Nederlands leraar

Aan de Neckar, een goed wijngebied, ligt Heilbronn. Een Roemeens echtpaar had ons uitgenodigd. Hoe waren ze in Duitsland gekomen? Carl had in 1987 een douanier 10 000 DM beloofd als hij hem liet gaan. Zeven maanden werkte hij elke dag en betaalde de douanier zoals beloofd. Een neef van hem betaalde zelfs 28 000 DM om in het volgende jaar met zijn vrouw het land uit te kunnen, zo vertelde hij. Het was een paar maanden voordat Ceasescu omgebracht werd. Carl was vroeger in Roemenië handschoenenmaker geweest. Aan zijn dertigjarige ervaring in dit vak bestond in Heilbronn weinig behoefte. Hij had een baan gevonden bij een bewakingsdienst.

Zijn vrouw Donia vervulde in Roemenië de rol van een sopraan in de operette maar werkte nu als bejaardenverzorgster. S’ avonds zette ze operettemuziek op en zong uit volle borst mee. Dan straalde ze, de operettezangeres van weleer. Elke ochtend staat ze in dit troosteloze stadje bejaarden hun billen te wassen.

Een rondleiding door het Rathaus met maquettes, Heilbronn in de middeleeuwen, Heilbronn voor en Heilbronn na ’45. Op een Februari-avond van 1945 werden s’ avonds tussen tien over zeven en kwart voor acht door 244 vliegtuigen bommen afgeworpen die 90 procent van de stad in puin gooiden.

Het nabijgelegen Heidelberg was een van de weinige steden in Duitsland die niet tot puin werd gebombardeerd. Onze Reiseleiter (de naam Reiseführer voor reisleider werd trouwens wel in de DDR gebruikt) wist me te vertellen waarom; veel Engelse en Amerikaanse diplomaten lieten hier vanouds hun kinderen studeren aan de hier gevestigde universiteit met een goede reputatie.