Toch knap van die Costa Ricanen, Nederlands elftal zo lang dwars zitten. Wat een thriller vannacht, uitlopend op strafschoppen. De ontlading kwam om half een nadat Krul de tweede penalty van Costa Rica stopte. Vuurwerk werd afgeschoten, getoeter en auto’s en mensen op straat. Ze hebben het verdiend. Wat hebben ze een doelpunten afgeschoten, maar telkens ‘net niet’. Wat werd Robben vaak pootje gehaakt door de Costa Ricanen.

Robben werd tijdens het duel met Costa Rica keihard aangepakt door zo’n beetje alle verdedigers van de opponent. “Ik word moe van het gezeik”, reageerde Robben over de kritiek in internatiionale media over zijn ‘schwalbes.’

“Ik word vandaag aan alle kanten onderuitgeschopt”, vervolgde Robben, die na het duel met Mexico bekende één keer onterecht naar de grond ging. “Ik ben nog heel, dat is het belangrijkste.”

Ze kunnen er wel wat van, onze zuiderburen. De Rode Duivels speelden de hele tweede helft beter dan de Argentijnen, die veel minder goalkansen hadden. Kalukula had meer kansen dan Messi.

Geen tijd voor Belgenmoppen.

Eerst maar eens zien wat we er vanaf brengen om 10 uur.

Ik geef Nederland een goede kans op pakweg 4-1.

Dezelfde stand heb ik opgeschreven bij de bakker, de winnaar kan een maand lang gratis brood eten.

Het gaat me niet eens om het brood.

Toch hebben ze het hem weer geflikt, die Duitsers. Niet met bijzonder fraai spel, maar wel effectief. Eerst scoren, dan verdedigen, daar kwam het op neer en dat deden ze goed met een glansrol voor keeper Neuer.

Ik ben geen specialist, maar ik kijk graag naar de wereldkampioenschappen. De spanning groeit naar de wedstrijd van morgenavond om tien uur. Gunstig voor Nederland, want niet zo warm meer. Nederland is mijn absolute favoriet, daarna Duitsland. Een finale tussen die twee lijkt me wel wat.

Als ik op vakantie ben bij mijn Duitse vrienden over een paar weken komen ze natuurlijk met allerlei sterkte/zwakte analyses op de proppen. Wordt leuk.

Wacht even, een Hollander die fan is van Duitsland? Kan dat? Ja, dat kan. Mijn Duitse vrienden zijn ook fan van Nederland. Maar Duitsland wint, denken ze.

We zullen zien.

Het was een festival om te dromen; het zonnetje scheen aan een strakblauwe lucht. Daar begint een goed festival mee. Dat was dit ook. 190 000 bezoekers konden op een drietal podia genieten van tientallen acts. De eerste band die indruk maakte was ‘Hallo Venray’, ‘deze doorgewinterde Haagse band is een begrip in Den Haag’ las ik in het programmaboekje. Altijd gedacht dat ze uit Venray kwamen.

Prima set, goed gitaarwerk, alles klopt aan deze band. Speelde vrijwel compleet hun laatste topplaat ‘Show’. Gers Pardoel was ook van de partij, voor het jongere publiek, veel meisjes vooraan. ‘Waar is dat feestje? Hier is dat feestje!’ aldus een van zijn meezingers. Vrolijk en luchtig, leuke jongen. Verder was de Belgische formatie ‘Epica’ te zien, een prachtige zangeres met een operastem, maar dan op zijn Gothics, dus met een heavy metal band erachter. De muziek was wel heel erg hard, maar een leuke show met vuurwerk. Jonny Lang kon er ook wat van, gitaarsolo’s vlogen om je oren, een fenomenale stem en die ijzersterke mix van blues, soul en R&B. Tenslotte 10CC; hits van 40 jaar geleden gespeeld net als op de plaat, perfecte sound. Mooi hoor, ‘the things we do for love’ en ‘the wall street shuffle’, ‘I’m not in love’ en hun grootste hit ‘dreadlock holiday’. Daarvoor werden we nog getrakteerd met voetbal op een groot scherm. Nederland – Mexico. Mooi moment, toen Sneijder eindelijk scoorde veerde het publiek ineens op.

De combinatie popconcert/ voetbal was zo slecht nog niet. Kortom, een dag om niet snel te vergeten. Volgend jaar weer.

