Nederlands leraar

Twee keer mocht ik de Stones live meemaken.
De eerste keer was ik 16 jaar en woonde ik in een kraakpand op de Langegracht in Amersfoort. Robbie Noordman, een vriend van me uit die tijd, ging mee naar het FC Den Haag stadion in Den Haag. Het was 1975, de Stones hadden net de plaat ‘Black & Blue’ uitgebracht. We gingen met de trein naar Den Haag en waren vastbesloten om vooraan te komen zodat we de Stones goed konden zien. Het voorprogramma duurde erg lang, 3 of 4 bands, waarvan ik me alleen de Meters nog herinner, een best aardige funk groep.

We stonden er inmiddels al een uurtje of 4 te wachten, toen opeens de Stones opkwamen. Alsof het licht ineens aan ging. Alle moeheid viel ineens van je af en voordat je het wist stond je uitbundig mee te zingen en te dansen. Vooral toen ze al hun oude hits speelden. Hoogtepunt van de show was onder het nummer ‘Sympathy for he Devil’, Mick Jagger gooide een emmer water over zich heen en nog een paar over het publiek vooraan. Daar stonden wij dus, uitzinnig van vreugde kregen we het water over ons heen. Kortom, helemaal los gegaan bij dat eerste Stones concert.
De terugweg eindigde op station Hoog Catherijne in Utrecht, de laatste trein naar Amersfoort was al weg. Er restte ons niet anders dan op het station te slapen en de eerste trein s’ochtends naar Amersfoort te nemen.

De tweede keer was 20 jaar later, ik was inmiddels 36 jaar, woonde in Dessau (Oost-Duitsland) en mijn toenmalige vriendin Lilian vergezelde me. Het concert vond plaats in Wolfsburg, op het Volkswagen fabrieksterrein. de Stones hadden net weer een nieuwe plaat, ‘Voodoo Lounge’. We gingen met de trein. Het voorprogramma duurde weer heel lang, een uur of vier hebben we zitten wachten. Helaas geen noemenswaardige acts in het voorprogramma. Het begon steeds donkerder te worden. Totdat het ineens keihard begon te regenen en de Stones opkwamen met het nummer Not Fade Away. ‘Well I’m gonna tell how it’s gonna be…..’ schalden de eerste woorden van Mick Jagger over het terrein met zeker zo’n 60 000 fans. Daar stonden de mannen in de stromende regen, nu met een lange jas aan en een hoed op. Binnen no time waren we drijfnat maar we merkten het niet. Ook hier viel alle moeheid van je af en hier ook weer helemaal losgegaan.

De terugweg eindigde, met honderden anderen, op het station Wolfsburg. Toen we er arriveerden, was de laatste trein weg en er kwam geen andere. Dus restte ons niets dan op het station overnachten en de eerste trein, van zes uur, te pakken terug naar huis, toen was dat in Dessau.
Dus beide concerten van de Stones lang gewacht voordat het begon en slecht geslapen op een station na afloop. Maar beide concerten waren onvergetelijk, ik had het voor geen goud willen missen.