Frank Nellen heeft een goed boek geschreven. De onzichtbaren verteld over de teloorgang van het communisme in de Oekraïne. Heel herkenbaar voor mij, aangezien ik na de val van de muur een aantal jaren in de voormalige DDR heb vertoeft. Om precies te zijn in Dessau, Sachsen Anhalt.
De grote desillusie, de enorme mislukking van het catastrofale experiment van het socialisme dat vele miljoenen slachtoffers heeft gekost wordt hier langzaam zichtbaar gemaakt aan de hand van een paar gewone mensen, waar je anders nooit iets van hoort: ‘de onzichtbaren’.
De beschrijvingen van het dorpje waar nooit iets gebeurt, waar verveling en verval hoogtij vieren raakten bij mij een gevoelige snaar. Dan komt er een nieuwe jongen op school, Pavel, met de mooie verhalen en zijn mooie pak aan die het allemaal wel weet en de andere jongens die hem eerst verafschuwen maar later bewonderen. Natuurlijk heeft die een glansrijke carrière voor de boeg in het reel bestaand socialisme uit die tijd, we hebben het over de jaren ’70-80 van vorige eeuw.

Prachtig is de beschrijving van de burolampenfabriek, waar de hoofdpersoon werkt en als er bezoek komt van een commissaris van de communistische partij. Wekenlang wordt alles opgeknapt om het nog iets te laten blijken. De commissaris houdt zijn speech en eert met mooie woorden de directeur, die er de kantjes vanaf loopt en vrijwel nooit op zijn werk is. Igor, degene die altijd het meeste en zwaarste werk verricht, krijgt een speldje ‘held van het socialisme’. Zodra de commissaris weg is zetten de mannen het op een zuipen voor de rest van de dag en gaan ze straalbezopen naar huis.

Het is dezelfde Pavel die al in een vroeg stadium het bedrog en de corruptie van het socialisme aan de kaak stelt en in de bibliotheek van Kiev voor een massa studenten de beeltenis van Lenin van het balkon gooit.
Woedend is hij, die zo gelooft had in het goede van het socialisme voor de gewone man, nu blijkt dat juist die gewone man altijd de klos was tijdens de socialistische overheersing.

Het eindigt met de catastrofe van Tjernobyl, waar hij en de goedige Igor, zijn hardwerkende vriend die zich net als hij vrijwillig bij het leger gemeld heeft, nu de dieren rondom de kerncentrale moeten afschieten, geholpen door wodka, zogenaamd om de infectie te voorkomen. Halfbezopen lopen ze rond in het apocalyptische landschap.

Pavel heeft al zijn documenten en geschriften verzameld om het oude legerterrein waar hij uitzendingen doet via een radiozender en de oude verhalen verteld die hem opgestuurd zijn door vele gewone mensen. De verhalen die verteld moeten worden.

Ilja Leonard Pfeiffer heeft het zichzelf niet makkelijk gemaakt met dit boek. Tsjonge wat een kluif was dat, ik was er wel een paar maanden mee bezig om met tussenpozen, de 772 bladzijdes helemaal te lezen.
Om te beginnen; het was een mooi boek, goed geschreven, interessant, grappig en spannend. Allereerst het karakter Alkibiades; het eerste woord wat bij me opkomt is bravoure. Ook was hij ijdel, leergierig en slim.
Alhoewel hij ook de nodige fouten heeft gemaakt was het een boeiend personage. Geweldig de beschrijvingen van de vele oorlogen, intriges en verrassingen.

Wel moet ik eerlijk bekennen dat het me na een paarhonderd bladzijdes af en toe wel begon te duizelen en ik de draad en het nut van de opeenvolgende oorlogen al kwijt was.
Dat ik toch gefascineerd bleef doorlezen, had vooral te maken met de schrijfstijl van Pfeiffer, die op zijn minst onderhoudend is te noemen. Mooie zinnen, reflecties, plotwendingen en intriges. Ik heb er vele uren aan gewijd. Was ook weer eens een goede voortzetting van de Griekse mythologie, waar ik me een paar jaar terug in heb verdiept met het boek ‘Mythos’ van Stephan Fry.

Het mooie is dat ook in dit boek weer eens duidelijk wordt dat de Grieken aan de wieg van de beschaving stonden met het democratisch stelsel, dat tot vandaag de dag in de westerse wereld dienst doet. De randen en grenzen ervan, met de opkomst van het populisme en de dictatuur die op de loer ligt, blijken vandaag de dag nog net zo actueel.

