Vanmiddag in Almere stond hij er pontificaal; de Moorkop. Logisch zou zijn de prijs van de Moorkop eronder te zetten, maar er worden hier saucijzenbroodjes aangeprijst.

Bij het zien van de Moorkop moet ik altijd meteen denken aan Kees van Kooten, die met ‘Koos Koets’ de Moorkop onsterfelijk maakte met zijn ‘more in de kop’.

De Libelle zomerweek vinden deze week plaats in Almere en dat was te merken. Bussen staan uitnodigend te wachten bij het station, om de dames er direct heen te brengen. Veel dames op leeftijd vinden dit blijkbaar nog zeer de moeite waard. S’middags staan ze in groepjes, met ‘goodybags’ met het logo van de sponsor, op de trein voor de terugreis te wachten. Moe maar voldaan kletsen erop los, maar eenmaal in de trein gezeten worden ze langzaam stil.

Jumbo doet me denken aan het rode olifantje op de puzzels en spellen van Jumbo;

Of aan het olifantje uit de Donald Duck, hoewel hij Dombo heet. Twee letters verschil;

Het betreft de Jumbo supermarkt bij ons in de buurt. Groot, schoon en mooi uitgestald. Bovendien goedkoop. De kassières waren goed geïnstrueerd in klantvriendelijkheid. Keken ze je ten tijde van C1000 nog uitdrukkingsloos aan, nu kon je rekenen op een stralende glimlach. Je loopt toch een stuk vrolijker naar de uitgang op die manier.

Vanmorgen, tijdens de les verslagschrijven in Zuid-Oost. We hebben het over vakantie, drie dames, twee Surinaamse, een Egyptische kleuterleidster en ik. ‘vakantie in Nederland kan ook heel leuk zijn’ zei ik en vroeg wat ze al gezien hadden. De Egyptische vertelde dat haar man een pizzeria in Soest heeft en dat ze het een prachtig dorp vind, zo heel anders dan Amsterdam. ‘Klopt, ik ben er ook geboren’, zei ik. ‘Prachtige bossen en duinen waar je uren in rond kunt wandelen en genieten van je rust’. Dat vond ze ook. Rust is het toverwoord voor vakantie als je in Amsterdam woont. Natuur ook. Een van de Surinaamse dames begon dolenthousiast te vertellen over Eemnes. Eemnes? ‘Ja, voorbij Almere. Geweldig, daar heb je glijbanen waar je door het water vooruitgeduwd wordt’. ‘Center Parks?’Inderdaad ging het over Center Parcs. Blijft enorm populair voor families met kinderen. Zandvoort was ze ook geweest, maar de Center Parcs in Eemnes was veel leuker’. Ik nam dit voor kennisgeving aan. De andere Surinaamse begon over Emmen. ‘Emmen?’ ‘Ja, prachtig dorpje in Drenthe. Heerlijk rustig, je hoort de vogeltjes en koeien. Een haan die kraait. Het ruisen van de bomen. Mooie natuur. En een prachtige dierentuin. Als je door het stadje loopt is het zo mooi, alleen maar witte mensen! Ja, leuk daar in Emmen.

Soms zie ik dingen, waarvan ik niet weet wat ik ervan denken moet. Beelden bijvoorbeeld, gebouwen en voertuigen kunnen eruit zien alsof ze er zijn om voor lief genomen te worden. Het is niet nodig om meer aandacht aan ze te schenken dan nodig is, maar ik vraag me dan af wat de maker van het desbetreffende product er voor bedoeling mee in petto had. Zoals vanmiddag in Almere;

Een kunstwerk, dat is duidelijk. ‘het verstilde moment’ stond er op de sokkel. Daar kan ik me wel wat bij voorstellen, zo’n object in die positie staat nooit stil. Een groot ding voor een groot gebouw, prima. Maar wat ik miste waren bomen, een vijvertje of een fontein. Dat had er toch wel wat meer leven en kleur in gebracht.

Een leuk brommertje, maar waar ga je zitten? Volgens mij kan je er met een rolstoel oprijden, na het starten komt de bodem omhoog. Best een stoer ding eigenlijk, voor een rolstoelrijder.

Wat is dit voor toren? Uitkijktoren, watertoren? Geen idee, ik ben er nog niet achter.

Wolkenkrabbers, achter het station in Almere. We weten van wanten en we zijn niet van gisteren. Zoiets.

