Nederlands leraar

Het was s’morgens half zeven en zoals gewoonlijk liep ik naar de bedrijfsbus toe. Maar wat was dat? De plaats waar ik hem gisterenavond geparkeerd had was leeg. Had ik hem dan toch ergens anders geparkeerd? Nee, dit was toch de plek geweest. Voor de zekerheid liep ik nog eens de straat heen en weer, geen bus te bekennen. Als huismeester had ik sleutels van een twintigtal objecten in München onder m’n hoede. Gemakshalve liet ik het bakje met sleutels altijd in de auto staan. Ik moest het m’ n chef toch maar zeggen, er zat niks anders op. Ik drukte het bekende nummer in m’n Handy. Z’n vrouw nam op.
‘Hallo. Ich habe ein Problem, der Bus ist weg’.
‘Was sagen Sie?’ ‘Der Bus ist weg’. ‘Sind Sie sicher?’ ‘Ja er ist nicht mehr da’.
Nu kwam de chef zelf aan de telefoon. ‘Was ist los? Der Bus ist weg? Und die Schlüssel?’. ‘Die waren drin’. Mijn chef zei dat ik, als de sleutels weg waren, minstens twintigduizend DM betalen moest omdat alle sloten omgebouwd moesten worden. Ik zei hem dat ik eerst de politie maar op de hoogte zou gaan stellen.
Ik meldde de verdwijning bij de politie. Wat of het kenteken was. Ik gaf het door.
‘O ja die is vannacht in beslag genomen’.
‘Wat? Waarom?’
‘Verdacht auf Fahrerflucht. Een bewoner heeft opgebeld en beweerde dat U met de bus zijn auto beschadigd heeft. Daarna is de bus veiliggesteld om op sporen onderzocht te worden’.
Ik kon m’n oren niet geloven. ‘Waarom wordt me dat niet medegedeeld?’
‘Ach foutje van m’n collega. Soms is er geen tijd voor of wordt het vergeten.’
Ik mocht de bus twee dagen later weer ophalen, nadat een uitgebreid politierapport was opgesteld met m’n verklaring dat ik niks gemerkt had en dat ik volgens mij niets geraakt had en dat als ik wat geraakt zou hebben en dat gemerkt zou hebben, ik het met zekerheid gemeld zou hebben.