Zo noemde mijn vader de PvdA altijd. Hij werkte keihard voor zijn bouwbedrijf en had een bloedhekel aan Joop Den Uyl, die maar door bleef gaan met belastingen voor bedrijven te verhogen. ‘Samen delen wat van een ander is’ , zo vatte hij het programma van de socialisten samen en; ’ Leuke dingen gaan doen van andermans geld’.

Aan hippies had hij ook een hekel, dat was ‘langharig werkschuw tuig, te beroerd en te lui om te werken’.
Op 25 augustus 1970 verjoeg een groep mariniers eigenmachtig hippies die dag en nacht rond het Monument op de Dam verbleven. Mijn vader vond het geweldig en stuurde de mariniers een paar grote taarten uit waardering.

Suriname na de onafhankelijkheid (uit: Wikipedia)

Tussen 1970 en 1980 verhuisde een grote groep Surinamers, inmiddels ook Hindoestanen, naar Nederland. Het grootste aantal kwam naar Nederland rond de onafhankelijkheid van Suriname in 1975, de vluchten van Suriname naar Nederland zaten volgeboekt en er moesten extra vluchten worden ingezet. In 1975 kwamen er 40.000 Surinamers naar Nederland. Voor de Nederlanders kwam dit totaal onverwacht, men ging ervan uit dat de Surinamers gelukkig zouden zijn met de onafhankelijkheid. Het journaal toonde beelden van een bontgekleurde, zomers geklede mensenmassa met grote dozen en koffers op een winters Schiphol. Vaak waren de emigranten halsoverkop en onvoorbereid vertrokken. Nu of nooit, dachten velen. Ook was er angst voor de oplopende spanning tussen Hindoestanen en Creolen. Nog afgezien van het grote aantal Surinamers dat naar Nederland trok, was het voor de Nederlanders ook even wennen aan deze groep. Men was vooral gewend aan hoogopgeleide Surinamers en nu kwam een zeer divers gezelschap het land binnen.
De grote toestroom van Surinamers zorgde voor problemen, Nederland had geen rekening gehouden met deze toestroom en er was aanvankelijk onvoldoende opvang/huisvesting. Dit leidde vanaf 1974 tot felle protesten van Surinaamse zijde. Een groot aantal Surinamers werd tijdelijk opgevangen, onder andere in kazernes. Met de onafhankelijkheid van Suriname in 1975 wilde de Nederlandse regering meteen een einde maken aan het staatsburgerschap van Surinamers, om extra migratie te voorkomen. De nieuwe Surinaamse regering ging hier niet mee akkoord. Uiteindelijk werd een overgangsregeling van vijf jaar overeengekomen. Van 1975 tot 1980 bleef vrij verkeer van personen tussen Nederland en Suriname bestaan. Deze overgangsregeling leidde tot waar Nederland zo bang voor was: een grote stroom migranten. Surinamers hadden de indruk dat Nederland zijn deuren voorgoed voor hen zou sluiten. Dit deed velen besluiten van de ‘laatste mogelijkheid’ gebruik te maken, eerst vlak voor de onafhankelijkheid in 1975 en daarna vlak voor het aflopen van de overgangsregeling in 1980. In totaal zouden tussen 1970 en 1980 zo’n 300.000 Surinamers emigreren naar Nederland – dat was bijna de helft van de Surinaamse bevolking. Een relatief groot aantal vooral Creolen kwam in de jaren zeventig terecht in de Bijlmermeer, een vanaf 1966 gebouwde ‘modelwijk’ naar een concept van Le Corbusier. Op dit moment wonen er ook veel Creolen in Almere. De Hindoestanen werden meer verspreid over het land gehuisvest, later zouden deze Hindoestanen vaak naar de grote steden trekken, vooral naar Den Haag waar zich een grote Hindoestaanse gemeenschap heeft gevormd.

De Bijlmer 1980;

Ik hoorde destijds mijn vader en mijn oom vaak hierover praten, in de trant van;
‘Die kiezen eieren voor hun geld. Ze komen hier alleen ‘om hun hand op te houden’.

