Perfect days

Het nummer ‘Perfect day’ van Lou Reed was misschien wel zijn beste nummer, de LP ‘Transformer’ toch zeker zijn beste plaat.
Net zoals ‘Lust for Life’ het beste nummer van Iggy Pop was en de gelijknamige LP veruit zijn beste plaat.
Wat hebben beide platen gemeen? Ze zijn geproduceerd door David Bowie, die beide artiesten tot ongekende hoogte wist te inspireren. Beiden brachten nog tientallen platen uit, maar dit niveau hebben ze later nooit meer geëvenaard.
David Bowie, wat was zijn beste plaat? ‘Ziggy Stardust & the Spiders from Mars’ staat hoog genoteerd op de vele lijstjes, evenals ‘Heroes’, ‘Low’, ‘Station to station’, ‘Scary Monsters’.
Mijn persoonlijke favoriet is toch wel ‘Young Americans’, zijn soul plaat. Bowie heeft veel platen gemaakt, maar deze 6 zijn toch wel de toppers, verder heeft hij veel platen met maar een paar leuke nummers erop gemaakt. Toch een vrij hoge score qua goeie platen, zijn zwanezang ‘Black Star’ was trouwens ook een goeie plaat. Samenvattend kunnen we dus wel stellen dat Bowie zeker 7 goeie platen heeft gemaakt.

Maar dat is niet waarover ik het wilde hebben. Zoals de titel ‘Perfect days’ al aangeeft, is dit niet de gelijknamige titel van het liedje van Lou Reed, dat is namelijk ‘Perfect day’.
Een prachtig nummer, een relaxt nummer. Het nummer speelt een belangrijke rol in de film van Wim Wenders; Perfect days.

Volmaakte dagen dus. In tegenstelling tot de tekst van Lou Reed is de hoofdpersoon in de film meestal alleen. De film speelt zich af in Tokyo, Japan en is van een verbluffende eenvoud.
Het leven van de hoofdpersoon is een aaneenschakeling van vaste patronen, rituelen. Het is bovendien een eenvoudige schoonmaker van toiletten in de drukke hoofdstad van Japan. Een beroep waar de meeste mensen nogal op neerkijken, terwijl het nuttig werk is.
We volgen de hoofdpersoon in zijn dagelijkse werk, we zien hem opstaan, elke dag op hetzelfde moment dat een straatveger in zijn straat de bladeren veegt. Dan volgt het vaste ritueel van wassen, aankleden, scheren en zijn woninkje uitstappen. Je ziet hem naar boven kijken, diep ademhalen en nadat hij een blik koffie uit de automaat heeft gehaald, in zijn busje stappen.
Het uitzoeken en opzetten van een cassettebandje geeft ook een warm gevoel van herkenbaarheid. Zowel de muziek, veelal uit de 60’s en 70’s.
We horen o.a. the Animals, the Kinks, Nina Simone en ja, Perfect day van Lou Reed.
Dan doet hij zijn dagelijkse werk met volle overgave. In de pauze gaat hij altijd in hetzelfde parkje zitten en maakt hij een foto van de boom boven hem. Het fotorolletje brengt hij ook wekelijks weg om te laten ontwikkelen.
Een totaal zinloze herhaling van zinloze rituelen. Ook het dagelijkse bezoek aan het badhuis, het dagelijkse bezoek aan het eettentje, alles is van een aandoenlijke simpelheid. De tweedehands boekjes die hij voor het slapen leest. De volgende dag hetzelfde ritueel. Enkele voorvallen verstoren zijn vaste bezigheden, maar hij blijft onverstoorbaar.
Zo simpel als het is, het leven is mooi. Hij geniet er met volle teugen van. De film houdt ons een spiegel voor. Kijk naar deze eenvoudige man, die kan genieten van de simpele dingen van het leven. Hij heeft niet meer nodig, is volledig tevreden. Klaagt niet maar doet wat hij moet doen en is daar blij mee.
Fijne film, goeie muziek, mooie beelden. Dit is wat een goeie film moet doen; je een goed gevoel geven.

Kuba is Pools voor Jakob, Kamil kennen we hier ook; Camille oftewel de Franse variant.
Casper is een veelvoorkomende Nederlandse naam.
Agnieska heeft het druk met haar ‘drie K’s’ zegt ze altijd. Ze werkt als schoonmaakster en volgt een cursus Nederlands op de Zaterdagochtend.
Agnieska woonde vroeger in Lelystad, maar moest van haar huisbaas het huis verlaten. Toen ging ze weer terug naar Polen, dat viel niet mee. De kinderen moesten weer naar de Poolse school, wat moeilijk was met de taal. Dus hielp ze haar kinderen veel met de taal. Haar man bleef in Nederland werken, had hier een goede baan en huurde hier tijdelijk een kamer in Sassenheim. Agnieska ging weer bij haar moeder wonen. Het was een zware tijd.
Na vijf jaar gingen ze weer terug naar Nederland, haar man had een huis gevonden in Noordwijk, nu moesten haar kinderen weer Nederlands leren. Zelf moest Agnieska ook weer Nederlands leren. Dat heef ze goed gedaan, ze spreekt heel aardig Nederlands met soms wat kleine foutjes, maar dat is helemaal niet storend.

