Nederlands leraar

Een Zondag in Februari. De stad bestond grotendeels uit dezelfde smakeloze betonnen blokkendozenwoningen die ik overal in de ‘Neuen Bundesländer’ had gezien. De meeste steden in Duitsland werden door de geallieerden aan het eind van tweede wereldoorlog voor 90 % platgebombardeerd. In het centrum van Dresden waren nog een paar historische gebouwen bewaard gebleven. Een gids bood me een rondleiding voor 12 DM aan.

Eerste bezichtiging was de indrukwekkende Semper Oper, de opera waarvan het een en ander in historische staat nieuw was opgebouwd. Voor de instandhouding van het nieuwopgebouwde culturele erfgoed kwam de Wende (val van de muur in Berlijn) als geroepen. De laatste twintig jaar is door de DDR niets aan onderhoud gedaan. De Frauenkirche die men in de DDR als herdenking aan de oorlog nog in puin had laten liggen, werd nu zorgvuldig opnieuw opgebouwd, gesponsord door de Dresdner Bank en private giften van in totaal 110 miljoen DM en daarnaast nog tientallen miljoenen van de staat. Een Dresdner die na de oorlog naar Japan was geemigreerd had het benodigde geld voor de klok van de kerktoren geschonken. Het kruis waaromheen de koepel van de kerk wordt gebouwd is door een engelse timmerman gebouwd wiens vader als piloot bij de ‘Royal Airforce’ deelnam aan de bombardering van Dresden. De koepel is in die engelse steden uitgestald die in de oorlog het meest geleden hebben onder de duitse bombardementen.

De gids stopt bij een gedenksteen in de muur;

‘In herinnering aan onze Russische bevrijders die ons het socialisme brachten nadat Engelsen en Amerikanen onze stad in puin hadden geschoten’

stond er geschreven.

Of de mensen zo blij waren met die ‘russische bevrijders’ is een ander verhaal.

Zeker is dat het bommentapijt op Dresden destijds totaal overbodig was. De oorlog was al afgelopen, er waren alleen bejaarden, vrouwen en kinderen in de stad, waaronder vele vluchtelingen uit het oosten, die met fosforbommen werden bestookt. De stad werd met de grond gelijk gemaakt.
Volstrekt zinloos.