Ik was in 1975 zestien jaar en rebels. Ik liep weg van huis en ging in een kraakpand wonen. Voerde actie tegen de ‘anti-kraakwet’ van Van Agt; ‘kraak de anti-kraakwet!’ en stemde PSP, niet in de laatste plaats door de geweldige en ongeëvenaarde verkiezingsposter van die partij.

Ik had lange haren en een speldje op met de tekst; ‘stop de neutronenbom’. Toen mijn vader hoorde dat ik naar de anti-kernenergie demonstratie ging zei hij; ‘wie denk je dat er in Rusland gaat demonstreren?’

Bijna dezelfde tekst las ik tijdens de demonstratie achter een vliegtuigje door de lucht vliegen;
‘Demonstreer eens in Moskou’/ OSL. Dat betekende het ‘Oud Strijders Legioen’, een club van veteranen uit de tweede wereldoorlog die er net zo over dachten.

‘Wenken voor de jongste dag’ schreef Harry Mulisch in de jaren zestig tijdens de hoogtijdagen van de Koude Oorlog. Naar aanleiding van de brochure die de toenmalige Nederlandse regering huis aan huis bezorgde over de wapenwedloop en de dreiging van de Russen. Een beschrijving van de maatregelen die genomen dienden te worden ter voorbereiding op een Russische atoomaanval. Zo was in de brochures te lezen dat in het geval van een atoomaanval men het beste onder een tafel kon gaan zitten met een pan op zijn hoofd. Mulisch wisselde deze belachelijke raadgevingen af met foto’s van de resultaten van de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki. Een ontluisterend contrast waaruit een belangrijke conclusie kon worden getrokken; na een atoomaanval was er geen redden meer aan.

Na de val van de Muur in 1989 leek er een kentering te komen in de wapenwedloop. Met Jeltsin kwam er een einde aan de Sowjet Unie.
Geert Mak beschreef op vermakelijke wijze in zijn boek ‘In Europa’ hoe een dronken Boris Jeltsin na de ondertekening van het verdrag ter oplossing van de Sowjet- Unie de ruimte uitgedragen diende te worden omdat hij door alle Wodka niet meer op zijn benen kon staan.
De gebeurtenissen op de Krim brengen ons weer terug in de Koude Oorlog. Alle kranten beschreven de riedels van Poetin;
landgenoten beschermen in het aangrenzende buurland.
Een vergelijking met München 1939 was ook snel gemaakt en Putin vermomd als Hitler verscheen wereldwijd in de kranten.

De affiches in Amsterdam hangen dit keer op geplastificeerde borden, er kunnen niet zomaar affiches over elkaar heen geplakt worden. Ziet er wel beter uit, maar of het helpt?

Natuurlijk doen er veel te veel partijen mee, waardoor de mensen door de bomen het bos niet meer zien. De opkomst was de laatste paar keer nauwelijks 50 % en er wordt van alles aan gedaan om dat percentage op te krikken.
Vanmorgen in de tram ving ik een gesprek op tussen twee Amsterdamse huisvrouwen van middelbare leeftijd, die me meer zei over de opkomst dan alle voorspellingen. Het ging ongeveer zo;
‘We motte bijna weer gaan stemmen, maar daar doe ik niet meer aan mee hoor. Die lui staan alleen maar voor hun eigen poen te praten’.
‘Die Samsung (zo sprak de mevrouw de naam van Samson uit, als het telefoonmerk) gaat al sinds begin januari elke ochtend naar de bloemenwinkel om grote bossen rozen uit te delen op straat. En dat met een maandloon van 11 000 Euro, van ons belastinggeld’.

‘Zakkenvullers, dat zijn het’.

‘Mooie beloftes voor de verkiezingen, maar als ze eenmaal op het pluche zitten komt er niks van terecht’.
Hierna ging het thema over op het verschil in prijs van supermarkten, en ziektes bij familieleden.