‘Heaven must be missing an angel’ van Tavares
Er zijn van die liedjes waar je meteen vrolijk van wordt en vooral als ze onverwachts komen.
Waarna de prachtige uithaal;
‘There’s a rainbow over my shouder’
Het zijn korte, makkelijke in het gehoor liggende liedjes die meteen raak zijn.
Ik kan me nog goed herinneren dat het een hit was, moet ongeveer 1974 geweest zijn. De regel vergeet ik nooit. Een stratemaker hoorde ik met de transistor-radio meebrullen;
‘There’s a rainbow over my shouder’
Wat het betekende wist ik niet, wel dat het goed klonk. Alles klopt aan dit nummer; vrolijk, opgewekt en onweerstaanbaar.
Leuke muziek, hoe leuk ontdekte ik eigenlijk pas later, pakweg begin jaren ’80, toen ik, even genoeg van alle New Wave, naar Motown- en Soulmuziek ging luisteren.
The Trammps ‘zing went the strings of my heart’
The Spinners ‘It’s a shame’
En niet te vergeten Harold Melvin and the blue notes met ‘wake up everybody’ en
David Ruffin’ met ‘song for the broken hearted’
‘Fresh’ van Kool & the gang.

Vroeger kon dit absoluut niet, het was ‘te commercieel’ en ‘te top 40’.
Arbeidsvitaminen, huisvrouwenmuziek.
Maar nu vind ik het, hoewel soms op het randje van ‘net te’, altijd leuk om te horen.
Niks geen protest en boosheid. Gewoon lekker luchtig amusement.
Kon niet in de jaren 70. Nu wel, heel goed zelfs.

De mannen zijn inmiddels bejaard. Gisterenavond stonden ze in de Heineken Music Hall; Kool & the Gang en de Commodores. Jeugdsentiment dat ik in mijn jeugd gemist heb.

Good old James Brown heb ik nog in 2001 in München zien optreden, de man van de seks machine liet een groot deel van de show aan zijn collega’s over.
In het voorprogramma the Four Tops en the Supremes, wat daar nog van over was.

Opvallend goeie soul in de jaren nul en tien van deze eeuw; natuurlijk Amy Winehouse, Sharon Jones & the Dap Kings en John Legend. De verassing van dit jaar was toch wel de laatste plaat van Paolo Nutini, op de soultoer met ‘Caustic Love’.

Genoeg festivals dit jaar. Zondag Parkpop in Den Haag, volgende week ‘de wereld draait buiten’. Vroeger ging ik naar veel festivals, maar sinds een aantal jaren niet meer. Lowlands in 2001 was de laatste keer volgens mij. Toen keken veel andere jongelui al naar me of ik misschien mijn dochter of zoon weg kwam brengen. De gemiddelde leeftijd lag zo ongeveer op de helft van de mijne. Ook de sanitaire voorzieningen lieten flink te wensen over; een half uur in de rij staan om te douchen is iets waar ik nu niet bepaald vrolijk van wordt en toen ook al niet. Maar dat had ik er wel voor over om o.a. Eels, The Muse en Prodigy te zien.

Parkpop, wanneer zal het geweest zijn dat ik daar jaarlijks heenging? 1978 -82? Ian Dury kan ik me nog herinneren met een geweldig concert. Herman Brood was steevast van de partij in die tijd, evenals Gruppo Sportivo en Sweet D’Buster. Meermalen had ik deze al op festivals en in buurthuizen gezien, leuke live-bands waren dat. Wat zag ik verder? Talking Heads vond ik geweldig, Joe Jackson, Elvis Costello. New Wave dus. The Ramones, The Cure, The Stranglers, U2, Simple Minds. In het Amsterdamse Bos, Parkpop en Torhout Werchter in Belgie. Lowlands bestond nog niet.

Nu twijfel ik zelfs nog naar Parkpop te gaan. Ok, voor ‘Hallo Venray’ zou ik er wel heen willen, hun cd heb ik al veel gedraaid, topplaat getiteld ‘Show’. Maar die komen toch nog wel naar Amsterdam.

Je wordt ouder. Je hebt genoeg te doen. Het hoeft niet meer zo nodig. De reis, het regenachtige weer, het voetbal wat ik liever thuis kijk, allemaal afwegingen die ik nu maak. Zou ik vroeger nooit gedaan hebben. Toen gingen we gewoon.

Een WK om van te genieten de laatste weken, het overdonderende goal van van Persie was toch een moment om nooit te vergeten en misschien wel het mooiste doelpunt dat ik ooit zag. Van Persie als Superman vliegend boven Rio en samen met Robben als Batman en Robin zien er ook goed uit.

Dan de wedstrijd Engeland – Uruguay en de geweldige treffers van Suarez. De wedstrijd tegen Italie heb ik niet gezien, maar ‘het bijtincident’ is onbegrijpelijk voor een voetballer van zijn niveau.