Aga heet eigenlijk ook Agnieska, maar de afkorting ervan. Aga, die dus eigenlijk Agnieska heet, woont samen met haar vriend en haar hond. Aga is supersportief. Ze staat dagelijks om 5 uur op en gaat dan eerst een uur met de hond lopen. Haar man is ook supersportief, hij loopt ook dagelijks twee keer een uur met de hond, meestal loopt hij hard. Hij loopt ook mee in marathons, zo heeft hij de marathon in Athene en in Madrid gelopen. Vaak gaan ze samen met de hond op het strand rennen.
Ze gaan ook in de winter in de zee zwemmen, goed voor de bloedsomloop. Zeker geen watjes, deze twee!
Ook Aga werkt als schoonmaakster. Haar vriend heeft ook een goede baan hier.

Hieronder een recensie uit vpro cinema. Ik ben het er helemaal mee eens. Simpele verhalen zijn vaak het mooist. Het is een mooie, ontroerende, romantische film. Over de vergankelijkheid, gemiste kansen, verloren liefdes. Over toeval en het lot, over keuzes en veranderingen, en over vorige en nieuwe levens. Prachtige, rustige scenes met de skyline van New York. De twee jeugdvrienden. De wat verlegen man, nog ongetrouwd en thuis wonend en de ondernemende vrouw van de wereld, die het heeft gemaakt.

In het semi-autobiografische, met prijzen overladen regiedebuut Past Lives van Celine Song komen Naomi en haar jeugdliefde Hae Sung na twaalf jaar radiostilte weer in contact met elkaar.
‘Er is een bar in de East Village,’ zo vertelde filmmaker Celine Song begin juli tegen The Hollywood Reporter, ‘waar ik samen met mijn jeugdvriendje uit Zuid-Korea én mijn Amerikaanse man in belandde. Die vriend sprak alleen Koreaans en mijn man alleen Engels. En ik zat tussen ze in. Te vertalen. Als een brug tussen twee werelden.’
Dit is niet zomaar een ongemakkelijke, persoonlijke herinnering van Song, het is ook een heel aardige beschrijving van de allereerste scène uit haar voortreffelijke debuutfilm Past Lives. Alleen weten de kijkers van die film dan nog niet wie wie is, en vooral niet wat zich daar tussen die drie mensen afspeelt.
Dat laatste wordt door Song prachtig gedoseerd verteld. We gaan eerst terug in de tijd en maken kennis met de twaalfjarige Na Young en Hae Sung in Seoul. De prepubers zijn gek op elkaar, maar hebben dat nog nooit durven uitspreken. En dat zal ook nog even op zich moeten laten wachten, want Na Young emigreert met haar ouders naar Toronto, waar ze aan een nieuw leven begint.
Twaalf jaar later pikt de film ze weer op. Hae Sung zoekt via Skype contact met Na Young, die zich inmiddels Nora noemt en verhuisd is naar New York. In een van de vele online-gesprekken die volgen bekent Nora dat ze eenzaam is in New York. ‘In het begin huilde ik hier iedere dag, totdat ik merkte dat niemand dat iets uitmaakt.’ Maar weg uit New York wil ze niet.
En weer springt de film twaalf jaar vooruit in de tijd. Nora en Hae Sung draaien nog steeds als planeten om elkaar heen. Hae Sung meldt dat hij naar New York komt en het waarom laat zich raden. Alleen is Nora inmiddels wel getrouwd met (de witte) Arthur. En zo zijn we weer terug bij dat ongemakkelijke moment in de bar uit het begin van de film. Waarna Song toewerkt naar een van de mooiste en aangrijpendste filmfinales van de afgelopen tien jaar.

Ja, ook regisseur Song emigreerde op twaalfjarige leeftijd naar Canada, ook zij ging van Toronto naar New York om het te maken als schrijfster. En ook zij kreeg bezoek van haar jeugdvriend. Maar in Past Lives kijken we niet alleen naar een hoogstpersoonlijke geschiedenis, de film vertelt ook een heel invoelbaar universeel verhaal. Over toeval en het lot, over keuzes en veranderingen, en over vorige en nieuwe levens.

Van een Indiase man in mijn groep hoorde ik dat hij in India lid was van een lachclub, dat is een club waar men elke week samen een uurtje gaat lachen. Lachyoga dus. Een Indiase lachguru had het bedacht en dat bleek een groot succes.

Dit jaar vindt de Dag plaats op 5 mei. Wereld Lachdag is in 1998 opgericht door de World Laughter Yoga Movement.

Als je gaan googelen op lachen kan je dit allemaal lezen, zo bijvoorbeeld dit artikel uit de Libelle van 11 juni 2023;

Híerom lachen baby’s en kinderen 400 en wij slechts 10 keer per dag;

We hebben minder vrije tijd, we zijn te druk.
Kinderen hebben geen filter, ze lachen sneller.
Volwassenen lachen niet zomaar, het moet een reden hebben.
Zoals je na een flinke lachbui misschien wel ervaart, gieren hierdoor allerlei fijne stofjes door je lijf. Dit is onder andere het gelukshormoon endorfine, dat het cortisolgehalte (stress) in je lichaam verlaagt. Ook beïnvloedt lachen de hoeveelheid dopamine en serotonine in je lichaam, stofjes die je stemming ook positief beïnvloeden.

