Nederlands leraar

De beste dodenherdenking van na de oorlog, in ieder geval degene die het meeste indruk maakte. Was het niet vanwege de lege Dam, dan wel door de speech van de Koning. Voor de eerste keer kwam hij goed over, met krachtige stem. Ineens stond die baard hem eigenlijk best goed. Ook zijn houding was veel beter. Het deed me de nogal cliché- matige speech over de Corona crisis gelukkig vergeten. Vooral, en dat wordt ook alom geprezen in de landelijke pers, was het heel goed dat hij de hand in eigen boezem stak. Oftewel, hij gaf toe dat zijn oma Wilhelmina niet veel deed tegen de Jodenvervolging, waardoor velen teleurgesteld in haar raakten. Moedig om dat te zeggen en niets dan lof voor deze eerlijkheid.

Ik moet in dat verband even terugdenken aan mijn schooltijd op de moedermavo, waar we een discussie voerden over het begin van de oorlog en de vlucht van het Koningshuis naar London.
Dick, een gepensioneerd KNIL er, die elk jaar nog voor achterstallig soldij op het binnenhof ging demonstreren, had er geen goed woord voor over. ‘Landverraad’, zo zei hij stellig. De rest van de klas schrok ervan, gewend om alles wat met het Koningshuis te maken heeft te bewonderen.
Mijn vader was dezelfde mening toegedaan. ‘Op het moment dat de nood het hoogste is, laat je je volk in de steek’. Een laffe daad.

Andere koningshuizen, zie België, werden ongemoeid gelaten door de Duitsers. De beslissing van de Belgische Koning om in België te blijven, was dan ook zeer moedig te noemen en werd door de Belgen zeer gewaardeerd. Dat hij verder weinig invloed kon uitoefenen op de gebeurtenissen, is bijzaak. Het gaat om het principe, je blijft bij je volk, juist in moeilijke tijden.