Zonnatura goede nachtrust thee, bij de Appie niet meer te koop, maar Dirk voert hem nog in zijn assortiment. Gisteren kreeg ik een handjevol theezakjes van een vriend, ik dacht die bestaan niet meer. Laat ik nou net slecht geslapen hebben vannacht. Kwam dat omdat ik de gezonde nachtrust thee niet gedronken had? Misschien had ik nooit meer aan de gezonde nachtrust thee moeten denken, dan had ik misschien goed geslapen. Lekker is hij niet, heb ik net geproefd. Als ik nou maar goed slaap.
Vanavond moest ik ook denken aan de dag dat ik zakte voor mijn rijbewijs. Ik weet nog goed dat ik een voorrangsweg op moest bij het dierenpark Amersfoort. Op ongeveer tweehonderd meter afstand kwam er een fietser aan. Ik dacht dit is zo ver weg, hier kan ik nog wel drie keer voorgaan. Niet dus, ingreep en gezakt voor mijn rijbewijs. Vanavond reed ik op de fiets, op een voorrangsweg en werd ik afgesneden door een bus van het gemeentelijk vervoer bedrijf, die afsloeg voor mijn neus, terwijl ik voorrang had. Op de terugweg van hetzelfde laken een pak. Ik reed rechtdoor bij een kruising omdat het licht op groen stond. Werd ik afgesneden door een autootje dat weer zo nodig nog even voor mijn neus de bocht om moest. Seconden sparen door mijn leven op het spel te zetten. Je zou er bijna slecht van gaan slapen.

Gortepap, Karnemelkse pap, Griesmeelpap, Rijstepap als toetje bij het avondeten. Brinta bij het ontbijt. Ik ben grootgebracht met pap. En kool; koolraap, rode kool, boerenkool, zuurkool, witte kool al naar het seizoen. Asperges, schorseneren, witte bonen, bruine bonen, sperziebonen. Ik kon meestal ruiken wat we aten als ik thuiskwam. Spruitjes, hutspot, stamppot. Vlees; slavinken, karbonaatjes, gehaktballen en op feestdagen Biefstuk van de Haas. Vis, kabeljauw, tong of vissticks van Iglo. Spinazie a la crème van Iglo. Appelmoes, blikken van Hero. Altijd gekookte aardappelen met jus. Soms gebakken aardappelen. S’avonds water bij het eten, op feestdagen limonade. Fruit; rode bessen, kersen, aardbeien al dan niet met vla of yoghurt.

Hopjesvla was mijn absolute favoriet.

We aten eigenlijk heel gezond en het smaakte eigenlijk altijd lekker. Sommige dingen, als spruitjes of lever at ik niet graag, maar we moesten altijd blijven zitten tot ons bord leeg was. Dan deed ik er gewoon flink wat appelmoes overheen, dan smaakte het al beter.

Ander, buitenlands eten at je toen nog niet. Ook patat kwam pas later, eerst bij snackbar Jan Tabak in Soest, die verkocht toen nog alleen patat in grote puntzakken met mayonaise of zonder. Later kwam de kroket en verder breidde het assortiment aan frituurproducten zich nog enorm uit. Iets later het Chinese eetgebeuren, op Zondagavond gingen we eens in de twee maanden met onze oom en tante en neef en nicht bij de Chinees eten. Daarna nog veel verschillende soorten buitenlandse gerechten, allemaal de moeite waard. De fondue deed zijn intrede bij feestelijke gelegenheden, de pizza en de barbecue.
Maar zo lekker en gezond als in mijn kindertijd zou het nooit meer smaken.

Wel heb ik nu ontdekt dat de Thaise keuken, mits gekookt door een Thaise, die op de origineel Thaise manier kookt, ook heel bijzonder lekker is.

