De uitspraak van deze woorden is nog niet zo makkelijk als je denkt. De klemtoon ligt op hiep hiep en dan op de ra van hoera.
Lang zal hij leven in de gloria. Vanavond de verjaardag van mijn neef. Mijn vrouw kwam met het idee om hem als cadeau een paar bakken met kruiden te geven; basilicum en peterselie.
Daar hebben we namelijk een maand geleden wat van gezaaid en de bakken staan nu vol. Het was heel leuk om de plantjes op te zien groeien, maar nu ze groot zijn is de vraag; wat moeten we hier eigenlijk mee? Zoveel kookt mijn vrouw nou ook weer niet, behalve in het restaurant kookt ze misschien twee keer per week thuis. Natuurlijk heb je dan wel een paar blaadjes kruid nodig, maar niet in zo’n grote hoeveelheid. Een mooi verjaardagscadeau, een paar plantenbakken met kruiden. Eens wat anders dan die eeuwige cd of bloemen.
Vanmiddag op de Gelderse Kade leuke winkeltjes ontdekt, het viel me alleen op omdat er een bak elpees buiten stond. ‘drie voor vijf euro’ stond erbij en ik had er al snel drie uitgevist.; Kid Creole & the Coconuts, Grand Funk en zelfs de Everly Brothers. Toen ik wilde afrekenen kwam ik eerst in een vintage zaakje terecht met pin ups aan de muur, oude stripboeken, oude kleding en zelf een oud pocketboekje van Sisi, de Keizerin van Oostenrijk. Ik kende het verhaal van de film, waarin Romy Schneider de Keizerin vertolkt. De platenzaak bevond zich ernaast in een kamer met een uitgebreide collectie. Verder was er nog een kapsalon en een chinese massagesalon gevestigd.
Na een bezoek aan Thai-Bird, het Thaise restaurant waar mijn vrouw even langs moest, liepen we terug langs de overkant. Ook daar vintage, kleding. Al snel scoorde ik een Lacoste Poloshirt voor 15 euro. Een aantal italiaanse meisjes met felgekleurde haren waren jurken aan het passen. Mijn vrouw kwam met een jurkje en een schooltas, zo’n ouderwetse. Leuk allemaal. Vintage.
In de Kwakel ontdekte ik een kwekerij van Aziatische groenten. De Chinese kool komt dus ook hier vandaan.
Vanmorgen bij de ingang van Station Lelylaan stond een aanhangster van de SP flyers uit te delen. Zo te zien raakte ze er niet veel kwijt, de mensen liepen met een boogje om haar heen. Nu even niet. In de hal van het station was te zien dat D66 ook had geflyerd; de grond was bezaaid met weggegooide flyers van beide partijen.
Vandaag zag ik een ‘mobiele fietsenmaker’, een busje met fietsenmaker. Gat in de markt, ik moest denken aan de vele keren dat ik met een lekke band door de stad gesjokt ben op zoek naar de dichtstbijzijnde fietsenmaker. Nu er veel gefietst wordt met dit mooie weer heeft-ie het vast wel druk. Slim mannetje.
Blijft me verbazen, dat geweldige panorama van de zonsondergang. Vanuit mijn woning op 9 hoog ontspant zich soms een adembenemend panorama in geweldige kleurschakeringen;
Woensdag vandaag, het is benauwd. De metro zat weer stampvol vanmorgen, scholieren staan massaal op hun smart Phone te turen. Bij Station Rai gaan er veel mensen uit en laten Spitsen en Metrokranten achter op hun stoel. Het vuil hoopt zich nog steeds op, de staat van verloedering neemt toe. Als troost wordt omgeroepen in het Nederlands en Engels dat de GVB excuses voor de omstandigheid vraagt en dat het om een staking van het schoonmaakpersoneel gaat. In de les ging het er ook over, de dames vinden het schandalig en begrijpen niet waarom men de werkelozen niet schoon laten maken. Bij wijze van stage.
Het is benauwd weer, dus een lage opkomst vanavond, die hangt nogal eens van de weersomstandigheden af. Grappige discussie met de Armeense Nune gehad vanavond. De Russische media meldt dat President Obama en Angela Merkel bang zijn dat Putin goede vrienden wordt met de president van China, waar hij nu op bezoek is. Ik gaf haar te weten dat ik vanmorgen in de krant juist las dat China het helemaal niet eens is met de bezetting van de Krim en dat ze geïnteresseerd zijn in de aankoop van vele hectares graanland in de Oekraïne.
Marco, de Italiaanse vrachtwagenchauffeur, was helemaal blij vanavond, ik liet hem de site www.taalplan.nl zien, waar hij de basic woorden NL kan leren. Toen het onderwerp kwam op Europa, begon hij aan een half uur durende tirade op de EU. De lonen die door de Oost Europeanen naar beneden zijn gegaan en de chauffeurs in het transport die vervangen zijn door de Bulgaren. De toegenomen onveiligheid en de massale immigratie. Maar vooral het geen invloed meer kunnen hebben op de gang van zaken. Handel is goed, maar laten ze het daarbij houden en ieder land zelf haar eigen beslissingen nemen hierover. Die Euro was ook helemaal geen goed idee.
