Koffie drinken
24-02-2012
Koffiedrinken. (1)
Natuurlijk moet de koffie smaken; vers, heet en sterk genoeg en een lekkere koek erbij.
Als ik alleen ben met een krantje, met anderen een interessant thema. Liever geen voetbal hoewel ik daar altijd wel iets over weet te zeggen, logisch gevolg van jaren werken in de bouw, waar je nogal wat voetbalverhalen te horen krijgt. Thema´s als auto´s en kinderen zijn bij mij ook niet favoriet, want daarvan heb ik er geen. Maar als het moet, nou dan altijd nog beter dan geklaag over kwaaltjes en pijntjes. Het liefste zet ik een boom op over vakanties, films, muziek, kunst, cultuur, literatuur en politiek.(ik lees de krant). Op vragen als: ´wat zijn steden of landen die de moeite van het bezoeken waard zijn en waarom?´ wist ik uit ervaring wel het een en ander te vertellen.
Dit rust mede op mijn ruime reiservaringen die ik met ouders, broers en zus in mijn kinderjaren maakte. Het massa-toerisme was nog niet echt op gang gekomen toen wij zomers de Cote d´Azur bezochten en s´winters gingen skieen in Oostenrijk.
Later, als student, had ik een vriendin in Frankrijk waardoor ik kennismaakte met andere Fransmannen en Francaises en waarmee ik uitstapjes maakte en zodoende aanzienlijk meer van het land te zien kreeg dan de doorsnee toerist.
Bijzondere vermelding verdient mijn ex-vriendin. Afkomstig uit een dictatoriaal land (Oezbekistan) had ze een onstilbare honger naar reizen. Ik heb reizen altijd al leuk gevonden. Tien jaar lang reisden we erop los. Reisbestemmingen waren oa. Italie, Griekenland, Frankrijk, Belgie, Nederland, Tjechie, Polen, Engeland. Steden die ons bevielen waren natuurlijk Amsterdam, Parijs, Berlijn, Hamburg, Wenen, Praag, Venetie en Londen.
Resultaat:
– 6 volle foto-albums (die ik niet meer heb en nooit meer zie).
– Een schat aan verhalen en ervaring (het enige en beste resultaat!)
– Een lege portomonnee (dus ook niet meer interessant voor mijn ex-vriendin die ik nooit meer zie)
Koffiedrinken (2)
Mijn vorig koffiestukje ging uiteindelijk meer over vertelthema´s dan over koffiedrinken, vandaar dat ik nu meer inhoud aan de titel zal trachten te geven.
´Effe gezellig een bakkie doen´ zei Gerrit, m´n schildersbaas vroeger altijd. Het was ook altijd echt gezellig. De man had altijd een handvol anekdotes, moppen en sterke verhalen paraat en had overal een mening over en altijd wat te zeggen.
Ik niet, vroeger. Zondagmiddag om 12 uur, werd bij ons thuis koffie gedronken en kon de gezelligheid nogal eens geforceerd overkomen. We dienden er enigszins gefatsoeneerd uit te zien, dus gekamde haren en schone kleren, hetgeen de stemming en spontaniteit niet altijd ten goede kwam. Ook was het niet de bedoeling dat we gingen zitten lezen. Nee, bij het koffiedrinken dienden we wat te vertellen of in ieder geval geinteresseerd naar anderen te luisteren. Nu had niet altijd iemand wat te zeggen. Gelukkig had m´n moeder dan de muziek uit de film ´Once Upon A Time In The West´ opstaan, met die mondharmonica en prachtig gezang. Of Neil Diamond met z´n zware stem. ´Song Song Blue, everybody knows why´ zong hij dan, of ´I am, I said…´ Dan namen we weer een slok koffie en een hapje van onze appelbol en keken zwijgend naar de hond, de open haard of naar elkaar.
