Gortepap, Karnemelkse pap, Griesmeelpap, Rijstepap als toetje bij het avondeten. Brinta bij het ontbijt. Ik ben grootgebracht met pap. En kool; koolraap, rode kool, boerenkool, zuurkool, witte kool al naar het seizoen. Asperges, schorseneren, witte bonen, bruine bonen, sperziebonen. Ik kon meestal ruiken wat we aten als ik thuiskwam. Spruitjes, hutspot, stamppot. Vlees; slavinken, karbonaatjes, gehaktballen en op feestdagen Biefstuk van de Haas. Vis, kabeljauw, tong of vissticks van Iglo. Spinazie a la crème van Iglo. Appelmoes, blikken van Hero. Altijd gekookte aardappelen met jus. Soms gebakken aardappelen. S’avonds water bij het eten, op feestdagen limonade. Fruit; rode bessen, kersen, aardbeien al dan niet met vla of yoghurt.

Hopjesvla was mijn absolute favoriet.

We aten eigenlijk heel gezond en het smaakte eigenlijk altijd lekker. Sommige dingen, als spruitjes of lever at ik niet graag, maar we moesten altijd blijven zitten tot ons bord leeg was. Dan deed ik er gewoon flink wat appelmoes overheen, dan smaakte het al beter.

Ander, buitenlands eten at je toen nog niet. Ook patat kwam pas later, eerst bij snackbar Jan Tabak in Soest, die verkocht toen nog alleen patat in grote puntzakken met mayonaise of zonder. Later kwam de kroket en verder breidde het assortiment aan frituurproducten zich nog enorm uit. Iets later het Chinese eetgebeuren, op Zondagavond gingen we eens in de twee maanden met onze oom en tante en neef en nicht bij de Chinees eten. Daarna nog veel verschillende soorten buitenlandse gerechten, allemaal de moeite waard. De fondue deed zijn intrede bij feestelijke gelegenheden, de pizza en de barbecue.
Maar zo lekker en gezond als in mijn kindertijd zou het nooit meer smaken.

Wel heb ik nu ontdekt dat de Thaise keuken, mits gekookt door een Thaise, die op de origineel Thaise manier kookt, ook heel bijzonder lekker is.

Zaterdagochtend laat wakker, om 13 uur zouden de twee Griekse meisjes weer komen voor de wekelijkse Nederlandse les. Enige voorbereiding en het maken van kopieën is hiervoor nodig, dus vandaar dat ik me meestal moet haasten als ik om half elf wakker wordt. Ontbijten, krant lezen; hiervoor heb ik een half uur. Voorbereiden ook, maar dan moet ik nog naar het kopieercentrum op het Hoofddorpplein, met de fiets een kwartier, met de auto tien minuten. Vandaag regende het dus met de auto. Het kopiëren ging al niet goed, ik had vele kopieën verkeerd gemaakt. Overdwars, dus voor de helft. Toen ik thuis kwam om kwart voor een zag ik dat de helft onbruikbaar was. Verspilling van tijd en geld. Ook had ik mijn mobiel niet gecheckt, want daarop een sms van een van de Griekse meisjes dat ze vandaag een beetje ziek was en ze beiden niet kwamen deze week. Dus ook nog eens verspilling van energie. Je daar druk over maken is ook weer verspilling van energie. Even relaxen, kopje thee, krantje. Het is tenslotte Zaterdag. Om vier uur komt de dame uit Bosnië.
Na de Nederlandse les met de Bosnische dame, speciaal voor deze gelegenheid vanuit Best, bij Eindhoven, anderhalf uur met de auto naar Amsterdam gekomen. Dan mag je wel wat kwaliteit leveren en dat doe ik dan ook. Na de les inspecteerde ik de koelkast voor het avondeten. Daar kwam nog het een en ander tekort zodat ik me op de fiets naar de Dirk van der Broek begaf. De schoon scheen, na de hele dag regen, ook even, wat me een extra reden gaf eens even een frisse neus te halen op de fiets.
In de Dirk op zoek naar wijn, viel het me op dat er veel meer goedkopere merken waren dan bij Gall&Gall. Wat kun je nou verwachten van een wijntje van 2 euro 99? Ik kon me de ‘Kaap de Goede Hoop’ uit de Aldi herinneren, die was best lekker. Maar meestal in die prijsklasse? Veel hoofdpijn de volgende ochtend waarschijnlijk. Mijn keuze viel op de ‘Gallo – Grenache’, een rosé uit Californië voor 5 euro 39. ‘Lekker fris met levendige aardbei- en watermeloentonen’ aldus het profiel op de achterzijde van de fles. Klinkt veelbelovend. We zullen het morgen weten.