Ik vrees dat de opkomst bij de verkiezingen niet erg hoog wordt.

Een auto kan ik me niet meer permitteren. Met de benzineprijs van tegenwoordig is het niet leuk meer. Bovendien moeten ik en mijn vrouw hard werken om maandelijks de huur van meer dan 1000 Euro op te hoesten. Dat is zo’n beetje de helft van ons inkomen. Een auto of vakantie naar verre landen zit er dus voorlopig echt niet in. Wel een beetje wrang, ook nog een parkeergarage voor 60 Euro per maand te moeten betalen, hoewel we hier geen gebruik van maken. Dat is de woningmarkt anno 2014 in Amsterdam. Als je niet minimaal 12 jaar ingeschreven staat bij Woningnet, maak je geen kans op een sociale huurwoning en ben je aangewezen op de vrije sector, waar de huren vanaf 1000 Euro zijn.

Als ik weer eens naar de provincie moet voor een verjaardag, bruiloft of iets van dien aard, hoef ik gelukkig niet met het openbaar vervoer. De laatste keer dat we met de kerst bij familie waren eten, kwamen we om half een s’nachts op station Bijlmer aan en moesten we een taxi nemen naar huis (A’dam West) wat ons 35 Euro kostte. Dan kon je wel ergens op een nachtbus gaan wachten, maar die komen maar eenmaal per uur en s’ nachts lang wachten is niet mijn ding.
Connect Car. het kost me rond de 50 Euro om bij mijn familie in Scherpenzeel (bij Amersfoort) op bezoek te gaan. Dan ben ik een klein uurtje onderweg. Als ik met het openbaar vervoer ga, kan het al snel 2 a 3 uur duren voor ik mijn bestemming heb bereikt. Dat betekent vooral veel wachten op de metro, bus en trein. Alleen met de bus van Amersfoort naar Scherpenzeel ben je al drie kwartier onderweg.

Op een gegeven moment heb je daar geen zin meer in. Ik heb me wat afgewacht op het Station Amersfoort en er zijn leukere manieren om je tijd te besteden, al zorgde ik dat ik altijd iets te lezen bij me had.

Connect Car. Het kost wat maar dan heb je ook wat. Een parkeerplaats voor de deur bijvoorbeeld, die altijd vrij is. Minder kosten; geen verzekering, belasting, benzine en garagekosten. Je betaald alleen als je hem gebruikt.

Vroeger ging een groot deel van mijn geld op aan auto-reparaties, benzine tanken, parkeerboetes en voertuigenbelasting.
Mijn auto had altijd prioriteit, want dat was iets wat je nodig had. Dacht ik. Nu niet meer. In Amsterdam ben je veel sneller op de fiets en je doet nog iets aan je conditie ook.

In heb de volgende auto’s gehad;
Opel Rekord, Opel Ascona, Peugeot 205, Peugeot 205, Peugeot 404 (een hele mooie automatic, met vleugels), een Lelijk Eend (2x), een Alfa Romeo Nuova Super, een Citroen BX (3X), een Opel Omega (2x).
Mijn laatste auto was een Renault Megane en de grootste miskoop die ik ooit heb gedaan, na twee maanden was de motor al versleten.

De beste auto met de minste kosten? De beste was zeker de laatste Opel Omega, die ik in München had gekocht en vlak voor Rotterdam total-loss heb gereden, dat was ook de duurste; 7000 Euro. De Lelijk Eend was de auto met de minste kosten. Voor 200 Gulden gekocht van een vriend en er meer dan twee jaar probleemloos in gereden.

di 07 jan 2014, de Telegraaf
‘Dienstencheques werksters tegen zwartwerken’

DEN HAAG –
Huishoudelijke werksters in Nederland kunnen uit het zwarte circuit gehaald worden met de invoering van een systeem van dienstencheques, zoals gebruikt in België. Ze krijgen dan dezelfde rechten als reguliere werknemers, concluderen FNV en de Ondernemersorganisatie Schoonmaak- en Bedrijfsdiensten (OSB) in een dinsdag verschenen rapport.

