Metro Parijs
9-05-2012
Tijdens mijn studie in Parijs aan de Sorbonne in Quartier Latin nam ik elke ochtend de metro en hoorde ik vele accordeon -, gitaar- en andere muziekinstrumenten spelen om daarna met de pet rond te gaan. Een keurige man deed elke dag hetzelfde kunstje. Langzaam door de wagon lopend, de mensen aankijkend met een dramatische blik, verkondigde hij op luide toon tot de passagiers;
‘Bonjour, dames en heren! Mijn naam is Boucher. Ik ben een eerzame huisvader van twee kinderen. Vorig jaar ben ik ongewild werkeloos geworden. Sindsdien doe ik al het mogelijke om werk te vinden. Helaas is het me tot nu toe niet gelukt. Ondertussen moeten we eten, mijn gezin en ik’.
Hier was hij even stil en keek hij meelijwekkend om zich heen, om te eindigen met;
‘Alstublieft , lieve dames en heren, ik ben u erg dankbaar als u zo goed bent en mij een paar francs geeft om wat te eten te kopen’.
Waarna hij met de pet rondging. Sommige passagiers gooiden er wat muntjes in, waarvoor hij met een buiging bedankte.