Wel meteen de koelkast in daarmee, dan is hij vannacht als mijn vrouw om een uur of twaalf thuis komt van haar werk, op de juiste temperatuur. En zorgt ons vrolijke zaterdagavondwijntje voor het nodige temperament.
Door de weeks drink ik geen wijn, dan ga ik om elf uur slapen want acht uur slaap heb ik wel nodig om de hele volgende dag fit te zijn. Ik maak dagen van negen uur s’ochtends tot negen uur s’avonds en slaap is het toverwoord wat betreft de benodigde energie.
Maar op Vrijdag- en Zaterdagavond dan zetten we de bloemetjes buiten, want de volgende dag mag er uitgeslapen worden. Gek woord eigenlijk, ‘uitslapen’. Ben je uitgeslapen, kun je je bed verkopen. Je bent natuurlijk nooit uitgeslapen, je bedoelt natuurlijk lang slapen. Weer zo’n raadselachtig woord van de Nederlandse taal.

Vanavond samen een kilootje Asperges verorbert. Daarbij een frisse Chardonnay uit Zuid Afrika; ‘Boland Kelder’ –
‘n Meesterlike versnit vanuit die vijf klimaatsareas in die streek’ meld het etiket op de achterkant.’n mediumvolwyn met aromas van gebakte peer en gebotterde roosterbrood. Geniet met skulpvis of met enige witvleis kasserol. Bedien teen 10-12 graden’.

Grappig taaltje toch, dat Zuid Afrikaans; ik zal proberen het te vertalen; een halfvolle wijn met het aroma van gebakken peer en gebotterde (?) roosterbrood. toast? in wijn?) Geniet met skulpvis (schelpdieren) of met wit vlees uit de braadpan (casserol is een frans woord) Te serveren tussen 10 en 12 graden.

Eindelijk regen, heerlijk fris en nat, grote schoonmaak en alles ruikt lekker. Meer zuurstof in de lucht en goed voor de bomen en planten. À propos planten, ik reed vanmiddag weer naar De Kwakel. Maar eens door het dorpje gereden. Zag er vredig uit met een grote kerk en de onvermijdelijke visboer op het pleintje. Mooie huizen aan het water, met een bruggetje te bereiken. Bloemenkwekers; rozen, hyacinten, lelie’s, tulpen. Groentekwekers; paprika’s, komkommers. Flora, Fleurop. Een Bonsaai-kwekerij. Ja, zelfs zag ik in De Kwakel een naambordje met ‘Cactuskwekerij Nieuw-Mexico’ erop. Moet ik toch eens een kijkje nemen. Ik kweek zelf al jaren cactussen, mijn lievelingsplant. Mijn vader nam veertig jaar geleden een paar stekkies mee vanuit Iran, waar hij ten tijde van de Sjah een paar grote koelhuizen aan het bouwen was, met Nederlandse uitvoerders. In een grote pot groeien de stekkies snel met half potgrond en half zandgrond gemixt, inmiddels heb ik een zevental cactussen van twee en een halve meter hoog.

Na gestopt te zijn voor een bos bloemen direct van de kweker, verbaasde ik me weer over de haast surrealistische uitstraling van de paprikakassen van het bedrijf ‘Power Grow’, waar ik twee Polen en twee Poolse elke Donderdagavond Nederlands leer.