En weet je wat Nederland betaald heeft aan elke Griek?
20 000 Euro.
Ik heb het vaker gehoord. Ik kan hem geen ongelijk geven, maar vandaag is het Woensdag, het is benauwd, het interesseert me nauwelijks, net als de Europese verkiezingen morgen.
Vaak geef ik als tip niet te vaak aan die dingen te denken die je toch niet kan veranderen.
Je waant je, sinds er een paar weken wordt gestaakt door de schoonmakers, in een derde wereld land. Je schrikt van de overvolle afvalbakken, hier op metrostation Ganzenhoef.
En van de vieze treinen en metro’s en smerige stations. Gecombineerd met de hitte en de vertraging van de trein kan dit soms extra gaan irriteren. De stank, het wachten doet geen goed.
Je hebt het maar te slikken.
Acht keer per week rijdt ik er langs en telkens denk je weer; O ja, het Fyra debakel.
Daar staat hij dan te pronken, de vrijwel nagelnieuwe snelheidstreinen staan hier eenvoudig weg te roesten. Die trein moet toch nog kunnen rijden zou je denken, dan doet hij nog iets nuttigs. Maar nee, zinloos blijft hij staan. Afval.
Het Fyra-drama kost Nederland zeker 500 miljoen
Door Pieter Immerzaal – zaterdag 1 juni 2013, 13:21 in categorie: Economie
De problemen met de Fyra hebben de Staat tot nu zeker een half miljard euro gekost. Dat zegt vervoerseconoom Bert van Wee van de TU Delft tegen de Nos
Een belangrijk deel daarvan is renteverlies. De hogesnelheidslijn, kosten 7,2 miljard, werd in 2009 opgeleverd en sindsdien amper gebruikt. Dat kost geld. “Vergelijk het met de aanschaf van een nieuwe auto. Als je die eerst 2 jaar ongebruikt langs de weg laat staan, verlies je rente op de lening of op het spaargeld dat gebruikt is voor de aanschaf.” Volgens de econoom kan het bedrag richting een miljard oplopen als ook de komende jaren de lijn veel minder wordt gebruikt.
En dat zal het geval zijn, want met de Fyra wordt het niks meer: de Belgen hebben afdoende duidelijk gemaakt dat er teveel niet deugt. Bovendien willen ze hem niet op hun spoor hebben.
En het zal jaren duren voor een vervanger voor de fyra is gekozen, besteld en geleverd.
Daarnaast gaat NS voor miljoenen het schip in. Het bedrijf betaalde 100 miljoen euro voor de Fyra-treinen en het is de vraag hoeveel daarvan terugkomt.
Om half tien fietste ik vanaf de Pijp naar huis, een aangename afkoeling na een lange en hete dag. Vooral tussen de middag in Almere was het heet in het winkelcentrum waar ik doorheen liep. Asfalt en zon, niet de ideale combinatie, in de schaduw blijven lopen. Eind van de middag was het nog heter, maar vanavond vond ik het echt lekker. Nou niet meteen gaan klagen dat het zo heet is, want nu is het eindelijk eens lekker weer. Zwoele zomeravonden zijn er nog veel te weinig in Nederland.
Martin Bril begon er in een van zijn columns terecht over; waarom beginnen gebruiksaanwijzingen altijd met de mededeling; ‘gefeliciteerd met de aankoop van dit product’, terwijl je nog maar moet afwachten of het product je wel goed bevalt en dat kun je pas na een paar jaar zeggen. Als alles dan nog goed werkt, dan mag je me feliciteren. Na anderhalf uur is het me gelukt de cartridge van mijn computer te vervangen. Vraag me niet hoe, ik zit gewoon wat te klooien en uit te proberen. Maar ik geef de strijd niet op want ik moet printen. Nadat ik de cartridge uiteindelijk heb vervangen en er na de zoveelste printopdracht niets gebeurd, loop ik even weg om iets anders te doen. Wie schetst mijn verbazing als ik terugkom; een keurig uitgeprinte presentielijst ligt op me te wachten.
Warm weer vandaag, maar toch gewoon gewerkt. In Uitgeest gaf ik drie uurtjes les aan Ola, een dertienjarig Pools meisje. Spelling, woordenschat en begrijpend lezen. Dictee; pittoresk, nonchalant, interesse, dat soort woorden.
