Omke
4-04-2012
We gingen naar Ome Christ, die in Gilze woonde. Omke, zoals m’n moeder hem noemde, was de broer van m’n moeders moeder en een van de weinige bejaarde familieleden die we hadden en die moesten we in ere houden, vond m’n moeder, dus bezochten we hem op z’n verjaardagen. Hij zat daar al uitgebreid op ons te wachten in het kleine kamertje van het verzorgingstehuis, zijn gehoorapparaat in de aanslag. In zijn kamertje stond een bed en een tafel met stoelen. Ook was hij in het bezit van een koelkastje, waarop een teevee. Over de teevee, die hij van mijn moeder en haar zus een paar jaar eerder had gekregen, lag een kleedje, dit achtte hij nodig ter bescherming. Hij keek alleen natuurfilms, zei hij. Als we kwamen, mijn ouders, mezelf, twee broertjes en een zusje, pasten we met zijn allen nog maar net in zijn kamertje. Omke kon niet zo goed meer horen. Het door mijn moeder en haar zus geschonken gehoor-apparaat werkte soms goed en soms niet, of hij dacht dat het niet goed werkte want hij haalde het ding dan uit z’n oor en inspekteerde de batterijen, klopte er een paar maal mee op tafel en stopte het dan weer in z’n oor.
‘Gaat het goed, werkt het goed?’ vroeg m’n moeder dan. ‘Als het niet werkt moet U het zeggen, dan ga ik ermee terug naar de winkel’. ‘Ja, nu doet hij het weer goed’, zei Omke dan. Deze conversatie was bij elk bezoek een van de hoofdthema’s. Daarnaast werd besproken hoe het met de gezondheid was. Tegen de zuster, die als we er waren ons soms met een zuur gezicht een bord dunne, smakeloze bouillon aanbood, waarvoor ik altijd beleefd bedankte, zei m’n vader altijd:
‘En hoe gedraagt ons Omke zich, haalt hij geen rare streken meer uit?’.
Kijk, dat vond ik nou grappig. Alsof hij daartoe nog in staat was. Omke kon niet veel meer. Hij kon een beetje lopen met een wandelstok, maar kwam het huis niet meer uit. Meestal zat hij uit het raam te kijken. Het dagelijkse bezoek s’morgens om half zeven, aan de kerkdienst in het Katholieke verzorgingshuis behoorde voor Omke tot het hoogtepunt van de dag.
