Nederlands leraar

Wanneer is het ‘doei’ eigenlijk opgedoken in het Nederlands? Ik schat begin jaren tachtig. Destijds waren dag en doeg redelijk ingeburgerd. Doei vond ik vreselijk. Begin jaren negentig dook doei-doei op, veelal gebezigd door quasi-blonde, quasi-gebruinde en quasi-gezellige dames. Ze zongen het zo übervrolijk dat je wel móést kokhalzen.

Doehoei – doedoei en meer van dat soort irritaal….

Inmiddels zitten we in het begin van het nieuwe millennium en alles moet sneller, dus werd doei doei verkort tot doedoei en later tot dedoei, of d’doei. Ik ben fervent voorstander van het verder inkorten van dit woord, maar dan wel tot er geen letters meer over zijn.