Opvallend veel mensen vol in de zon zien zitten vandaag. De komende dagen wordt het nog warmer dus kunnen we rekenen op een hoog rooie-koppengehalte eind van de week. Als de zon schijnt in Nederland lijkt men in een stress te schieten; men moet in de zon, men moet barbecue en aan het bier en van alles en nog wat. Kortom men laat de boel de boel. Ik weet het maar al te goed want ik deed zelf jarenlang naïef hieraan mee. Tijdens mijn studie niet, toen bracht ik het menig zonnig weekend op om binnen te blijven om te studeren. Gordijnen dicht en koude ijsthee binnen handbereik. Vroeg opstaan hielp ook altijd, dan had je nog een volle dag voor je.
S’ maandags tijdens de proefwerken was ik dan heel tevreden met mezelf. Ik kende de stof en haalde hoge cijfers.
Vandaag kwam dat een beetje terug. Ik had nog genoeg dingen voor te bereiden en wist dat ik morgen dankbaar zal zijn dat ik mijn prioriteiten heb gesteld. Het duurt soms lang voordat je je eigen gebruiksaanwijzing doorhebt.
Een zonnige Zaterdag. Op de fiets ik door naar de bibliotheek. Via de Amstel, waar het een drukte van belang is. De terrassen zitten vol en langs de kade is het vol met picknickende zonneliefhebbers. Roeiboten worden van een aanhanger gedragen. Bij IJsbreker zit het terras zoals gewoonlijk vol met snobs. In de Utrechtsestraat bij de Concerto platenzaak bekijk ik even de nieuwste platen. Weinig bijzonders, de nieuwe Black Keys valt wat tegen en op een cd met opgepimpt restmateriaal van Michael Jackson zit ik niet te wachten.
Op het Rembrandtplein, waar ik een zee van oranje mensen ontwaar. Zijn de wereldkampioenschappen al begonnen? Het zal wel een oefenwedstrijd zijn. Hele families lopen in oranje T-shirts met de namen ‘van Persie’ en ‘Sneijder’ achterop. Via het Waterlooplein naar de Nieuwmarkt, waar de terrassen ook vol zitten. Als ik over wil steken naar de bibliotheek naast het Centraal, hoor ik een ritmisch toeteren. Onder de brug van het spoor komt een massa gele T-shirts aangelopen. Geel-rood-blauwe vlaggen. Eerst denk ik aan Roemenië, maar het blijkt om Ecuador te gaan.
Voor de bibliotheek staan zoals gewoonlijk weer een paar jongens die een abonnement op de krant NRC-Next trachten te slijten aan de bibliotheekbezoekers, op een ietwat vervelende manier; ‘wilt U een gratis krant?’ en dan over de voorwaarden beginnen. Ik zeg tegenwoordig meteen dat ik geen NRC lees, dan ben ik van dat opdringerige gedoe af.
Op de terugweg zijn de voetbalsupporters van Equador inmiddels neergestreken op de vele terrasjes van de Nieuwmarkt en Rembrandplein. Een goeie dag voor de horeca.
Een cursist van mij staat in de keuken van Bazaar, een restaurant op de Albert Cuyp. Het is er altijd druk. Ik kende de Bazaar van Rotterdam en vond vooral de entourage leuk. Die is hier zelfs nog leuker dan in Rotterdam. Alleen al de buitenkant, je ziet een engel op een oud kerkgebouw staan.
De inrichting is geweldig, de ruimte met eerste etage is hoog en groot, in het midden een ronde bar en net als in Rotterdam een gedeelte met gekleurde lampjes als plafond. Mooi om foto’s te maken en bijzonder sfeervol.
Een trendy restaurant voor een nieuwe generatie, een voornamelijk jong, westers publiek, grotendeels bestaand uit meisjes, studentes waarschijnlijk.
Twee dingen waren wat minder; het geluid en het eten. Er was veel echo en door het gekakel van de vele mensen had je moeite om je verstaanbaar te maken, wat op den duur iets teveel van het goede was. Gewoon ‘lawaaiig’, de onverstaanbare arabisch klinkende muziek maakte het alleen nog erger. Wat een rust toen we weer buiten waren.
En dan het eten. Tsja, mijn vrouw is kok en ze vond het maar niks. Eerlijk gezegd stelde het niet veel voor, wat je wel zou denken met zo’n inrichting en zo’n imposant dienblad met een doorsnede van bijna een meter. We hadden de verse visschotel besteld, bestaand uit een paar moten zalm. Gegarneerd met wat grof gesneden paprika’s, pepers en een tomaat, een blaadje sla erbij, een olijf met pit en saus, vooral veel saus. Dat saus-principe werd overal in doorgevoerd; bij het kommetje, alweer grof gesneden, aardappelen werden twee bakjes saus, een mayonaise en een kerrie saus geserveerd. Bij de zalm een kommetje met een roodachtige ondefinieerbare substantie en tevens een iets grotere kom met iets wat op vissoep leek. Kortom, voldoende saus om alles ruimschoots in te laten zwemmen, maar als je, zoals wij, niet zo gek op sausen bent, heb je daar niet veel aan.
Maar laat ik niet teveel zeuren, tenslotte kun je er prachtige foto’s maken.