• Een goede ademhaling. Wie lacht, ademt dieper, waardoor je bloeddruk verlaagt en je bloedsomloop wordt bevorderd.
• Je gebruikt met lachen maar liefst 15 gezichtsspieren, wat ook weer zorgt voor een betere doorbloeding. En dat heeft dezelfde effecten als een gezichtsmassage!
• Positieve emoties gaan gepaard met meer zelfvertrouwen en een beter communicatievermogen, wat helpt die dagelijkse sleur te doorbreken. Ook sta je hierdoor makkelijker open voor sociale relaties.
• Lachen verbetert je hartgezondheid.
• Lachen vermindert je pijn en verbetert je immuunsysteem
• ZÓ KUNNEN WE MEER LACHEN
• Het moge duidelijk zijn: meer lachen komt ons op allerlei manieren ten goede. Hoe we meer lachen in het dagelijks leven? Het zit hem vooral in de kleine dingen, bijvoorbeeld door uit je hoofd te komen en meer in verbinding te staan met je lichaam. Meer innerlijke rust leidt tot gevoelens van blijdschap, tevredenheid en vrolijkheid. Omarm bovendien je kinderlijke energie. Durf flauwe grappen te maken en neem jezelf en het leven niet te serieus. Verleg je grenzen en zie nieuwe uitdagingen met nieuwsgierigheid tegemoet.
• Heb je hiervoor externe hulpbronnen nodig? Zet dan eens een playlist aan met vrolijke muziek, wandel om je hoofd leeg te maken en omring jezelf met gelijkgestemden met dezelfde humor en levensenergie. Gegarandeerd dat binnen de kortste keren de tranen over je wangen rollen van het lachen.

‘Smoke on the Water’ van Deep Purple was te horen toen we binnenkwamen en onze plaats toegewezen kregen in het Amsterdamse Hard Rock Café. Misschien toch wel het ultieme hard rock nummer. Destijds was ik fan van Deep Purple en vooral van de LP ‘Machine Head’

imgres

Nu, 50 jaar later, kom ik dan als 64 jarige in het Hard Rock Café in Amsterdam.
Het concept was duidelijk op hard rock gebaseerd; harde muziek met beeld op flat screen aan de wand, een internationaal publiek. We werden bediend, zoals overal in Amsterdam, door Engelstalig personeel. Heel joviaal ging het van; ‘are you doing fine?’ en ‘how may I help you?’ ‘Are you allright?’ werd tijdens het eten nog gevraagd. Leuke meisjes zijn het wel, met een soort van broeksriem om hun nek, waarop buttons of speldjes met gitaren. Tikkie ruig, tikkie hard rock dus. Als je binnenkomt wordt je meteen gewezen op de ‘bathrooms’ en mag je even wachten. Daarna wordt je naar je plaats begeleid. Ons plekje was leuk, bij het raam met een mooi uitzicht op de gracht.

Het is een populair concept dat blijkbaar overal ter wereld aanslaat. En het is dan een must om zo’n prijzig t-shirt of sweatshirt met Hard Rock Cafe Amsterdam aan te schaffen om te pronken dat je er bent geweest.
Die muziek trouwens, het volume was luid maar gelukkig kon je elkaar nog wel verstaan. Ik hoorde AC/DC, maar ook de Pretenders en modernere rock groepen zoals Nothing But Thieves.

Aan de muur foto’s en attributen; ik zag o.a. foto’s van Iggy Pop en Neil Young. Als ik me niet vergis zag ik het leren jasje van Bob Dylan ingelijst naast zijn foto. OK, Iggy zou je nog net onder hard rock kunnen scharen, maar Bob Dylan en Neil Young? Geen hard rock! Toen ik naar de ‘bathrooms’ ging, zag ik een ingelijste jurk van … Miley Cyrus. Is dat niet dat popzangeresje van de hit ‘Flowers’? Leuk liedje hoor, maar heeft volgens mij niets met Hard Rock te doen. Het begrip ‘Hard Rock’ wordt blijkbaar heel ruim genomen…

Over het eten niets dan lof, dat ‘Golden Menu’ van 25 Euro was heerlijk, het was noodles met kaas en kip en mijn vrouw had de ceasar salade met kip. Heerlijk, dat moet gezegd worden.

Of we iets wilden drinken? Er werd bij verteld dat dat exclusief de prijs voor het eten was. Dat vond ik OK en bestelde twee bier. Tot onze verrassing kregen we ieder een halve liter tapbier van Heineken, lekker koud, helemaal goed dus. Maar 8 euro 50 per glas?
Toeristenprijzen, had je kunnen weten!

Al met al had dit uitje ons 82 Euro gekost, 50 euro voor het eten, 15 euro voor het drinken en 17 euro om bijna drie uur te parkeren.
Maar dat weet je natuurlijk van tevoren en daar moet je verder niet over zeuren. Je bent er immers echt geweest, in het Hard Rock Café in Amsterdam.