Werksters in particuliere huishoudens zijn nu vaak niet verzekerd als ze ziek of arbeidsongeschikt raken. Gesubsidieerde dienstencheques kunnen daar verandering in brengen. Consumenten kunnen daarmee tegen een gereduceerd tarief een huishoudster inhuren van erkende bedrijven die deze werknemers in loondienst hebben.
FNV en OSB presenteren het rapport dinsdag aan de commissie-Kalsbeek, die in opdracht van minister Lodewijk Asscher van Sociale Zaken de rechtspositie van huishoudelijk werkers in Nederland onderzoekt. Volgens de onderzoekers vraagt het gesubsidieerde systeem een jaarlijkse investering van de overheid van 300 tot 800 miljoen euro.
Advies- en accountantsfirma PwC concludeerde enkele maanden geleden al dat de werkgelegenheid in Nederland betrekkelijk eenvoudig omhoog kan met het invoeren van een systeem van dienstencheques. Het ‘Belgische systeem’ levert volgens PwC in korte tijd tot 125.000 nieuwe banen op. De verschuiving van zwarte naar witte arbeid heeft volgens de onderzoekers betrekking op totaal 228.000 banen.
Het accountantskantoor becijferde ook dat de dienstencheques een investering vragen van de Nederlandse overheid van jaarlijks 1,9 miljard euro. Daar staat tegenover dat het 1,3 miljard euro oplevert door besparingen op uitkeringen en extra belastinginkomsten.

Aldus de Telegraaf. Het is er (nog) niet van gekomen.

Vandaag, Maandag 2 Maart 2014 – http://www.dienstencheque.nl/ –

ik heb zojuist gesproken met een meneer van de dienstencheque website,
het is nog in de opstartfase, de dienstencheques zijn pas over een week of twee te bestellen, het betreft eigenlijk een dienstenpas, die je op kunt laden.

het gaat helemaal digitaal, er is dus GEEN subsidie van de overheid.
het is NIET hetzelfde systeem als in België, waar de regering de sociale lasten overneemt.
De FNV vakbond wil dit wel graag, maar dat is nog GEEN realiteit in Nederland.

De dienstencheque in België –
is een door de federale staat gesubsidieerd systeem dat de particuliere gebruiker een betaalmiddel verschaft waarmee hij een werknemer van een erkende onderneming kan betalen voor huishoudelijk werk dat zowel bij hem thuis als buiten zijn woning verricht wordt.
Een dienstencheque met een waarde van 22,04 € per gepresteerd uur heeft dankzij de subsidie van de federale staat een aanschafwaarde van 9 € voor de particulier, die daarenboven ook geniet van een belastingaftrek.

Dienstencheques in Nederland – Het gaat over klussen in en om het huis in de breedste zin van het woord. Dus ook verbouwingen, schoonmaak en bijvoorbeeld het geven van bijles vallen hieronder.

Het is de bedoeling dat de dienstverlener afspraken maakt met de dienstenchequehouder ( de klant) over het uurtarief. De dienstverlener declareert online en betaalt belasting volgens de regels met een factuur. De dienstverlener dient ingeschreven te staan bij de Nederlandse Kamer van Koophandel.

De dienstverleners kunnen zich aanmelden en een profiel aanmaken op de website.
De kwaliteit van de dienstverlener kan beoordeeld worden door de dienstenchequehouder (de klant) en het declareren gebeurt via inlogcodes. Het heeft als voordeel het vermijden van veel administratieve rompslomp.

Seizoenen 1 en 2 van de spectaculaire HBO-serie Game of Thrones zijn gebaseerd op de succesvolle fantasy-boeken van George R.R. Martin. Ze spelen zich af in een wereld waarin zomers pas na tientallen jaren worden verdreven door winters die een leven lang kunnen duren. Overal strijden de machtige families uit de Zeven Koninkrijken om de IJzeren Troon, van het intrigerende zuiden en het woeste oosten tot het ijskoude noorden en de oeroude Muur die het rijk beschermt. Het is een opwindende reis door een fascinerende en onvergetelijke omgeving, met spanningen, samenwerking, vijandigheden en verbonden. Aldus de produktbeschrijving van Bol.com.