Het trieste einde van zijn leven, beschreven door zijn vrouw Timandra en zijn vriendschap met de filosoof Sokrates, maar vooral de onverschrokkenheid en de bravoure van de hoofdpersoon maken dit boek onvergetelijk.
De namen en notenlijst van 142 bladzijdes, alsmede de 772 bladzijdes tekst roepen anderzijds wel de vraag op of het misschien wat korter had gekund. Daar valt tegen in te brengen dat we het hier wel hebben over een historische figuur die een geweldige impact heeft gehad.

Talking Heads – Heaven

Everyone is trying to get to the bar.
The name of the bar, the bar is called Heaven.
The band in Heaven plays my favorite song.
They play it once again, they play it all night long.

Heaven is a place where nothing ever happens.
Heaven is a place where nothing ever happens.

There is a party, everyone is there.
Everyone will leave at exactly the same time.
Its hard to imagine that nothing at all
could be so exciting, and so much fun.

Heaven is a place where nothing ever happens.
Heaven is a place where nothing ever happens.

When this kiss is over it will start again.
It will not be any different, it will be exactly
the same.
It’s hard to imagine that nothing at all
could be so exciting, could be so much fun.

Heaven is a place where nothing every happens.
Heaven is a place where nothing every happens.

Prachtig, ik was altijd al een fan van Talking Heads, dit nummer
is wel heel bijzonder, muzikaal en vooral tekstueel.

Onlangs nog gecoverd door The National, maar
het origineel blijft toch beter.

Moeilijke filosofische gedachten op een simpele manier beschrijven,
dat is een kunst.

De tekst lijkt te gaan over de hemel maar gaat juist
over ons leven hier op aarde.
Eerst wordt het vergeleken met een bar, de bar ‘Heaven’.
De band in de bar speelt mijn favoriete song, nog een keer en nog een keer,
de hele nacht lang.

Dat is wat je doet in het leven, dingen die je leuk vindt doe je nog een keer
en nog een keer, ‘de hele nacht lang’. Kan oneindig doorgaan dus.

Er gebeurt niet veel in het leven, de meeste tijd. Vaak is het saai;
‘Heaven is a place were nothing ever happens’.

Er is een feest (het leven) en iedereen is op het feest en iedereen gaat op hetzelfde
moment weg want als je doodgaat is er niemand meer.

Het is moeilijk voor te stellen dat niets zo opwindend kan zijn en zoveel
plezier kan geven. Ja, dit is het, meer is er niet, dit is het meest
opwindende en mooiste wat er is; het leven.

Als deze kus (het leven) voorbij is, zal het opnieuw beginnen (nieuwe levens),
het zal niet anders zijn maar in principe precies hetzelfde.

Het is moeilijk voor te stellen dat niets zo opwindend kan zijn en zoveel
plezier kan geven. Ja, dit is het, meer is er niet, dit is het meest
opwindende en mooiste wat er is; het leven.

Geniet van het leven, het duurt maar even.

Simpele voorstelling van zaken, kort samengevat en principieel juist.

‘het gaat vanavond heel hard regenen in Zeeland’ zei mijn vrouw.
‘waar ?’ vroeg ik.
‘in Zeeland’ antwoordde ze.
‘laat eens lezen’ vroeg ik haar omdat ze op haar telefoon wel vaker het nieuws leest.
Op RTL nieuws las ik:
‘Er heerst vanavond in heel het land code geel, alleen de Waddeneilanden en Zeeland ontspringen de dans’.
‘Nee hoor, in Zeeland blijft het juist droog’ zei ik haar.
Kunnen ze bij RTL niet gewoon iets makkelijkere woorden gebruiken zonder uitdrukkingen? vroeg ik me af.
‘ontspringen de dans’, ja de code geel dans.

Wat is er mis met: ‘Op de Waddeneilanden en in Zeeland blijft het droog’?

Het zag er nogal triest uit, De Dam in Amsterdam grotendeels leeg.

Toen ik nog in Amsterdam woonde, ging ik er jaarlijks naartoe.
Indrukwekkend vond ik het als het een paar minuten stil was en je de vogels kon horen zingen. De Dam stond altijd vol, tienduizenden landgenoten toonden respect voor de zwaarbevochten vrijheid.
Nu zag ik gespannen gezichten, jammer dat het zover gekomen is.
Helaas mag het antisemitisme zich weer in een grote populariteit verheugen, vooral onder rood-links en islamitische groeperingen. Die willen vooral een link tussen het Israël van nu, na de terroristische aanslag van 7 oktober, en de Joden van toen.
Dat zijn twee verschillende dingen die apart van elkaar staan.
Het is diep triest dat het zover is gekomen in Nederland.
Triest ook dat het beeld van Anne Frank ingepakt moet worden om te beschermen tegen vandalen.
Hopelijk staat de Dam weer vol volgend jaar.

