Nederlands leraar

Klompenpad Scherpenzeel.
Op klompenpaden.nl vindt u de mooiste wandelroutes over boerenland in de provincies Utrecht en Gelderland. Geniet tijdens uw wandeling van de rust, kleinschaligheid en de combinatie van cultuur en natuur. Alle wandelingen kunt u zowel vinden op de overzichtskaart, op naam of op lengte. Ieder Klompenpad heeft een eigen pagina met een fotoreeks die een indruk geeft van het landschap waar u doorheen wandelt. Daarnaast staat er een kaartje met de route die u eenvoudig kunt uitprinten.

Daarnaast kunt u de klompenpaden app downloaden, die wandelt met u mee en wijst u op interessante wetenswaardigheden tijdens uw klompenpad wandeling.

Deze informatie las ik en gisteren voegde ik de daad bij het woord door om te beginnen maar eens het klompenpad van Scherpenzeel,
het ´Broekerpad´, te gaan wandelen met mijn vrouw.
Een voor de hand liggende activiteit, daar ik zelf een groot deel van mijn jeugdjaren in dit dorpje in de Gelderse Vallei heb gewoond. Allereerst liggen mijn ouders daar nog begraven op Lambalgen, dus een bezoekje aan deze begraafplaats stond eerst op het programma. Bovendien konden we even op bezoek bij mijn broer en zijn vrouw, die net hun drie kleinkinderen op bezoek hadden. Zie je die ook weer eens een keer, want het moet gezegd worden, mijn vrouw belt drie keer per week met haar familie in Thailand, ik bijna nooit en ook zie ik de meeste familie weinig, behalve op verjaardagen en met de Kerstdagen.

Twee vliegen in een klap dus, drie eigenlijk, want een stukje jeugdsentiment kwam tijdens de wandeling ook nog eens om de hoek kijken.
Vertrekpunt was het Pleintje midden in het dorp bij de grote kerk, die stamt uit 1347 las ik in de app , vroeger zat daar het een bakker Postkantoor, een modezaak, het politiebureau en de Rabobank, maar tegenwoordig zijn deze verdwenen, op de bakker na. Een groot filiaal van het Kruidvat, een evangelische boekhandel, daar moet het Pleintje het tegenwoordig mee doen.

Het eerste wat ons opviel was de rust en de stilte. Sinds het dorp in de jaren 90 omringd werd door een ringweg en het verkeer in het centrum nog maar 30 km rijdt is het een oase van rust op de Dorpstraat.

Goed, we lopen vanaf het pleintje richting het Kasteel, een mooi wit kasteel omringd door een vijver met aan de voorkant ook een lange vijver met een grasveld eromheen.

Dit kasteel, dat tegenwoordig verhuurd wordt voor prive feesten, bruiloften of zakelijke evenementen, deed hiervoor dienst als gemeentehuis en werd in 1980, na een grondige renovatie geopend door Prinses Beatrix, die in een koets plaatsnam om door de Dorpstraat naar het nieuwe gemeentehuis te rijden.

Het moet in 1970 / 72 geweest zijn dat ik hier naar klas vijf en zes van de lagere school ging. Ik weet nog dat we in de winter in de gracht rondom het kasteel konden schaatsen, ook herinner ik me de bomen rond het kasteel, waar we in de pauze tikkertje deden.
Ik weet nog dat meester van de Hoeff ons overhaalde om volleybal te gaan spelen en ook dat we dat nog een keer gespeeld hebben in de toenmalige ´eierhal´, zoals de hal bij het marktplein heette, die later afgebroken werd.
Hoe heetten mijn vriendjes toen ook alweer? Ernest Vahle, die woonde op de Koepellaan,
René van Ekelenburg, die woonde op de Glashorst en Wimpie van de kapper, het zoontje van kapper van Middendorp. Met hem ging ik eens bramen plukken, een hele emmer vol en toen we terug naar huis fietsten zat hij bij mij achterop. Toen we thuiskwamen had hij alle bramen opgegeten.
Op mijn verjaardag kreeg ik van mijn drie vriendjes het singletje ‘El Condor Pasa’ van Simon & Garfunkel dat toen maandenlang op de eerste plaats van de top 40 stond. Singletjes kostten destijds 4 gulden en 50 cent, dus ze hadden anderhalve gulden per persoon betaald, een heel bedrag in die tijd voor een jongen van 11.

