Het was nogal karig met de zon, dit voorjaar.  Afgelopen Zondag heb ik me voor de tweede keer op het terras bij l ‘Affiche geïnstalleerd. Om half vier, om precies te zijn, tot zes uur. Biertje besteld, beetje zonnecrème op het gezicht om niet te verbranden. Ha fijn, voldoende kranten te lezen hier en al snel heb ik me verdiept in een artikel over vluchtelingen, als mijn vriend aan komt lopen. Ja, ik heb een plaatsje in de zon weten te bemachtigen. Wat volgt is gebabbel; over het weer, films, muziek en vakanties. Over Jan en alleman, over ditjes en datjes en over van alles en nog wat, nippend aan het bier en genietend van de zonnestralen.

Dat er nog maar menig van deze Zondagmiddagen mogen volgen!

Vanmiddag was het ook weer zover; voor de Bagels en Beans op de Zeilstraat voor de ophaalbrug was een tafeltje vrij in de zon! Een tafeltje vrij in de zon! Geen afspraken, dus niet over nadenken maar meteen pakken dat tafeltje in de zon en ja hoor, even een half uurtje genoten van een sapje, een Parool en natuurlijk de zon.

Half uurtje levenskwaliteit, dat laat ik niet aan mijn neus voorbijgaan.

De lichtval, dat is het wat Rembrandt zo goed maakt. De manier waarop het licht de aandacht vestigt op bepaalde details is geweldig. Dat viel me vooral op tijdens een bezoek aan ‘De late Rembrandt’ in het Rijksmuseum.

Niet bepaald makkelijk om eerst anderhalf uur in de rij te staan, zaterdagochtend om acht uur. Buiten, daarna nog een half uur binnen. Maar dan zie je ook wat moois, de moeite van het wachten waard. Om te beginnen de drie zelfportretten van Rembrandt, op verschillende tijden in zijn leven geschilderd. Dan de stukken die van privé- collecties zijn geleend.

Het ‘Joodse Bruidje’ was altijd al mijn favoriete Rembrandt, maar ook de zelfportretten en de portretten uit de prive- collecties waren zeer de moeite waard. Natuurlijk, je kan ze ook op een foto gaan bekijken. Je kunt een film thuis bekijken, maar ook in de bioscoop, dat is veel mooier en je kunt muziek ook thuis horen, maar als het live voor je gespeeld wordt, is het toch een wereld van verschil.

Blij dat ik hem toch nog gezien heb, die late Rembrandt. Toch ook eens naar de andere, doorlopende tentoonstelling van Rembrandt gaan kijken. Die is er namelijk ook nog, daar maakte deze tentoonstelling geen deel van uit, zoals ik aanvankelijk verwachtte. Begrijpelijk, dat wel want je staat al snel een paar uur vol verbazing te kijken voordat je de schilderijen hebt gezien.

‘Over the top reboot van de Mad Max-trilogie is Rammstein on the road’

Aldus Nu.nl, voor de leek: Rammstein is een Duitse heavy metalband die muziek maakt die eigenlijk niet kan; totaal over de top dus, wat het nu juist weer leuk maakt. Geweldig, die gitarist die tijdens een achtervolging op een waanzinnige auto onophoudelijk een gitaarsolo staat te geven.

De ‘over the top reboot’ is het vervolg op de Mad Max trilogie, die ik nog nooit gezien had. Maar over the top is deze film zeker. Ook nog eens in 3D te bewonderen.

Vanaf het begin, als de held van de film een levende hagedis opeet, tot op het laatste moment, als de heldin van de film de held redt, is het een spektakel van jewelste.

Ook de recenstie van de Telegraaf was zeer lovend:

Het budget van 150 miljoen dollar is duidelijk niet in het verhaal van Fury road gestoken. De plot is met feitelijk één lange achtervolging zo dun als een platgereden woestijnhagedis. Maar de welhaast demonische flair waarmee Miller zijn legendarische trilogie reanimeert, zorgt voor aanstekelijk popcornvermaak. Tom Hardy en Charlize Theron zetten hun personages Max en Furiosa naar behoren in de heldenversnelling. En de actie is als een uitzinnige mash-up van Fast & Furious en Cirque du Soleil. Maar de show wordt gestolen door de krankzinnige voertuigen die productie-ontwerper Colin Gibson door de woestenij laat stuiven. Een omgebouwde Chevrolet met vlammende uitlaatpijpen, een dubbele Cadillac met harpoenbommen, een rijdende raketlanceerinstallatie met op de motorkap een psychedelische Rammstein-gitarist. Je kunt de strijdwagens zo gek niet bedenken of ze razen voorbij in Fury road, een rockopera van zand, bloed en staal waarvoor onze eigen dj Junkie XL de pulserende soundtrack leverde.