Zaterdagochtend laat wakker, om 13 uur zouden de twee Griekse meisjes weer komen voor de wekelijkse Nederlandse les. Enige voorbereiding en het maken van kopieën is hiervoor nodig, dus vandaar dat ik me meestal moet haasten als ik om half elf wakker wordt. Ontbijten, krant lezen; hiervoor heb ik een half uur. Voorbereiden ook, maar dan moet ik nog naar het kopieercentrum op het Hoofddorpplein, met de fiets een kwartier, met de auto tien minuten. Vandaag regende het dus met de auto. Het kopiëren ging al niet goed, ik had vele kopieën verkeerd gemaakt. Overdwars, dus voor de helft. Toen ik thuis kwam om kwart voor een zag ik dat de helft onbruikbaar was. Verspilling van tijd en geld. Ook had ik mijn mobiel niet gecheckt, want daarop een sms van een van de Griekse meisjes dat ze vandaag een beetje ziek was en ze beiden niet kwamen deze week. Dus ook nog eens verspilling van energie. Je daar druk over maken is ook weer verspilling van energie. Even relaxen, kopje thee, krantje. Het is tenslotte Zaterdag. Om vier uur komt de dame uit Bosnië.
Na de Nederlandse les met de Bosnische dame, speciaal voor deze gelegenheid vanuit Best, bij Eindhoven, anderhalf uur met de auto naar Amsterdam gekomen. Dan mag je wel wat kwaliteit leveren en dat doe ik dan ook. Na de les inspecteerde ik de koelkast voor het avondeten. Daar kwam nog het een en ander tekort zodat ik me op de fiets naar de Dirk van der Broek begaf. De schoon scheen, na de hele dag regen, ook even, wat me een extra reden gaf eens even een frisse neus te halen op de fiets.
In de Dirk op zoek naar wijn, viel het me op dat er veel meer goedkopere merken waren dan bij Gall&Gall. Wat kun je nou verwachten van een wijntje van 2 euro 99? Ik kon me de ‘Kaap de Goede Hoop’ uit de Aldi herinneren, die was best lekker. Maar meestal in die prijsklasse? Veel hoofdpijn de volgende ochtend waarschijnlijk. Mijn keuze viel op de ‘Gallo – Grenache’, een rosé uit Californië voor 5 euro 39. ‘Lekker fris met levendige aardbei- en watermeloentonen’ aldus het profiel op de achterzijde van de fles. Klinkt veelbelovend. We zullen het morgen weten.

Wel meteen de koelkast in daarmee, dan is hij vannacht als mijn vrouw om een uur of twaalf thuis komt van haar werk, op de juiste temperatuur. En zorgt ons vrolijke zaterdagavondwijntje voor het nodige temperament.
Door de weeks drink ik geen wijn, dan ga ik om elf uur slapen want acht uur slaap heb ik wel nodig om de hele volgende dag fit te zijn. Ik maak dagen van negen uur s’ochtends tot negen uur s’avonds en slaap is het toverwoord wat betreft de benodigde energie.
Maar op Vrijdag- en Zaterdagavond dan zetten we de bloemetjes buiten, want de volgende dag mag er uitgeslapen worden. Gek woord eigenlijk, ‘uitslapen’. Ben je uitgeslapen, kun je je bed verkopen. Je bent natuurlijk nooit uitgeslapen, je bedoelt natuurlijk lang slapen. Weer zo’n raadselachtig woord van de Nederlandse taal.

Vanavond samen een kilootje Asperges verorbert. Daarbij een frisse Chardonnay uit Zuid Afrika; ‘Boland Kelder’ –
‘n Meesterlike versnit vanuit die vijf klimaatsareas in die streek’ meld het etiket op de achterkant.’n mediumvolwyn met aromas van gebakte peer en gebotterde roosterbrood. Geniet met skulpvis of met enige witvleis kasserol. Bedien teen 10-12 graden’.

Grappig taaltje toch, dat Zuid Afrikaans; ik zal proberen het te vertalen; een halfvolle wijn met het aroma van gebakken peer en gebotterde (?) roosterbrood. toast? in wijn?) Geniet met skulpvis (schelpdieren) of met wit vlees uit de braadpan (casserol is een frans woord) Te serveren tussen 10 en 12 graden.

Eindelijk regen, heerlijk fris en nat, grote schoonmaak en alles ruikt lekker. Meer zuurstof in de lucht en goed voor de bomen en planten. À propos planten, ik reed vanmiddag weer naar De Kwakel. Maar eens door het dorpje gereden. Zag er vredig uit met een grote kerk en de onvermijdelijke visboer op het pleintje. Mooie huizen aan het water, met een bruggetje te bereiken. Bloemenkwekers; rozen, hyacinten, lelie’s, tulpen. Groentekwekers; paprika’s, komkommers. Flora, Fleurop. Een Bonsaai-kwekerij. Ja, zelfs zag ik in De Kwakel een naambordje met ‘Cactuskwekerij Nieuw-Mexico’ erop. Moet ik toch eens een kijkje nemen. Ik kweek zelf al jaren cactussen, mijn lievelingsplant. Mijn vader nam veertig jaar geleden een paar stekkies mee vanuit Iran, waar hij ten tijde van de Sjah een paar grote koelhuizen aan het bouwen was, met Nederlandse uitvoerders. In een grote pot groeien de stekkies snel met half potgrond en half zandgrond gemixt, inmiddels heb ik een zevental cactussen van twee en een halve meter hoog.

Na gestopt te zijn voor een bos bloemen direct van de kweker, verbaasde ik me weer over de haast surrealistische uitstraling van de paprikakassen van het bedrijf ‘Power Grow’, waar ik twee Polen en twee Poolse elke Donderdagavond Nederlands leer.