‘El Vampiro’ wordt hij nu genoemd. Grappige koptekst boven een artikel in de Telegraaf; ‘Advocaat Suarez bijt van zich af’

De Stones staan vanavond op Pinkpop. 36 jaar geleden was ik 18 jaar en bezocht met mijn toenmalige vriendin Anna Pinkpop. The Police had net hun eerste plaat uitgebracht en speelde die helemaal, daarna nog een keer ‘So lonely’. Geweldig. Ook Elvis Costello en Dire Straits waren van de partij. Uiteindelijk werd Peter Tosh verwacht, die net een hitje had gehad met ‘Don’t look back’, samen met Mick Jagger gezongen. Mick zou meezingen, zo werd aangekondigd. Maar Mick had geen zin. Bleef een partijtje voetballen met de jongens van Massada. Jan Smeets, de organisator van Pinkpop barstte in tranen uit, zo bekende hij in een onlangs verschenen interview in de Volkskrant. Tsja. Mick zag camera’s en wilde niet gefilmd. Ik weet nog dat we enigszins teleurgesteld naar de trein liepen toen bleek dat hij niet ging zingen.

Vanavond staat hij er dus wel; Mick Jagger, 70 jaar is hij inmiddels.
Ik heb hoge verwachtingen van het concert van vanavond.
Mick heeft nog wat goed te maken..

In 1975 had ik hem al een keer gezien, in het FC Den Haag stadion. Vooraan stond ik en kreeg de emmer water die Mick over het publiek gooide over me heen. Ik verkeerde in extase. ‘Hot stuff’, dat was het openingsnummer van de plaat ‘black & blue’. Wilde feesten in kraakpanden in Amersfoort komen bij me naar boven als ik het nummer hoor.

Na het concert in Den Haag, was de laatste trein in Utrecht vertrokken en sliepen we in een leegstaande bouwkeet, in gezelschap van een snurkende zwerver.

In Wolfsburg, Duitsland, zag ik de Stones in 1995, met mijn toenmalige Russische vriendin Lilian op het Volkswagen fabrieksterrein. In de stromende regen toen de Stones begonnen met het nummer ‘Not fade away’. De stones hadden lange regenjassen aan en hoeden, Keith Richard nonchalant een sigaret in de mond, Mick Jagger die als een bezetene over het podium sprong. Geweldige show. Ook hier bleek na het concert de laatste trein vertrokken en sliepen we met honderden anderen op het station van Wolfsburg.

Een lange reis gemaakt, het hele voorprogramma van drie mindere groepen blijven staan om maar niet je plaats te verliezen.

Je moest naar de wc, eten, drinken en was eigenlijk doodmoe.

Totdat de Stones begonnen te spelen.

Meteen, bij de eerste tonen van ‘Jumpin’ Jack Flash’ was alle moeheid verdwenen. Drie uur lang zongen we uit volle borst mee, dansten we en juichten we.

Ik heb spotify op proef. Hoe kom ik ervan af? Van die voorgeprogrammeerde lijsten, stijltjes en smaakjes met rare namen; weekend hangouts/songs for sunsets/ dance megamix en dan de stemming/feest/workout muziek die ze al voor je hebben uitgezocht. Van die nietszeggende, lege namen waarmee door iemand alle muziek in hokjes is gestopt.

Vakantie. Op reis. Decennia. Wat moet ik ermee? Als ik op reis ga naar Spotify ‘Op reis’ muziek luisteren? Vakantiemuziek, decennia muziek? Workout?

Het bezoek aan de platenwinkel, je laten verrassen door nieuwe platen, recensies uit de Oor, goeie tips van vrienden, allemaal verleden tijd door gemakzucht van de smartphone gebruiker? Nietszeggende achtergrondmuziek per stijl per strekkende meter.

Eenmaal in je computer, raak je Spotify nauwelijks kwijt. De vraag is niet; hoe kom ik eraan? Maar ‘hoe kom ik ervan af?’.

Ik vroeg vanavond aan Derk waarom Pauline er niet is. Vertrokken naar Den Haag, daar kon ze 7 dagen per week 12 uur per dag werken, het dubbele van haar huidige werk, 36 uur per week. De meeste Polen willen hier zo veel mogelijk uren werken en om de paar maanden naar Polen. Ook werkt bijna iedereen op een tijdelijk contract via een Pools uitzendburo, een holding bestaande uit 2 bedrijven, met namen als Holland Contract en Holland Flex. Je begint bij Holland Flex voor 1 of 2 jaar. Daarna werk je 1 of 2 jaar bij Holland Contract, dan bij Holland Flex en zo verder. Dus kan de regel dat je na 2 jaar een jaarcontract hoort te krijgen, eindeloos uitgesteld worden. Volgens Derk hebben van de Polen die in Frankrijk werken, 80% een vast contract. In Duitsland 60% en in Nederland 50%.

Zelf heeft Derk nu al 16 jaar in Nederland bij verschillende bedrijven gewerkt en uiteindelijk bij Power Grow een vast contract gekregen. Vandaar ook dat zijn vrouw en kinderen hier zijn komen wonen en hij Nederlands leert. De enige manier voor Polen om hier hogerop te komen. Het beste voor een Poolse werknemer is het volgens Derk om een paar jaar hard te werken en een goede band met de werkgever op te bouwen, dan Nederlands leren en dan zelf met hun baas te onderhandelen.