‘Aanstekelijk Popcorn vermaak’ – grappig, alsof popcorn en film onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden. Maar voor velen is dat het blijkbaar wel. In ieder geval was de film vermakelijk, zeer vermakelijk. Die twee uurtjes dat de film duurt vliegen voorbij. ‘Never a dull moment’.

Da’s lang geleden dat ik geflipperd had. Tot gisteren, de gelegenheid deed zich voor om een bezoek aan Flipperland af te leggen, een tentoonstelling van een private collectie in het voormalige Rozentheater, nu ‘Boom Chicago’, alwaar men voor de prijs van 10 Euro zich 3 uur lang uit mag leven op de verzameling flipperkasten. Is dat leuk? Ja, dat is heel leuk!

‘Pinball Wizzard’ uit Tommy van The Who;

‘allways has a replay, never saw him fall

that deaf, stumb and blind boy, sur plays a mean pinball’

De kasten zijn mooi, uit 40 jaar flippergeschiedenis;

oa. de Sopranos, the Adams Family waren leuk, maar ook de oudere machines met veel bellen. Je staat daar dan met je vingers aan beide kanten van de kast, het gelikte afschieten en het feest gaat beginnen. De lichtjes, geluidjes en de puntentelling lopen. De actie komt neer op het juiste moment te reageren. Ook liet ik de flippers weer, net als vroeger de bal even vast houden, om hem van daaruit af te schieten.

Al snel wordt je een geheel met je machine en blijf je geboeid verder spelen. Na twee uur was het wel genoeg, we hadden alle machines uitgeprobeerd.

Tijd voor een ‘Chouffe’ in het Vondelpark.

Altijd even checken voordat je weggaat; zitten ze alle drie in mijn zak? Of in drie verschillende zakken eigenlijk, van mijn colbertje. Pas daarna ben ik gereed om op te stappen. Gaat altijd zonder problemen, gelukkig. Ongeluk zit in een klein hoekje, zo bleek gisteren maar weer.

Het is deze week meivakantie, dus gisteren voor het eerst sinds lange tijd weer eens naar de fitnessclub geweest. Daar heb ik eerst een drankje genomen en een hapje gegeten in de loungebar, waar ik zoals altijd als ik even moet wachten een werp blik op mijn telefoonberichten. Daarna ga ik op een bank zitten en lees de krant. Als dan de tosti komt, leg ik mijn telefoon op het bijzettafeltje. Fout! Dat moet ik nou niet doen, want dan vergeet ik hem telkens, is al een paar keer eerder gebeurd.

Gisteren thuisgekomen miste ik mijn telefoon pas. Wat een adressen, telefoonnummers en informatie had ik niet op mijn telefoon staan! Wat zou het wel niet kosten als ik een nieuwe telefoon moest aanschaffen! In een reflex liep ik met mijn autosleutel in de hand naar buiten en deed mijn huisdeur dicht, hierbij vergetend dat mijn huissleutel nog binnen in mijn jaszak zat.

Alsof het nog niet genoeg was dat ik mijn telefoon vergeten was, zat ik nu ook zonder huissleutel! Gelukkig had ik nog een vriend in de stad met een reservesleutel. Meteen maar opgehaald, gelukkig was hij nog thuis ook. Daarna terug naar huis en met de fiets op weg naar de fitnessclub. Een grote opluchting, men had inderdaad een telefoon gevonden. ‘Er zijn toch nog aardige mensen op deze wereld, hè?’ zei het meisje aan de receptie. Ik was het helemaal met haar eens.

Onwillekeurig moest ik vroeger denken aan bussen bejaarde Duitse toeristen die vanuit het verre Oosten een dag lang in de bus zaten om hier tussen de tulpen te komen schuifelen. Iets oubolligs had het, iets voor oude mensen. Jarenlang hield dit vooroordeel me ervan af om een bezoek af te leggen. Maar nu kwam daar verandering in, dankzij mijn vrouw.

