vriend Pieter, die ze op zijn beurt weer had leren kennen van zijn neef, die een stuk ouder was dan ons.
Led Zeppelin dus. De elpeehoes zag er al heel interessant uit. Een muur uit een sloophuis, met afgebladderd behang. Daarop hing een schilderij van een oude man met een enorme bos takken op zijn rug.

Geen titel, geen naam, alleen die hoes. Onvergetelijk. Wat ook fijn was van Led Zeppelin, al hun platen waren goed! Led Zeppelin 1 t/m IV, dan ‘Physical Graffity’, ‘Houses of the Holy’ en ‘Presence’. Allemaal toppers en ook zo fijn; dezelfde formatie. OK, de laatste twee platen waren niet zo bijzonder meer; ‘In the evening’ en nog eentje met restjes die ze nog hadden liggen. Die heb ik dus niet. Maar ze hebben toch 7 elpees van hoge kwaliteit gemaakt. Toen Jon Bonham overleed, stopten ze ermee. Beter dan doormodderen met een andere bezetting.
Geweldige live band ook, Led Zeppelin. De eerste band die ik live zag op mijn dertiende. Verpletterende indruk. Daarna nog tientallen bands gezien, maar dit was de absolute topper. Januari 1973 moet het geweest zijn, in de Ahoy in Rotterdam.