Amsterdam Light Cruise
Een jaar of tien geleden, toen het voor het eerst plaatsvond, was ik nogal teleurgesteld in de Light Cruise. Het aanbod van kunst vond ik nogal tegenvallen. Bovendien had ik mijn Duitse vrienden meegenomen en er was geen Duits op de audio beschikbaar.
Wat de audio betreft, was er na tien jaar weinig verandering merkbaar. Er was weliswaar Duits beschikbaar op de audio, volgens de kapitein, maar het is ons, noch onze medepassagiers gelukt om de audio in te stellen in het Nederlands, laat staan in het Duits. Wel was er af en toe wat vage lounge muziek en wat in het Engels te horen, maar dat was door het geklets in de boot nauwelijks verstaanbaar. Daar stond tegenover dat de kapitein af en toe wat droog commentaar gaf, wat best grappig was. Zo vertelde hij over het moderne gebouw van Booking.com dat het gefinancierd was door onze luiheid omdat we zelf onze hotels niet meer willen boeken. Daar had dit bedrijf zoveel geld mee verdiend dat ze zo’n modern gebouw konden laten neerzetten in onze hoofdstad.
Uitleg per audio was trouwens totaal overbodig want er was genoeg om je fantasie de vrije loop te laten. ‘Boodschappen doe je in de supermarkt’, zei filmmaker Dick Maas altijd en daar wil ik me graag bij aansluiten. Kunst moet je tot nadenken aanzetten, als men je vertelt wat je erbij moet denken is er geen kunst meer aan. Gewoon op je in laten werken is het beste.
Het begon al met een puik stukje confronterende kunst;
de fel verlichte witte bankzitters die op hun mobieltjes kijken en daarbij hun gezicht verlichten; teken des tijds. De witte gestalten maakten vanaf het water een spiegelende indruk, wij kijken naar onszelf, zoals we dagelijks een paar uur op onze telefoontjes zitten te staren. Wij, die niet meer naar onszelf kijken.
Een foto van de bankzitters is, zoals andere foto’s van het festival, te zien op de website van het Amsterdam Light Festival

Verderop maakten de blauwe bollen, bovenop wat gebogen stengels, een hallucinerende indruk. Ze deden me denken aan de psylocibine paddenstoelen, die ik dertig jaar geleden met mijn toenmalig Russische vriendin kocht in een coffeeshop op de Nieuwmarkt. Helaas was ze er drie dagen beroerd van, terwijl ik er een constante lachkick van had. De hallucinerende werking van deze paddenstoelen waren hier mooi in beeld gebracht. Ten eerste door de blauwe verlichte toppen en ten tweede door ze aan de waterkant te plaatsen, zoals menig jonge engelse toerist na gebruik van deze psylocibine paddenstoelen met zijn fiets in de gracht is beland.

Die hallucinerende werking hadden meerdere lichtobjecten. Een ander hoogtepunt vond ik bijvoorbeeld de zwevende duiker die met wijd gestrekte armen boven een denkbeeldig verlicht zwembad in het luchtledige zweeft.

Zijn duikbril is het licht waarmee hij de omgeving verlicht waarin hij duikt. Excuses voor de wazige foto’s, de ruiten van onze rondvaartboot waren nogal beslagen, zodat het beeld wat wazig is. Een reden des te meer om de rondvaart in het echt te ervaren.

Er was veel meer, te veel om alles op te noemen. Zoals het beeld van Atlas, die de verlichte stad op zijn schouders draagt, mooi beeld dat ook aan de achterkant van het Paleis op de Dam te zien is, daar met een wereldbol op zijn schouders. Of, terugkomend thema, een grote celphone, verlicht aan de waterkant, waarop mijn vrouw me attent maakte. Ik dacht eerst dat het een reclamezuil was. Een groepje mensen stond ernaar te kijken.

De witte gestalten maakten ook indruk; gestalten die je onverlicht niet ziet, of eigenlijk nooit ziet, krijgen ineens betekenis want ze zijn zichtbaar.

Kortom, er valt genoeg te genieten op deze Light Cruise. Teveel om op te noemen, het beste is om je te laten verrassen.
Tip: ga vooral ook eens op het kleine achterdek buiten staan, je kan dan nog toffere foto’s maken, bijvoorbeeld van de prachtig verlichte bruggen en de spiegeling van het licht in het water. Die alleen al zijn de moeite waard.

En tenslotte nog een praktische tip: neem wat contant klein geld mee. Bij het verlaten van de boot was het nogal gênant dat we dit niet hadden, want er staat een klomp te wachten naast de kapitein bij de uitgang, die bestemd is voor de fooi, waarvoor hij iedere toerist vriendelijk bedankte. Toen wij uitstapten zonder iets in de fooienpot te doen, kregen we dan ook als commentaar: ‘Hollanders hè’ .

Mijn Kerstspeech:

Ik was eind November bij mijn accountant in Amersfoort.
Ik wilde nog wat vragen: ik heb ook nog tien jaar in Duitsland gewerkt, volgens mijn heb ik daar ook nog voor mijn pensioen betaald, kijk ik heb alle loonstrookjes en mijn Sozialversicherungsausweis nog bewaard.
O dat is in Duitsland altijd heel goed geregeld hoor, mag ik een kopietje maken? Dan mail ik het naar mijn collega, die is accountant voor verschillende Duitse bedrijven.
Ik gaf hem het overzichtje en hij keek ernaar; Zo, je hebt wel van alles gedaan he?
Sicherheitsdients, Schilder, ADAC, Hausmeister, Allianz Assistance, Teleperformance, Stadwerke Munchen, Consulting, Jafra cosmetics callcenter, Sigma Aldrich Chemie.
Ja. Ik ben degene in de familie die de meeste banen heeft gehad.
Maar, zei David, jij hebt wel veel levenservaring en een afwisselend leven gehad!
Dat klopt, saai was het zeker niet!
Op de terugweg schoot me ineens te binnen, verroest, het is 30 jaar geleden toen het Duitse avontuur begon.
En even later dacht ik: ongelofelijk, ik ben nu bijna net zo oud als mijn vader toen.
1994 – maar waarom gingen we naar Duitsland? Het was niet zomaar van goh, laten we maar eens naar Duitsland gaan.
Toen ik in Amsterdam studeerde, viel de muur van Berlijn en las ik hier alles over. Ik snuffelde graag rond in boekwinkels en zag ik een krant ‘socialistische Tageszeitung’ het bleek een Oost-Duitse krant. Dat vond ik interessant en kocht een exemplaar.
Thuis liet ik het mijn vader zien en die zag een advertentie van een betonfabriek in Dessau. Hij zou toch al met mijn moeder naar familie van een vriendin van Tante Lore gaan, in Maagdenburg. Dan kunnen we daarna in Dessau gaan kijken. Toen hij terugkwam was hij meteen enthousiast en zat vol met plannen. Al snel ging hij vaker naar Dessau en kreeg hij assistentie van Wijnie en mijnheer Bakker van de Nationale Investeringsbank.
Iedereen zei: ‘Waar begin je aan? Waarom zou je je op jouw leeftijd nog al die zorgen op je hals halen? Maar hij wuifde alle bezwaren weg. Zijn werk was zijn lust en zijn leven. Hij ging voor het nieuwe avontuur, de uitdaging.
Daar moest ik meteen aan denken toen ik het appje van mijn zusje Elsje las met het nieuws dat ze een opera wil beginnen in Curaçao. Ik herkende dat. Precies
mijn vader.
de overname van het bedrijfsterrein in Dessau was onderwerp voor mijn scriptie van mijn Europese Studies, geschreven in de Franse taal.