Vandaag had ik foto’s meegenomen van mijn bezoek aan Polen in 1994, nu 20 jaar geleden. Aan Poznan en Jarocin, waar mijn vrienden Thomas en Thomeck woonden. Mijn Citroen BX liet ik in Poznan van een nieuwe versnellingsbak voorzien, voor de helft van de prijs dat de reparatie in Duitsland zou kosten. Zeer gastvrij werd ik ontvangen. Veel te veel eten op tafel maar ik liet het me goed smaken. ‘Perokkie’, dat was de naam van kleine gestoomde gehaktballetjes in deeg. ‘Bursch’, dat was erg lekkere koolsoep. Die kende ik van mijn toenmalige Oezbeekse vriendin. Ik kan me verder een heel gezellige laatste avond met een kampvuur en veel bier en wodka herinneren, waar ik met bonkende hoofdpijn van de wodka wakker werd in het kinderkamertje van de zoon van Thomeck. Na een paar aspirientjes aan de terugweg begonnen, stopten we onderweg nog om een Poolse tuinkabouter aan te schaffen, die destijds in grote getalen aangeboden werden langs de weg naar de Duitse grens. Forse kabouters waren het, die je niet snel over het hoofd kon zien, ik denk dat onze kabouter, hij staat nog steeds in de tuin van mijn broer, een centimer of zestig hoog is.
Enfin, geweldig leuk vonden de Polen in de Kwakel mijn foto’s;
Hier Thomeck met zijn vrouw, die prachtig piano kon spelen en zijn twee zoontjes voor hun Fiat Bambino;

Wij waren geabonneerd op de PEP, mijn broers en ik. De PEP was een weekblad met stripverhalen. Asterix, Agent 327, Eric de Noorman, Zorro en Arendsoog maakten ons wekelijks blij met nieuwe vervolgverhalen. Het was altijd een feest als de PEP in de brievenbus viel, al moest ik als jongste altijd even wachten tot mijn broers hem uithadden. Een jaar of tien, van 1965 tot 1975, lazen we wekelijks de PEP. Toen werd het samengevoegd met de SJORS en kreeg het de naam EPPO, waarna de belangstelling ineens verdwenen was. De EPPO was niet half zo leuk als de PEP, de slogan van PEP was niet voor niets ‘Een pittig weekblad’.

Jarenlang woonde ik in Duitsland, München naast het winkelcentrum met de naam ‘Perlacher Einkaufs Paradies’, kortweg PEP genoemd. Ik moest altijd denken aan mijn favoriete jeugdblad met die naam.

Sinds kort in het bezit van een heuse I-Phone 4S, verbaasde ik me er sinds een paar dagen over dat ik niets hoorde als ik gebeld werd. Heel vervelend om mijn beltoon ‘oude telefoon’ niet meer te horen. Na bellen met 1200 kreeg ik het advies even naar een KPN winkel te gaan met het toestel. Daar bleek al gauw dat ik een klein knopje over het hoofd had gezien dat zich bevond boven links van het toestel. Het knopje waarmee geluid aan- en uitgezet kan worden. Het knopje stond op ‘geluid uit’.

Hoe stom kan je zijn? Je gaat vaak te moeilijk zitten denken als er iets niet werkt, dat geldt ook voor auto’s en machines.

Zo werkte ik enkele jaren in Duitsland in het ‘Allianz Assistance’ call- center voor auto’s met pech. Het kwam regelmatig voor dat klanten de meest domme fouten maakten. Auto’s afgesloten met de sleutel nog in het stuurslot of verkeerde benzine getankt. Dat soort dingen vielen niet onder de verzekeringsvoorwaarden. ‘Domheid is niet verzekerd’, daar kwam het op neer. In dat geval moest de automobilist(e) 300 Euro betalen om een monteur te laten komen om de autodeur te openen. In het geval van verkeerde benzine tanken kon het zijn dat de hele motor vervangen moest worden. Dure grap.

Ook heb ik in Duitsland een paar jaar gewerkt voor Sigma Diagnostics. Customers Support voor Coagulatie machines (bloedonderzoek) in laboratoria en ziekenhuizen in Frankrijk, Duitsland en Nederland. Ik maakte het rooster voor de technici die de machines kwamen repareren als er iets niet meer goed werkte.
Eerst had ik altijd een aantal standaardvragen die vaak niet overbodig bleken;
– Heeft U de stekker in het stopcontact gedaan?
– Heeft U water bijgevuld?
– Heeft U de machine ingeschakeld?
Vooraf werden hiermee al veel van de problemen opgelost.