Vandaag had ik foto’s meegenomen van mijn bezoek aan Polen in 1994, nu 20 jaar geleden. Aan Poznan en Jarocin, waar mijn vrienden Thomas en Thomeck woonden. Mijn Citroen BX liet ik in Poznan van een nieuwe versnellingsbak voorzien, voor de helft van de prijs dat de reparatie in Duitsland zou kosten. Zeer gastvrij werd ik ontvangen. Veel te veel eten op tafel maar ik liet het me goed smaken. ‘Perokkie’, dat was de naam van kleine gestoomde gehaktballetjes in deeg. ‘Bursch’, dat was erg lekkere koolsoep. Die kende ik van mijn toenmalige Oezbeekse vriendin. Ik kan me verder een heel gezellige laatste avond met een kampvuur en veel bier en wodka herinneren, waar ik met bonkende hoofdpijn van de wodka wakker werd in het kinderkamertje van de zoon van Thomeck. Na een paar aspirientjes aan de terugweg begonnen, stopten we onderweg nog om een Poolse tuinkabouter aan te schaffen, die destijds in grote getalen aangeboden werden langs de weg naar de Duitse grens. Forse kabouters waren het, die je niet snel over het hoofd kon zien, ik denk dat onze kabouter, hij staat nog steeds in de tuin van mijn broer, een centimer of zestig hoog is.
Enfin, geweldig leuk vonden de Polen in de Kwakel mijn foto’s;
Hier Thomeck met zijn vrouw, die prachtig piano kon spelen en zijn twee zoontjes voor hun Fiat Bambino;

Wij waren geabonneerd op de PEP, mijn broers en ik. De PEP was een weekblad met stripverhalen. Asterix, Agent 327, Eric de Noorman, Zorro en Arendsoog maakten ons wekelijks blij met nieuwe vervolgverhalen. Het was altijd een feest als de PEP in de brievenbus viel, al moest ik als jongste altijd even wachten tot mijn broers hem uithadden. Een jaar of tien, van 1965 tot 1975, lazen we wekelijks de PEP. Toen werd het samengevoegd met de SJORS en kreeg het de naam EPPO, waarna de belangstelling ineens verdwenen was. De EPPO was niet half zo leuk als de PEP, de slogan van PEP was niet voor niets ‘Een pittig weekblad’.

Jarenlang woonde ik in Duitsland, München naast het winkelcentrum met de naam ‘Perlacher Einkaufs Paradies’, kortweg PEP genoemd. Ik moest altijd denken aan mijn favoriete jeugdblad met die naam.

Sinds kort in het bezit van een heuse I-Phone 4S, verbaasde ik me er sinds een paar dagen over dat ik niets hoorde als ik gebeld werd. Heel vervelend om mijn beltoon ‘oude telefoon’ niet meer te horen. Na bellen met 1200 kreeg ik het advies even naar een KPN winkel te gaan met het toestel. Daar bleek al gauw dat ik een klein knopje over het hoofd had gezien dat zich bevond boven links van het toestel. Het knopje waarmee geluid aan- en uitgezet kan worden. Het knopje stond op ‘geluid uit’.

Hoe stom kan je zijn? Je gaat vaak te moeilijk zitten denken als er iets niet werkt, dat geldt ook voor auto’s en machines.

Zo werkte ik enkele jaren in Duitsland in het ‘Allianz Assistance’ call- center voor auto’s met pech. Het kwam regelmatig voor dat klanten de meest domme fouten maakten. Auto’s afgesloten met de sleutel nog in het stuurslot of verkeerde benzine getankt. Dat soort dingen vielen niet onder de verzekeringsvoorwaarden. ‘Domheid is niet verzekerd’, daar kwam het op neer. In dat geval moest de automobilist(e) 300 Euro betalen om een monteur te laten komen om de autodeur te openen. In het geval van verkeerde benzine tanken kon het zijn dat de hele motor vervangen moest worden. Dure grap.

Ook heb ik in Duitsland een paar jaar gewerkt voor Sigma Diagnostics. Customers Support voor Coagulatie machines (bloedonderzoek) in laboratoria en ziekenhuizen in Frankrijk, Duitsland en Nederland. Ik maakte het rooster voor de technici die de machines kwamen repareren als er iets niet meer goed werkte.
Eerst had ik altijd een aantal standaardvragen die vaak niet overbodig bleken;
– Heeft U de stekker in het stopcontact gedaan?
– Heeft U water bijgevuld?
– Heeft U de machine ingeschakeld?
Vooraf werden hiermee al veel van de problemen opgelost.