Nederlands leraar

Het was 1973 en ik zat op Don Bosco, een katholiek jongensinternaat annex middelbare school in Leusden bij Amersfoort. Het geheel werd gerund door paters. Na school gingen we onder toezicht huiswerk maken, voor en na het eten een uurtje. Op Zondag waren er kerkdiensten, waarvan ik er een enkele heb meegemaakt want het was niet verplicht.

S’ avonds na het studie uur hadden we vrij tot 22 uur, dan moesten we naar de slaapzaal. Deze tijd werd gevuld met spelletjes of t.v. kijken.
De t.v. stond in een klein t.v. zaaltje, waar zo’n 20 jongens in konden. Als er geen voetbal of Top Pop was, zaten er maar enkele jongens te kijken naar een of andere duffe film of quiz. Maar als ‘De Stille Kracht’ kwam met Hugo Metsers en Pleuni Touw, dan was het zaaltje te klein want die gingen soms uit de kleren (je moest er wel lang op wachten een het duurde ook heel kort) en iedereen wilde de tieten van Pleuni Touw maar wat graag zien om er al dan niet luidruchtig commentaar bij te leveren.

Daarnaast kon je tafelvoetballen, wat mijn favoriete tijdverdrijf was, ik moet in die jaren vele uren tafelvoetbal gespeeld hebben. Daarnaast waren pingpongen of biljarten populair. In de zomermaanden werd dan buiten gevoetbald.
We beschikten over een gezamelijke huiskamer, waar je spelletjes kon doen als dammen, schaken, sjoelen of Mens Erger Je Niet. En, tenslotte stond er een pick-up waar je zelf platen voor mocht meenemen.

Het eerste jaar was bijna iedereen nog Deep Purple fan, de elpee ‘Deep Purple in Rock’ lag vaak op de draaitafel, naast ‘Ten Years After – Recorded Live’.
Het tweede jaar begonnen zich kleine groepjes te vormen, de ‘Soul kikkers’ en de ‘Blues kikkers’.
Dat kwam mede door de komst van een lange jongen uit Curacao, Lex Janga genaamd. Hij kwam met de, volgens hem, ‘beste elpee aller tijden’ en dat was de live elpee van James Brown – ‘Revolution of the Mind’. Vrijwel dagelijks schalde de dubbel live elpee van James Brown door de gemeenschappelijke ruimte.

Daarnaast waren er een paar jongens, die, zo werd gefluisterd ‘drugs rookten’ en die Jimi Hendrix draaiden en de dubbel elpee van de Rolling Stones – ‘Exile on Main Street’. Die werden door de zelfbenoemde ‘soulkikkers’ de ‘blueskikkers’ genoemd.

Beetje vaag allemaal. Later ben ik de soul muziek pas echt gaan waarderen. Nadat ik jarenlang platen van Deep Purple, Led Zeppelin, Uriah Heep en Black Sabbath had gedraaid. Dat soort muziek, eigenlijk hardrock. Symfonische rock draaide ik ook met mijn vrienden; vooral natuurlijk Pink Floyd, maar ook de eerste platen van Genesis (met Peter Gabriel als zanger) en de eerste platen van Yes en Emerson, Lake & Palmer.

Ongeveer een jaar of tien later begon ik me te interesseren voor soul. Het begon met Motown. Stevie Wonder, Smokey Robinson & the Miracles, Supremes, Four Tops en ja, James Brown.
De plaat ‘Revolution of the Mind’ schafte ik ook aan. ‘Soul Power’, ‘Sex machine’, ‘Hot Pants’. Het was feestmuziek en het swingde als een trein. Sindsdien maakt soul een onlosmakelijk deel uit van mijn platenverzameling. Natuurlijk ook de ‘Queen of Soul’ Aretha Franklin, volgens mij de beste zangeres aller tijden.

Mijn favoriete zanger is Al Green, verder hou ik van Curtis Mayfield, Stevie Wonder en Marvin Gaye.