Ze vraagt het al jaren; ‘wanneer gaan we eens naar de bloementuin?’. Ze bedoelt de Keukenhof, waarvan mooie foto’s van vriendinnen van haar staan op Facebook. Inderdaad waren de foto’s mooi, de locatie is zeer geschikt voor foto’s, onmiskenbaar. Ik wilde dan ook best wel naar de Keukenhof, alleen kwam er telkens wat tussen en voor dat je het weet zijn de 8 weken dat de Keukenhof geopend is voorbij. Dit jaar moest dat maar eens anders, besloot ik. Ik prikte een dag dat het droog zou zijn en kocht kaarten op internet.

Deze week was er een vriendin uit Thailand gekomen, die voor de eerste keer in Nederland was. Die mocht ook mee, naast een vriend van me. De avond tevoren haalden we beiden op en deden ons tegoed aan de geweldige mosselen en garnalen met garnituur die mijn vrouw weer in luttele tijd serveerde. Voor de gelegenheid had mijn vriend nog een paar goede flessen wijn meegenomen, dus de avond kon niet meer kapot. We zouden het niet al te laat maken, om twaalf uur gingen de dames slapen terwijl wij de tweede fles ‘le grand noir’ Chardonnay van ‘the sheep’ burgemeester maakten. Om 13 uur was het dan zover en besloot ik maar eens een paar uurtjes slaap te pakken, per slot van rekening hadden we afgesproken om half acht te vertrekken.

Dat lukte heel aardig, ik was als eerste wakker om half zeven en na een ontbijt met eieren en spek zaten we om half acht inderdaad in de auto. Tomtom aangesloten en inderdaad; 29 minuten rijden.

Om acht uur kwamen we aan in een nog rustig park. Prettige bijkomstigheid was dat ik E-tickets had, zodat we niet eens in de vijftig meter lange rij hoefden te gaan staan, die voor de kassa stond. Tegen twaalven gingen we weer, het werd te druk. Drommen mensen stroomden onafgebroken het park in; tijd om op te stappen. Een perfect bezoek, lang en rustig genoeg.

Al snel nadat we het park binnen wandelden waren de indrukken verpletterend; wat een kleurenpracht! Je viel van de ene verbazing in de andere. Als je ergens mooie foto’s kan maken, dan wel op de Keukenhof…

Vondelpark op Zondag; joggers, baby’s, kinderen, honden, wij op de fiets ertussen door.

Even een kopje koffie bij het Filmmuseum, dat leek ons wel wat met dat mooie weer. Kon nog even voordat Kaew zich vervoegde naar Billy Thai op de Prinsengracht, waar ze met veel plezier kok is en voordat ik me zou begeven naar Sport City op de Wibautstraat om iets aan mijn conditie te doen.

We zetten onze fietsen op slot en keken naar een tafeltje in de zon. Dat ging zo maar niet, middels borden werden we erop gewezen dat men zijn plaats hier aangewezen kreeg. Al snel kwam een jongen van de bediening op ons af. ‘hier kan ik niet meer placeren. U kunt hier aan de overkant in de rij gaan staan, dan wordt u geplaceerd’. We keken naar de overkant van het pad, waar al een rijtje van een man of 20 stond, we keken naar elkaar en we wisten; wegwezen hier!

‘dan wordt u geplaceerd’. Het woord alleen al. Wij willen helemaal niet worden geplaceerd.

Wel vinden we het prettig als ons een plaats aan wordt gewezen op het terras, maar om daar nou voor in de rij te gaan staan op onze vrije zondag; nou nee.

Ze hangen daar maar, al die kabels in de lucht. Ik zat achter op de scooter bij mijn vrouw terwijl we rondreden in haar woonplaats Udon Thani in Thailand en ik bleef me verbazen over de wirwar aan kabels die daar in de lucht aan palen hangen. Chaotisch ziet het eruit. ‘Als dat maar goed gaat’ dacht ik,  alsof er geregeld stroomstoringen zijn en bij de minste storm of regenbui de elektriciteit dreigt uit te vallen. Dat gebeurt niet. Niemand verbaasd zich erover en alles werkt gewoon.