Ronald Reagan had een mooie quote over socialisme;“Socialism only works in two places: in heaven where they don’t need it and in hell where they already have it.”
Toen ik die quote aan Petra Sprung vertelde, moest ze hard lachen. Ze zei: ja, het is nu wel bewezen dat het socialisme niet werkt. Als het in Duitsland niet werkt, werkt het nergens!’.

Wat volgde waren drie chaotische jaren op de Weststrasse in Dessau, als ik alle stommiteiten die ik toen begaan heb moet opsommen, sta ik hier om 12 uur nog te praten. Het was een geluk dat Wijnie erbij was, want zonder haar was het met zekerheid een fiasco geworden.

In ieder geval, door schade en schande wijzer geworden, eind 1996 en verhuisde ik begin 1997 naar Freising, 10 km boven Munchen.
Als ik over alle baantjes die ik in München heb gehad ga vertellen, dan sta ik hier om 12 uur nog, dus ik zal me beperken tot de belangrijkste 3.
Na een paar maanden vond ik een betere baan: Bij Konrad Hausmeisterservice kon ik terecht als huismeester. Voordeel; hier kreeg ik een bus en telefoon tot mijn beschikking.
We verhuisden naar Neu-Perlach, naar de 13e verdieping van de Schumacherring, met uitzicht op de Alpen.
Op een 10—12 tal adressen, vaak woonblokken met parkeergarage en speeltuin, controleerde ik de verlichting in het trappenhuis, veegde ik de toegang tot de parkeergarage schoon, knipte ik heggen, bij luxe bungalows met grote tuin en zwembad haalde ik de golfballetjes van het gazon, maaide het gras en maakte ik het zwembad schoon. In de herfst veegde ik de bladeren op met een veegmachine en in de winter schepte ik de sneeuw.
Als het sneeuwde begon ik al om 4 uur ’s ochtends, want om 7 uur moesten alle objecten sneeuwvrij zijn. Als het dan bleef sneeuwen, moest ik ’s middags een 2e ronde maken. Op een middag toen ik voor de 2e ronde onderweg was en door een scherpe bocht van een heuvel reed, begon de ton met strooigrind, die ik achter in de bus had staan, te schuiven. Er was geen houden meer aan, ik kon draaien wat ik wilde, maar de bus knalde tegen een muurtje aan. Het muurtje, maar ook de bus was total loss. Gelukkig had ik zelf niets.
Ik heb anderhalf jaar met de Konrad Hausmeister bus door Munchen gereden, maar op een gegeven moment dacht ik:
ik heb niet de Universiteit afgemaakt om in München het gras te maaien – zocht en vond toen iets beters.

