Nederlands leraar

36 minuten doet de trein erover van Amsterdam-Lelylaan naar Den Haag Centraal. Het regende. Krantje lezen. Ineens was ik er al. Nog steeds in de verbouwing dat station.

Daarna geconstateerd dat het nieuwe gebouw van het Ministerie van Binnenlandse Zaken inmiddels de plaats heeft in genomen van het in de zestiger jaren zo modern geachte betonnen blok met de naam ‘Zwarte Weduwe’.

Goeie tijd, zo om een uur of 4 vertrekken. Heb je nog de hele avond. Te weinig voor al onze  commentaren en bespiegelingen op de actuele werkelijkheid, maar toch.  Fred ken ik al sinds m’n twaalfde, veel meegemaakt samen. De laatste tijd en vorig jaar weinig gezien; werken, werken, werken.

Een wandelingetje in de chinese buurt, schattig voorzien van rode straatverlichting in de vorm van pionnen en chinese vertalingen bij de straatnamen. Den Haag wil de chinezen, de kapitalisten van de 21^e eeuw, een warm welkom heten. Ons favoriete chinese restaurant Fat Kee zat vol, dus het werd Wong Kee, waarschijnlijk een broer of zus van Fat dus. Het restaurant was groot en bezat naar onze mening geen lelijke kleuren, een beetje veel cognacrood en bruin en jammer alleen van dat lelijke systeemplafond. De bediening was correct, alleen had er wat ons betreft wel een lachje vanaf gemogen.

De avond was er een zonder grote stiltes, de levendige conversatie met de nodige humor en sarcasme zorgde ervoor dat het al snel half twaalf was en ik terug naar het station moest.   

Spinvis, Tom Waits, Leonard Cohen en The Black Keys vormden de perfecte achtergrondmuziek.