Het is waar, de beelden zijn mooi. De film is de moeite waard, in een langzaam tempo met soms wat langdradige dialogen maar toch blijf je kijken. De kwaliteit van de opnames is bijzonder. Ik ben niet zo van de fantasy, de Lord of the Rings vond ik eerlijk gezegd niet veel aan en bij Harry Potter viel ik in slaap, maar deze vind ik dan toch wel weer mooi. De acteurs – met name de kinderen en de vrouwen – zijn ook erg goed, het geweld gedoseerd maar heftig. Al zijn de erotische scenes vaak aan de platte kant, de beelden van prachtige landschappen, burchten, toernooien en gevechten zijn betoverend en de film werkt verslavend.

‘De kleurloze tsukuru tazaki en zijn pelgrimsjaren’ is zijn laatste boek en het eerste boek dat ik van hem las. Maleisische expats die ik lesgeef hebben alle boeken van hem. Een mooi boek, een rustige verteller, die Murakami. Mooi vond ik het ook dat de hoofdpersoon Tsukuru Tazaki, die stations in Japan ontwerpt;

‘in zijn vrije tijd stations bezocht zoals andere mensen naar een concert gaan, of naar de film, of naar een club om te dansen, of naar een sportwedstrijd, of gewoon om etalages te kijken. Als hij zich met zijn tijd geen raad wist, ging hij vaak in z’n eentje naar een station’.

Hij ging dan naar aankomende en vertrekkende treinen zitten kijken en kon op die manier uren doorbrengen. Iets wat je ook ziet bij de vliegtuig- en vogel- spotters. Natuurlijk kan je ook vanaf een terrasje in de zomer in Amsterdam genieten van het kijken naar voorbijgangers, met al hun tekortkomingen. En daar dan commentaar op leveren.

In het boek ‘Allerzielen’ van Cees Nooteboom is een man aan het woord, een filmer, die enthousiast verteld hoe hij een hele dag in Berlijn schoenen heeft gefilmd. Schoenen. Op straat, in het park en op roltrappen.

Een dramatisch effect als je een film bekijkt met verschillende schoenen.

Het was even zoeken naar het busstation, toen ik het station uitkwam. Allereerst sta je er even van te kijken, al die Zaanse houten huizen op elkaar gestapeld in het groen en wit. Ziet er vrolijk uit, zonder meer. Het gemeentehuis is er tevens in gevestigd. Eigenaardig vond ik het wel dat de uitgang slechts uit een paar deuropeningen naast elkaar bestond. Duidelijk niet op het in- en uitlaten van grotere groepen mensen gebouwd, dat station in Zaandam.

Op zoek naar het busstation liep ik dus rechtdoor over een aantal voetgangersbruggen tussen de bekende winkelketens door. Midden in het winkelcentrum belandde ik dus. Makkelijk als je gaat winkelen maar storend als je een afspraak hebt, waar je met de bus heen moet. Toen ik het hele winkelcentrum doorgelopen was, vroeg ik een mevrouw die haar hond aan het uitlaten was, of zij misschien wist waar het busstation was. Ze moest even denken en zei toen dat ik weer de roltrap omhoog moest, terug moest lopen naar het station en daar naar beneden moest. Zo gezegd, zo gedaan. Bij de ingang van het station aangekomen, zag ik een klein bordje met busstation, waarvoor ik met een trap naar beneden moest.

Het is een bekend verschijnsel; winkelcentra en stations denken aan heel veel maar bijna nooit aan duidelijk zichtbare aanwijsborden zodat je weet waar je moet zijn. Hier ook weer.
Het busstation vond ik dan wel weer mooi, een overkapt gedeelte met glazen wanden. Prettig op je bus wachten hier.