search

Op Koningsdag was het natuurlijk geen slim idee om een paar lege blikjes in te gaan leveren. Voor de flesseninname stond een wat groezelig geklede man, ik schatte een Oost-Europese dakloze, met vijf grote zakken vol lege blikjes die hij bij elkaar had verzameld.
Een nieuwe bezigheid voor daklozen is het wel; lege blikjes en flessen verzamelen, en het levert nog wat op ook. Wat dat betreft is het natuurlijk een goudmijn op Koningsdag; want de lege bierblikjes liggen voor het oprapen. Bij het Stones concert vorig jaar was het ook te zien. Gasten met een lange grijparm die uit grote afvalbakken lege blikjes stonden te vissen. Ook te zien in de stadsvuilnisbakken, die daar vaak nog voor omgewoeld worden, zodat de helft van het afval ernaast komt te liggen.
Toch vond ik het aardig van de (zo te zien dakloze) man dat hij me voor liet gaan met mijn 5 blikjes, dat had ik niet verwacht.
De volgende dag, met een tasje vol lege bierblikjes, was de automaat kapot, een dag later nog steeds.
Ik ga nu even naar de Appie, kijken of hij het alweer doet…gelukkig, hij deed het weer na drie dagen.
Standaard na elk festival of feestdag is de statiegeldinname kapot en hangt er een briefje met ‘helaas defect’, sorry voor het ongemak. Ik ben er inmiddels achter dat je dan ook niet meer naar een andere supermarkt moet gaan omdat de statiegeld automaat daar dan ook defect is.
Blijkt toch dat er af en toe een reparatie nodig is die het personeel niet zelf kan verhelpen. Nieuw beroep; statiegeldautomaatmonteur. Overuren na de feestdagen.

Een geweldige ervaring, de Japannse kersenbloesem in het Amsterdamse Bos.

Tijdens de bloei van de Japanse kers is het Bloesempark in het Amsterdamse Bos op zijn mooist. De Japanse kers bloeit doorgaans vanaf midden en eind maart.
Met Hanami Matsuri, ofwel het Kersenbloesemfeest, vieren Japanners de komst van de lente. Het is traditie om met familie en vrienden onder de bloeiende kersenbomen te picknicken.
Sakura
Bloemen – en de natuur in het algemeen – hebben in Japan een symbolische betekenis. De kersenbloesem – ‘Sakura’ – staat voor een nieuw begin, maar verwijst tegelijkertijd naar de vergankelijkheid van het leven.

Vrouwennamen
In 2000 schonk de Japan Women’s Club (JWC) 400 kersenbomen aan Amstelveen: de Prunus Yedoensis (geënt op een rechte onderstam). Iedere boom heeft een naam:
200 bomen hebben een Japanse vrouwennaam
Ai Aiko Akane Akemi Akiko Aoi Asako Asuka Atsuko Aya Ayaka Ayako Ayumi Azusa Chiaki Chieko Chiemi Chigusa Chikage Chikako Chinatsu Chitose Chiyo Chiyoko Chizu Chizuko Chizuru Eiko Emi Emiko Erika Eriko Erina Etsuko Fuji Fukuko Fumiko Fusako Fuyuko Hamako Hana Hanako Haru Haruko Harumi Hatsue Hatsumi Hideko Hidemi Hideyo Hiroko Hiromi Hisako Hisayo Hitomi Ieko Ikuko Ina Izumi Junko Kanako Kaori Kasumi Katsuko Katsumi Kayo Kayoko Kazuko Kei Keiko Kikue Kikuko Kimie Kimiko Kinuko Kiwako Kiyoka Kiyomi Kumi Kumiko Kuniko Kyoko Machiko Madoka Mai Maki Makiko Manami Mari Marie Mariko Mariyo Masako Masami Masayo Masumi Matsuko Mayuko Mayumi Megumi Michiko Midori Mie Mieko Miho Mikako Mikiko Minako Mineko Minori Mireko Misa Misako Misato Mitsue Mitsuko Miwako Miyako Miyoko Mizue Moeko Momoyo Mutsumi Nagisa Namiko Nana Naoko Naomi Natsuki Natsuko Nobuko Noriko Nozomi Orime Reika Reiko Rie Ritsuko Sachie Sachiko Sachiyo Sadako Sakiko Sakura Sanae Saori Satoe Satoko Satsuki Sayaka Sayoko Sayuri Seiko Setsuko Shigeko Shihoko Shinobu Shizu Shizue Shizuka Shoko Sueko Sugako Sumiko Suwako Suzuko Taeko Takako Tamae Tatsuko Terue Teruko Tokie Tokiko Tokiyo Tomiko Tomoka Tomoko Toshie Toshiko Toshimi Toyoko Tsuruko Tsuyuko Umeko Wakako Yachiyo Yasuko Yoko Yoriko Yoshiko Yukari Yuki Yukie Yukiko Yukino Yuko Yumiko Yumiyo Yuriko