Gewend aan de keurige Nederlandse infrastructuur, waar alle elektriciteitskabels al decennia onder de grond zitten. Opgeruimd staat netjes.

Toen ik begon met lessen Inburgering, bestond mijn klas voor 90% uit Turken en Marokkanen. Meestal aangetrouwde familieleden. Mijn klas bestaat tegenwoordig voor 90% uit Syriërs en Irakezen. Vluchtelingen. Ook zitten er nog een paar mensen uit Eritrea en Afghanistan bij.

S’ middags na de pauze zit ik om beurten te oefenen en te lezen met een paar personen. Donderdagmiddag zat ik bij een paar Syrische cursisten. Mijn oog viel op het mobieltje van een Syriër. ‘Zo, een I- Phone 6!’ zei ik bewonderend. Trots showde hij zijn pronkwaar. ‘Duur zeker?’ vroeg ik hem. ’55 Euro per maand’ zei hij.

‘Waarom doe je er geen beschermhoesje omheen?’ wilde ik weten. Iets wat ik zeker zou doen bij zo’n dure telefoon en iets wat ik bij mijn I- Phone 4 ook heb, waarvoor ik 35 Euro per maand betaal, wat ik een heel bedrag vind. ‘Zo vind ik hem mooier’ zei hij terwijl hij er vertederd overheen streek met zijn vingers.

S’ avonds zit ik aan tafel bij de Poolse paprika-plukkers in het huis van Derek in Aalsmeer. Na een lange werkdag (7 uur tot half 5) krijgen ze van mij van half zes tot half acht Nederlandse les. Aan de muur een kruis met Jezus. Een vertrouwelijk beeld dat me deed denken aan de muren van mijn opa’s in Gilze en het Trappistenklooster van Zundert, aan de muren van de slaapzaal en de klaslokalen in Don Bosco, het katholieke internaat waar ik les kreeg van paters en aan de muren van de Christelijke Mavo.

Derek is geconcentreerd en serieus, in deze twee uren moet hij wat leren. We gaan zinnen maken in het Nederlands, met de 5 W’s:

Wie,  Werkwoord, Wanneer, Wat, Waar:

Ik krijg elke Donderdag Nederlandse les bij mij thuis.

Goeie oefening, ik laat hem en zijn broer en haar zus om de beurt een zin bedenken en opschrijven.

Op tafel het mobieltje van Derek; een eenvoudige Samson, het model van voor de Smartphone.

Kunnen een grote betekenis hebben. Ik gaf mijn vader in 1992 een krantenknipsel van ‘Neues Deutschland’ waarin een bedrijventerrein werd aangeboden. Uiteindelijk, na lange onderhandelingen, leidde dat inderdaad tot overname van dit bedrijventerrein in het Oost-Duitse Dessau.

Toen ik al een paar jaar in München woonde en werkte, stuurde mijn moeder me in 2002 een krantenknipsel over het grote lerarentekort in Nederland. Uiteindelijk, na veel gedoe, leidde dit tot mijn ultieme carrière switch. Inmiddels heb ik meer dan 12 jaar ervaring als docent.

Vorige week las ik in de zaterdagkrant van Het Parool een artikel getiteld ‘eten van de muur’, een grappige woordspeling van ‘eten uit de muur’ wat je bij de Febo kan doen door een paar euro’s in een gleufje te stoppen, waarna je een snack uit een luikje kan pakken. Variant hierop is ‘geld uit de muur halen’ oftewel uit de geldautomaat, ook wel ‘flappetap’ genoemd.

Het ‘eten van de muur’ is de nieuwste trend; de begroeiing van muren bedoeld als moestuintje. Aangezien mijn broer actief is met zijn bedrijf ‘Groendak’ en de dakbedekking van menig huis of gebouw al heeft voorzien van een aangename ecologische begroeiing, leek me het gepast om hem de informatie op te sturen uit het krantenartikel. Nu wist ik al dat begroeiing van buitenmuren van gebouwen, evenals dak begroeiing een ludieke mogelijkheid is om geld te besparen op energie, aangezien de muren door de begroeiing goed geïsoleerd wordt. Maar dat je dus ‘van de muur’ kunt eten is iets wat volgens mij een grote vlucht kan gaan nemen.