Het was in de tijd dat we elke week nog een Top 40 gingen halen bij muziekhandel Buddingh en plaatjes gingen luisteren, nadat we er drie hadden geluisterd, die door meneer Buddingh werden opgezet, kregen we meestal te horen: ‘en….heb je al een keuze kunnen maken?’.
Ik was dolblij met dit cadeau, alhoewel ik nog geen pick-up had, maar ik kon het op de koffergrammofoon van mijn moeder, die vaak platen draaide van James Last en Corry Brokken, afspelen. Ze vond het eigenlijk ook best we een mooi, rustig liedje
Grappig, die muziek van mijn moeder. Bij Corry Brokken kwam dat omdat ze bij haar op kostschool had gezeten. James Last kwam later, evenals Nana Mouskouri, Demis Roussos en Julio Iglesias. Nog later had ze de live cd van Neil Diamond, die ze vaak op had staan tijdens het koffiedrinken op Zondagmiddag om 12 uur. Een paar jaar terug hoorde in op de radio het nummer ‘Love on the rocks’ van hem en ik vond het ineens weer een prachtig nummer. Nu staat het in een van mijn Spotify playlijsten. Maar goed, ik dwaal af…
Bij de vriendjes uit die tijd hoorde ook nog Peter Spijker, zoon van de politieman en Floor, een jongen die niks mocht van zijn ouders, die waren een stuk braver. Ik zie ze allemaal terug op de klassenfoto uit die tijd die ik nog heb. Je kan me zien zitten vooraan op de grond, tussen Ernest en René.

Tevens Marianne van de dierenarts, de stoot van de klas, die al best wat ‘hout voor de deur’ had, zoals we dat toen noemden. Ali van Oostrum? En dat andere meisje, hoe heette ze ook alweer?
Met René en Ernest hadden we trouwens de ‘Ralstones’ opgericht, naar de Ralstone verffabriek waar de vader van Ernest werkte. Hij kon voor felle kleuren verf zorgen waarmee we onze fietsen konden verfen. We deden er trouwens ook een hoog stuur op om zo de blits te maken en gingen crossen in de bossen met onze fiets. Later bouwden we ook hutten in het bos.
Grapppig om in te zitten, vonden we, een kuil met wat planken die we van het bouwbedrijf van mijn vader mee hadden genomen op een trekkar, meer was het niet. Deden we gewoon. Later maakten we ook een vlot van planken en lege vaten om op het Valleikanaal te varen.
Met René fietste ik in de zomervakantie naar Hattem, waar we logeerden bij mevrouw van de Zon, die bij mijn vader op kantoor gewerkt had. We bleven daar een weekje omdat mijn moeder beviel van mijn zusje Simone. Was best een eind fietsen, maar vonden we leuk toen.
OK, tot zover het kasteel waar ik op school heb gezeten. Alles komt weer terug. Maar nu weer even terug naar de Klompenpad wandeling waar ik met mijn thaise echtgenote mee bezig was. Het is inmiddels 53 jaar later.

Het was heerlijk weer voor een wandeling, niet te heet en af en toe zon. Wat vooral mooi was; het vele groen om ons heen, het ver weg kunnen kijken en de stilte.
Op de app de nodige achtergrondinformatie over het landschap waar we doorheen liepen, we stopten even bij een boerderij om een bananenmilkshake van verse koeienmelk te drinken, heerlijk!

Verder tal van herinneringen aan lang vervlogen tijden, zowel historisch als persoonlijk. Zo kwamen we bij de bunkers langs het Valleikanaal, als verdedigingslinie deel uitmakend van de Grebbelinie, al in 1874 gebouwd en in de 20e eeuw onder de naam Valleistelling deel uitmakend van de Nederlandse hoofdverdediging. 40 km lang lig nu langs het Vallei en Eemskanaal een stuk militaire geschiedenis.
Ik hield me voor dat ik alles erover ga lezen en de plaatsen bezoeken en een rondleiding doen. Er is zelfs een fietstocht langs de Grebbelinie.