200 bomen hebben een Nederlandse vrouwennaam
Aaltje Ada Ageeth Agnes Alexandra Alie Andrea Angelique Anita Anja Anke Annelies Annemarie Annette Anouk Antoinette Astrid Babette Barbara Beatrix Betty Bianca Carla Catootje Cecile Charlotte Christa Christina Christine Clara Coby Conny Cora Cornelia Corrie Deborah Diana Dina Dineke Diny Dominique Doortje Dora Dorien Eefje Eleonora Elisabeth Eliza Ellen Els Elske Emma Esther Eva Evelien Eveline Famke Fanny Fiona Fleur Francis Francisca Francoise Frederica Freekje Frieda Gea Geertje Gerda Gineke Greet Greta Grietje Harriet Hanna Hannelore Hanny Helena Hetty Hilda Ina Ineke Inge Ingrid Irene Irma Isabelle Jacqueline Janet Janke Janneke Jannie Jenny Johanna Joke Jolanda Jolien Jorien Jorrie Josefien Joyce Judith Juliana Karin Katinka Katja Katrien Koosje Laura Liesbeth Linda Liselore Lisette Liza Lobbetje Loes Lonneke Luutje Maaike Madeleine Maretje Marga Margot Margreet Margriet Maria Marie Marieke Marijke Marion Mariska Marjan Marjolein Marleen Marloes Martine Mary Matilda Mia Mieke Miekje Miep Mies Miranda Mireille Mirjam Monique Natasja Nathalie Nicole Nicolette Nienke Nina Olga Patricia Paula Pauline Petra Petronella Pia Pien Regina Renate Ria Rietje Rita Roos Rosalind Sabine Sabrina Sandra Saskia Sien Sietske Sijtje Sonja Suzan Tamara Tanja Thea Theodora Tina Tineke Trea Trees Trijntje Truus Vanessa Vicky Viola Wanda Wendy Wilhelmina Willeke Willemijn Wilma Winnie Xandra Yvette Yvonne

Zoals hij de trap naar beneden kwam op de lange trap in het casino van Amsterdam Sloterdijk. ‘Lange trap, lange trap…’ hoorden we hem zeggen.
Dan klom hij het kleine podiumpje op en zette het eerste lied in.
Meteen krijgt hij het publiek mee.
Een hoog meezing gehalte heeft zijn repertoire, als geen ander weet hij het publiek aan te sporen mee te zingen, voor de grote uithalen van het refrein van de klassiekers hoor je hem soms nog zeggen ‘kom op, kom op!’. Een ras entertainer is deze man.
Hij loopt het publiek in, maakt een dansje met deze of gene en maakt er een feestje van.

Een medley van o.a. de volgende klassiekers kwam in een half uurtje voorbij ;

Hou me vast en Blijf bij mij van zichzelf
Leef van Hazes Junior
Malle Babbe van Rob de Nijs
Piano man van Billy Joel
Verdomd alleen van Danny de Munck
Stil in mij van Van Dik Hout
Zing, vecht, huil, bid van Ramses Shaffy
Zij gelooft in mij van Andre Hazes

Daarna nam hij uitgebreid de tijd om met iedereen die dat wilde op de foto te gaan.

Dagje Den Haag; Het Mauritshuis; leuk!

Interessant, wie heeft er gelijk? Over melk hoorde ik het volgende beweren door verschillende volwassenen;
– Melk is voor baby’s, volwassenen hebben geen melk meer nodig, daar wordt je bovendien dik van.
– Melk is voor iedereen, er zit calcium in en dat is goed voor je botten. Voor baby’s net zo goed als voor volwassenen.

Shampoo
– Bij mijn vrouwelijke, vorige Syrische kapster hoorde ik het volgende: Je moet niet meer dan 2, maximaal 3x per week je haar wassen. Het is slecht voor je haar om het te vaak te wassen. Gebruik ook nooit Head & Shoulders, dat is slecht voor je haar. Beter kan je gewoon Baby Shampoo gebruiken.
– Mijn mannelijke, huidige Syrische kapper beweerde het volgende:
– Ik was elke dag mijn haar, met Head & Shoulders. Prima shampoo. Nee, ik vind het lekker fris hoor als ik mijn haar gewassen heb.

Wie heeft er nou gelijk? Ik kom er niet uit.