Allianz Assistance > hulp bij autopech onderweg –
Ik weet nog goed hoe ik de eerste keer zenuwachtig de telefoon aanpakte om 7 uur ’s ochtends;
‘Allianz assistance’ gutemorgen, mit Harold.Wie kann ich Ihnen helfen? ……en het gesprek afhandelde. Tientallen mensen belden ’s ochtends vroeg: Das Fahrzeug springt nicht an’ Dan moest je checken of ze verzekerd waren en een Abschlepp dienst sturen.
Aline, mijn collega, zei: nicht so schuchtern, das muss uberzeugender!
Dus ik, bij het volgende telefoontje:
‘Allianz assistance gutemorgen! Meine name ist Harold, was kann ich fur Sie tun?’
Ik keek naar Aline, die stak haar duim omhoog.
Fahrzeug springt nicht an, was ist ihr versicherungsnummer?
Verschicherungsnummer….?
Auf ihre Karte, ihre versicherungskarte!
Versicherungskarte….?
Was ist ihr Postleitzahl? Dan moest je met de postcode en huisnummer hun adres opzoeken in het Allianz systeem.
Wo stehen Sie genau? Dan moest je met googlemaps lokaliseren en de dichtstbijzijnde abschleppdienst bellen.
Het moest ook snel, want het was druk en stonden veel mensen in de wachtlijn. Als de ‘Warteschleiffe’opliep, kwam de Gruppeleiter binnen lopen en riep: Tempo! Tempo!
Aline is trouwens nog steeds een goede vriendin, met haar man Kurt komt ze elk jaar de eerste week van januari, volgende week weer. ‘Zomers gaan we naar Duitsland, Baden Wurtenberg, Tübingen, waar ze wonen. Of we gaan samen in de zomervakantie naar Steinbach am Attersee in Oostenrijk.
We hadden bij de Allianz al snel een vaste vriendenclub > in de zomer gingen we weekenden naar een camping in Oostenrijk – Imster Slucht, Saalalchtal -: RAFTING, geweldig in zo’n snelstromende bergrivier naar beneden op een grote opblaasboot met een gids en een man of 8. Een wetsuit aan, helm op en dan uit de boot springen om je door de stroom 00mee te laten drijven. Geweldig! Dan met de hele groep buiten barbecueën en ’s avonds bij een kampvuur bier drinken en sterke verhalen vertellen.
Lange bergwandelingen maken in de zomer, 5-6 uur berg op lopen en dan op het terras bovenop de berg een grote weissbier drinken in de zon met een prachtig uitzicht.
skien in winter – Frottmaning, Lenggries, Zugspitze, Schliersee en naar Oostenrijk – Grosse Kaiser, Tirol.
We gingen naar het Oktoberfest en naar biertuinen.
Bierglazen uit die tijd staan hier nog in de kast, die nam ik altijd mee als ik weer naar Scherpenzeel kwam.
Bij de Allianz was het werk al meer op mijn niveau, maar na 1 jaar vond ik uiteindelijk, na drie jaar München, bij het Amerikaanse bedrijf Sigma Diagnostics in Taufkirchen, de perfecte baan, paste bij mijn studie. Ik had me goed voorbereid voor het sollicitatiegesprek. Ik wist dat me gevraagd zou worden: ‘Waarom wil je bij ons werken?’
En inderdaad: why do you want to work with us?
Ik zei: ‘in the first place because of my long time call center experience, in the second place because of my language skills en in the third place because of the fact that I want a longtime, steady job’.
Ik werd meteen aangenomen.
Hier deed ik de planning van technici van Frankrijk en de Benelux van coagulatie machines voor laboratoria. Ik maakte dan de planning en bestelde materiaal voor 4 technici in Frankrijk en 3 in de Benelux. Eindelijk kon ik Frans spreken.
Dat ging in het begin nog houterig, dan hoorde ik op de achtergrond een francaise tegen haar collega fluisteren:
C’est un Anglais!
Maar na een paar weken werd mijn Frans vloeiender:
Bonjour Jean Jacques! Comment vas-tu?
Bonjour Harolde! Ca va, et toi?
Ik kon het goed vinden met de Franse technici, ben nog naar Parijs gevlogen, waar ik hartelijk werd ontvangen door Jean Jacques en een rondleiding door Parijs kreeg.
Zonsverduistering 11 Augustus 1999: bezoek van mijn moeder, Silvan, Elsje en Simone. Op de Odeon Platz zagen we met een speciale bril de maan voor de zon schuiven en werd het pikdonker midden op de dag.
Ondertussen had ik het nog steeds, nu al meer dan 2 jaar, goed naar mijn zin op mijn werk en het leek erop dat ik nooit meer uit München wilde weggaan.

En toen kwam 9-11
De Amerikanen trokken zich terug van de Europese diagnostic afdeling, wat het einde betekende van onze afdeling.
Grote teleurstelling, daarna weer schilderen en begonnen met lesgeven bij Teleperformance – zakelijk Nederlands bij de München Ruckversicherung op de Leopoldstrasse.
Dat vond ik meteen leuk werk, wat ik mijn moeder ook vertelde. ‘Ja, dat is echt iets voor jou’ zei ze.
Al snel kwamen er wekelijks grote enveloppen uit Scherpenzeel, vol met uitgeknipte vacatures uit kranten; docenten Nederlands en Duits gezocht. Ook als zij-instromer.
Uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt – ik dacht ook, ik ben nu vijfenveertig, nu kan het nog – en ben ik naar Scherpenzeel verhuisd. Ik heb geluk gehad met mijn familie, ik vriendelijk werd ontvangen en voorlopig genoeg schilderwerk had.
Na nog een paar banen en verhuizingen, van Rotterdam naar Huizen naar Amsterdam, vond ik uiteindelijk na een jaar of drie, mijn bestemming in het onderwijs voor buitenlanders. Ook met dit werk heb ik geluk gehad met mijn familie, met name met Simone, in wie ik ook mijn vader herken in de gedrevenheid van haar werk.
Het heeft een lange aanloop nodig gehad, maar uiteindelijk heb ik mijn bestemming gevonden.
Die gedachten van het Duitse avontuur gingen door mijn hoofd, toen ik terugreed van mijn accountant in Amersfoort naar Haarlem.

Het bestaat nog: mooie tv op de Zaterdagavond! Gisterenavond zaten we te genieten van een prachtig stuk tv. Dat is lang geleden en uiterst zeldzaam dat er zowaar iets interessants te zien is op de vaderlandse buis!
We worden al jaren doodgegooid met flauwe quizzen, zang- en dans wedstrijdjes en meer van dat soort flauwekul en ongein. En dan is daar ineens Huub Stapel die een stuk Nederland op zijn mooist laat zien. Toegegeven, dat stukje over Pelleboer had wat minder gekund, maar prachtige tv over Kampen, de Hanzestad aan de IJssel. Daar weten ze van aanpakken tegen het Wassende Water. In 2.5 uur tijd rammen ze daar met vrijwilligers een Afsluitdijk in elkaar om de oude binnenstad te beschermen tegen hoogwater. Prachtig om de jaarlijkse oefening te zien met de traditionele gehaktbal op het eind. Een stukje geschiedenis over de Olifant, de voormalige sigarenfabriek in Kampen.