Hier was duidelijk te zien welke bus en hoe laat. Met digitale borden is niks mis.

Wat me opviel toen ik in de bus zat, was dat niet alleen het station en het winkelcentrum heel dicht op elkaar gebouwd zijn, het hele centrum is dat ook. Weinig ruimte. Beetje benauwd zou ik het krijgen in zo’n stad. Net alsof alles op zo weinig mogelijk plaats samen moest worden gepropt. Geen bomen, geen parken en vijvers gezien, daar in Zaandam. Waarschijnlijk zijn die er wel, maar liggen ze buiten het centrum.

Vroeger toen ik nog een auto reed ging ik in mijn Lelijk Eend – 2CV (voor de jongeren die niet weten wat dit is; het betreft het goedkoopste autootje van Franse makelij die zo lelijk was dat hij Lelijk Eend genoemd werd, de enige auto die net zo duur of goedkoper was als het openbaar vervoer). Ik had een tweedehands voor 200 gulden gekocht en heb er zeker twee jaar met plezier in gereden. Nooit startproblemen mee gehad. Als het vroor konden dure BMW’s in mijn straat niet starten, maar mijn Eendje startte altijd. Als het koud werd in de auto, kon dat komen doordat de deur niet goed afsloot. In dat geval stopte ik even op een parkeerplaats, gaf een trap tegen de deur en dan sloot hij wel weer.

Grappig, de gele eend in de James Bond film ‘For your eyes only’ – Bond en zijn Bondgirl in deze film (de prachtige francaise Carole Bouquet)

zijn op de vlucht en ze stappen, enigszins tot tegenzin van Bond (moeten we daarin rijden?), in haar gele eend. Een wilde achtervolging volgt waarbij de eend steeds meer in de kreukels wordt gereden.

Zelf had ik een oranje bestel-eend, die als voordeel had dat je er een matras in kon leggen en heerlijk in kon overnachten als je weer eens te lang in de Melkweg of Paradiso was blijven hangen. Ook kon je er uitstekend met een stel vrienden mee op pad gaan. Of je kon er met je vriend of vriendin op uitgaan en je fietsen meenemen.
Reparaties vrij eenvoudig, en de onderdelen spotgoedkoop.

Een jaar later kwam de opvolger van Live and let die, ‘The man with the golden gun’, opnieuw genieten van de achtervolgingen per boot en per auto. Sheriff J.W.Pepper zorgt ook hier weer voor de nodige humor. Als toerist in Thailand komt hij in aanraking met Bond en achtervolgt met hem een stel boeven. De aanleiding hiertoe was erg grappig; Als Bond snel een auto nodig heeft om de achtervolging op de boeven in te zetten, rijdt hij met een nieuwe auto ( waar Sheriff Pepper inzit, die net de auto wil gaan kopen) vanuit de auto showroom door de glazen etalage naar buiten.

NickNeck, de assistent van de bad guy. De lilliputter. Leuk is het als Bond gaat vechten met hem in zijn hotelkamer, terwijl Nick Neck venijnige trappen uitdeelt onder de tafel vandaan, stopt Bond hem uiteindelijk in een grote koffer die hij op slot doet. Later zien we Nick Neck aan de mast van het zeilschip hangen, waarmee Bond en zijn girl (de Bondgirl) ontsnappen van het eiland.

De film is gedeeltelijk in Phuket in Thailand opgenomen, wat het voor mijn thaise vrouw extra leuk maakte om te zien.

Grappig en relativerend is deze film soms ook weer, zoals bij de karateschool. Bond’s aziatische collega heeft zijn twee zusjes meegenomen als ze met een auto op weg zijn. Als Bond bij de karateschool moet vechten en al snel een grote groep vechtsporters hem op de hielen zit, zegt hij tegen de meisjes. ‘Stay back, ladies’. Maar de meisjes blijven niet terug en slaan samen de grote groep neer.