Nederlands leraar

De Iraakse jongen haalde het gouden kruis, dat hij aan een ketting om zijn hals had hangen, onder zijn overhemd vandaan. ‘Ik ben Christen, daarom ben ik uit Irak gevlucht. Vanuit Griekenland ben ik met een vliegtuig naar Nederland gekomen’. Het kruis stopte hij weer onder zijn hemd.

Ik had het verhaal al vaak gehoord het laatste jaar. Jonge mannen en echtparen zijn het, ze komen uit Syrië, Irak, Afghanistan en Iran. De meesten zijn Christen, die hebben het zwaar te verduren in die landen en betalen zo’n 8000 Euro om via Turkije in Griekenland of Italië te komen. Vandaar uit is het doel Noord-Europa, Engeland, Nederland, Duitsland of Zweden. De prijs schijnt de laatste maanden flink verhoogd te zijn, er wordt inmiddels 13000 Euro gevraagd om in een busje de grenzen over te worden gebracht. Ik sprak een Afghaanse man,  die met zijn vrouw en twee kinderen, lijdend aan leukemie, voor 20 000 Euro naar Italie gebracht was, nadat ze s’ nachts uren door de bergen hadden gelopen. Trieste verhalen.

Vaak heeft het halve dorp meebetaald aan de reis en laten ze hun vrouw en familie achter. In de hoop dat ze veel geld gaan verdienen en hun schuld terugbetalen en vrouw en kinderen over kunnen laten komen. Dat valt in de praktijk natuurlijk zwaar tegen. Het opleidingsniveau is niet hoog en de taal is enorm moeilijk. Een uitzondering zijn Iraanse vluchtelingen, die meestal hoogopgeleid zijn.

Hamed, een Iraanse man met een las-diploma, zei ik; ‘Je moet naar de haven van Rotterdam gaan, daar zoeken ze lassers in de scheepsbouw’.

Gemiddeld brengen ze een half jaar in een azielzoekerscentrum door, meestal eerst naar Ter Apel, daarna naar plaatsen als Winterswijk, Leersum en Dronten. Vandaar worden ze verdeeld over de gemeenten die verantwoordelijk zijn voor huisvesting en scholing.

Ze zijn dan ook erg blij als ze eindelijk Nederlands mogen leren, de verwachtingen zijn hooggespannen. Dat de banen hier ook niet voor het oprapen liggen, dat er geen banen zijn zonder diploma en dat er hier ook een half miljoen werkelozen zijn, vertel ik ze ook. Ze moeten dus dat papiertje halen en als het kan goed weten wat ze willen.

‘I never promise you a rose garden’. Makkelijk is het zeker niet, maar als je hard werkt en doorzet is alles mogelijk. In dat verband vond ik het leuk om op tv van zomergast Freek de Jonge te horen wat ik al wist; dat je drie dingen nodig hebt om iets te bereiken;

1. Vertrouwen
2. Discipline
3. Concentratie