De geschiedenis van de Botter, de iJssel die noordwaarts stroomt en de prachtige beelden van de natuurgebieden ten noorden van Kampen. Gewoon op zaterdagavond op tv. Geweldig!

IJssel

Op 19 September werkte ik bij een schoonmaakbedrijf op de Spangese Kade in Rotterdam. Het was de laatste dag en ik liet de cursisten toetsen maken. De cursisten van de eerste groep, aardige dames uit de Kaapverdische Eilanden, hadden een lees- en spreektoets te maken. De meesten haalden de leestoets wel, het spreken bleek een stuk lastiger. Sommigen hadden zich voorbereid, enkele anderen niet en die haalden dus een onvoldoende. Ook waren ze bijna allemaal pas vijf jaar in Nederland, dus vandaar dat het spreken niet zo makkelijk voor ze was.
De tweede groep van die dag, de Turkse dames, maar zij haalden de spreektoets allen voldoende, maar de leestoets haalde slechts de helft van de 4 dames. Deze dames waren al een jaar of twintig in Nederland en konden vrijwel vlekkeloos spreken.
Nadat de eerste groep was vertrokken, speelde zich buiten, op de Spangese Kade, een wildwest tafereel af. Ik zag een politie agent achter een Marokkaanse jongen aan rennen, tussen de auto’s door.
‘Stoppen!’ schreeuwde de agent. ‘Homo!’ schreeuwde de Marokkaan. Toen kwam er een tweede agent zijn collega te hulp schieten. Hij blokkeerde hem de weg en hield zijn taser pistool op hem gericht. ‘Ga liggen, handen omhoog of ik ga je taseren!’ riep de agent.
Uiteindelijk ging de verdachte liggen. Nog twee agenten kwamen erbij, evenals een ambulance met twee vrouwelijke hulpverleners.
Het was net een film, niet eerder had ik zoiets ‘live’ meegemaakt.
De buurman, de jongen van het ernaast gelegen ict- bedrijfje, vertelde dat dit bijna wekelijkse realiteit was in Spangen. ‘Drugs dealen, diefstal, noem maar op. Het is dweilen met de kraan open’.
De buurman aan de andere kant, liep met een prikker en vuilniszak het afval op te ruimen, dat op de parkeerplaats ’s avonds wordt achtergelaten: pizzadozen, Mac Donalds papieren zakken. ‘Alles wordt hier ’s avonds uit het raam gegooid. Ze eten geen varkens, maar ze zijn het wel’, aldus de buurman van de andere kant, eveneens een kleine middenstander. ‘Ik ruim het dagelijks zelf maar op, want het ziet er niet uit’, vertelde hij.
Al met al geen fijne buurt, dat Spangen in Rotterdam. Als je er niets te zoeken hebt, kan je er beter wegblijven. Dat was me nu wel duidelijk.
Afgelopen Donderdag weer een schokkend incident in Rotterdam met enkele doden. Wat is er in godsnaam aan de hand in die stad?
Bijna twintig jaar geleden woonde ik twee jaar in Rotterdam, in Charlois. Toen stond die buurt al niet te best bekend. Zelf heb ik nergens last van gehad, omdat ik meestal moest werken.
Toch schijnt het er ook daar niet op vooruit te zijn gegaan, qua veiligheid, maar dat is het ook nergens. Overal is minder veiligheid, helaas. Ik heb ook genoeg goede Marokkanen meegemaakt, die gewoon hard werken voor hun geld. Jammer dat die moeten lijden onder de slechten, die de sfeer flink verpesten.

het moest er eens van komen. Na mijn verjaardag met een enorme kater en hoestbui de volgende dag en nacht, dacht ik maar 1 ding; stoppen en nu doorzetten.
Ik rookte niet veel; alleen ’s avonds 3, 4, 5 jointjes wiet en altijd had ik genoeg redenen om dit goed te praten;
Het valt allemaal wel mee, ik heb nergens last van, ik kan het wel handelen.
En natuurlijk hemelde ik het blowen altijd op;
De gezellige hogere sferen waarin je vertoeft, je kan zo lekker naar muziek luisteren als je geblowd hebt en je wordt er zo lekker high van.
En ik rookte immers verder niet, alleen een paar jointjes, dat kon toch geen kwaad?
De negatieve elementen wuifde ik altijd weg; de gewenning/verslaving, slecht voor je gezondheid en het kostenplaatje wat eraan vast zat, want aan het blowen werd steeds duurder.
De shag kost inmiddels al een tientje per week en de weed, daar gaf ik elke twee weken gemiddeld toch zo’n 50 euro aan uit. Kom je toch op zo’n 140 euro per maand. Vaak meer, tot 200 euro.
Wat ook niet hielp, was dat mijn vrienden blowen. Dus als die op bezoek kwamen, werd er altijd stevig geblowd, meer dan normaal. Nou kwamen die niet elke week op bezoek, maar ongeveer elke 2 maanden. Vaak werd het dan blowen tot diep in de nacht met een biertje of een wijntje erbij.
De 10 jaar dat ik in Duitsland woonde, rookte ik vaak maanden niet en daar had ik geen problemen mee. Totdat ik weer in Nederland terugkwam, bijna 20 jaar geleden.
De ruime aanwezigheid van coffeeshops werkte het blowen in de hand.
Toen ik 13 jaar geleden mijn vrouw leerde kennen, vond ze het wel een beetje vreemd dat ik blowde, maar ze liet me maar. Gelukkig rookte ze niet, daardoor blowde ik wat minder.
Toen ik met haar een weekend naar Texel ging en ik niets te blowen had meegenomen, kon ik niet slapen. Dat merkte ik ook op vakantie in Italië en Thailand, waar ik meestal de slaap niet kon vatten. Het was de gewenning, eigenlijk een verzachtend woord voor verslaving.
Het gevolg was, dat ik preventief ging denken; laat ik maar wat blowen, dan slaap ik tenminste goed.
En daarbij haalde ik altijd makkelijk alle drogredenen van stal; het valt wel mee, ik rook niet veel, ik rook geen sigaretten, ik voel me er goed bij etc. Onder het motto; ‘een tevreden roker is geen onruststoker’. En dan maakte je er geen punt van om weer naar de coffeeshop te gaan.
Totdat ik hoestbuien kreeg, een aantal jaren geleden. Kriebelhoest die nachtenlang bleef doorgaan. Bij mijn huisarts in Amsterdam kreeg ik Codeïne om goed te kunnen slapen. Heerlijk spul vond ik dat, je kreeg er een lekkere roes van en het hoesten stopte. Wel zei ik toen tegen mijn vrienden dat ik ging stoppen zodra de huisarts met dat zou aanraden.
Die hoestbuien had ik dus op 3 September weer en het enige wat ik dacht was NU STOPPEN!
Ik vroeg aan mijn huisarts in Haarlem om codeïne om in ieder geval de eerste week door te komen en die kreeg ik ook, na mijn mededeling dat ik al bijna 50 jaar shit had gerookt.
Wat ook hielp om te stoppen, is dat ik steeds vaker naar de sportschool ging, toen ik in Haarlem kwam wonen. Ik merkte dat ik het maar 3 minuten uithield op de loopband. OK, zei ik dat altijd tegen mezelf, 3 minuten is beter dan niets. Hoewel je natuurlijk weet dat de zwakte door het blowen komt.
Naarmate ik vaker ging sporten, voelde ik me beter, het soort high dat je krijgt van sporten is veel lekkerder dan de high van blowen. Als je nog blowt, blijf je dat ontkennen, maar het is natuurlijk wel zo. Plus de energie en de scherpte van geest.
Alle redenen om te blowen; je voelt je zo relaxed, lekker kicken etc. zijn, moet ik nu eerlijk toegeven, drogredenen. Je houdt jezelf voor de gek want het is slecht voor je gezondheid en je betaalt je scheel aan die shit.
Ik kan wel stellen dat ik inmiddels zoveel shit gerookt had, dat ik toch zeker mijn eigen lichaamsgewicht aan shit op gerookt had, dus ik was gewoon shit weetjewel.
Dat ik nu, na mijn 64e verjaardag, gestopt ben met blowen, is een enorme overwinning op mezelf.
Ik had het al 20 jaar eerder moeten doen.

Als je gaat googelen vind je al snel veel informatie over blowen

Nadelen van blowen zijn onder andere
• Angstgevoelens, vooral bij onervaren gebruikers of bij te veel gebruik.
• Geheugenstoornissen en problemen met het reguleren van emoties.
• Verhoogd risico op kanker van mond en luchtwegen.
• Verslaving bij regelmatig gebruik.
• Vermoeidheid, sufheid, slaperigheid, slechte concentratie, prikkelbaarheid, somber gevoel, nerveusheid, angstgevoelens, verminderde motivatie, slechte huid, problemen met concentratie, tot niets komen, werk of studie niet goed meer kunnen doen, slechte lichamelijke conditie, en het verwaarlozen van sociale contacten bij verslaving.

Voordelen stoppen met blowen
Veel blowen heeft op ieder persoon andere effecten. Welke voordelen jij precies gaat ervaren kan daarom afwijken van de volgende voordelen die over het algemeen regelmatig voor komen:
• Je wordt een stuk meer helder in je hoofd. De ‘wolk’ verdwijnt en je bent beter in staat om dingen te onthouden, analytisch te denken en je gedachten te organiseren.
• Je krijgt een stuk meer energie. Wiet en hasj maken vaak lui en apathisch. Je kunt je zeker
• in de eerste fase wat hyperactief, ongeremd en druk (zowel lichamelijk als geestelijk) voelen.
• Je voelt je waarschijnlijk veel gemotiveerder om met je dromen en leven aan de slag te gaan.
• De kans dat je allerlei emoties gaat voelen is erg groot. Veel blowen vlakt af: je voelt een stuk minder hoogte- én dieptepunten. Zeker in het begin kunnen deze emoties met kracht terugkomen.
• Een gevoel van controle: een gewoonte waar je van af wilt overwinnen, maakt vaak dat je ook daadwerkelijk onoverwinnelijk voelt. Het gevoel van controle over je leven krijgt een boost.
• De relaties met vrienden en familie, maar ook met zaken als werk, school, inkomen en hobby’s zullen waarschijnlijk flink verbeteren. Door de extra tijd, energie en motivatie zul je merken dat je van nature meer aandacht aan al deze punten gaat besteden.