‘Vrijheid is een volgetankte Mercedes
Vrolijkheid is een mooie zwoele chick
Het geluk, dat is de poen die er weer besteed is
Anders duurt de liefde maar een ogenblik’.
Zong protestzanger Armand.

Op Bevrijdingsdag zou je een boek kunnen lezen
Over vrijheid
Zou je een film kunnen zien
Over vrijheid
Naar een openluchtconcert kunnen gaan
Om je onder of zonder invloed vrij te voelen
Dansen en gek doen
Dankzij de vrijheid
Maar wat op mij de meeste indruk maakte
Was mijn bezoek aan de Franse kust
bij Omaha Beach in Arromanches
Het waren de kerkhoven met eindeloze rijen
Duizenden witte kruizen netjes naast elkaar

En vooral de geboorte- en sterftecijfers erop
Jongens, vaak pas 18,19 jaar
Gestorven voor onze vrijheid

Twee keer per jaar moet hij eraan geloven, de koelkast. Ontdooien. Kwestie van de stroom eraf, alles leeg, ook de diepvriesvakken en dan schoonmaken met een sopje. Wachten tot het aangekoekte ijs van de diepvries ontdooit is. Overbodige ijsklompjes eraf schrapen. Een paar oude handdoeken op de grond voor de koelkast ter bescherming van het laminaat dat op de grond ligt.
Even wachten tot het ontdooit is en dan met een vochtige keukendoek afnemen, zorgen dat er geen ijs tussen het rooster blijft zitten.

Niet mijn favoriete klusje, wel een nuttig klusje. Want wat voor een voldoening om na de grote schoonmaak de koelkast weer open te doen. Hij lacht je tegemoet, een lust voor het oog. Geen druppels meer aan de wanden, geen vette glazen platen meer. Zoiets bewaar ik altijd voor de laatste vakantiedag, anders heb ik er nooit tijd voor. Heb ik er dubbel plezier van, eerst als mijn vrouw thuiskomt en ik kan met trotse glimlach de koelkastdeur voor haar openen. En dan nog de eerste weken als ik de koelkastdeur open en tevreden in een frisse, schone koelkast kijk.

Het is een verademing. Als je gewerkt hebt of gereisd hebt. Als je laat thuis komt en een beetje trek hebt. Daar staat hij dan, de grote pan met Bruine bonensoep. Even een kommetje volscheppen, drie minuten in de magnetron en genieten maar. Een opkikker van jewelste.
‘Twee op de drie Nederlanders heeft wel eens last van een dip. Dat is uitgezocht door Unox, want daar willen ze dat we Cup-a-Soup drinken als we dippen, dan komen we er weer bovenop’, aldus wijlen Martin Bril in zijn verhaaltje ‘Dip’.
Ik ben meer van het grote gebaar wat soep betreft, dat heb ik van huisuit meegekregen. Als er een feestje of verjaardag was, maakte mijn moeder altijd een grote pan soep, die aangeboden werd ter afsluiting. Kon je weer enigszins nuchter naar huis rijden. Het was een soep met eigen recept, een soort Goulash soep volgens mij. In ieder geval waren onze gasten er destijds dolenthousiast over.
Nu heb ik een lieve Thaise vrouw die heerlijke bruine bonensoep maakt. Ik heb haar niets gevraagd, niets uitgelegd. Nee, hij stond er gewoon op een avond. De grote pan met Bruine Bonensoep.

Laatste vakantiedag vandaag, mijn vrouw heeft vrij vandaag en bovendien is het bijna moederdag. Drie redenen om haar eens te verwennen, met de trein naar Leiden en een beetje shoppen en lekker uit eten. Ik ging de Plato- muziekwinkel in met de mededeling aan mijn vrouw dat ze maar moest komen als ze uitgekeken was. Kon ik ondertussen in alle rust wat leuke plaatjes zoeken. Mijn keuze viel op de oudjes David Bowie en Leonard Cohen. Dan wordt je oud, als je alleen nog naar zulke muziek luistert. Maar de nieuwe Lily Allen is ook leuk. Haar plaat, getiteld ‘Sheezus’, is trouwens een stuk leuker dan die van Kanye West, ‘Jeezus’. Die plaat was me een gruwel, terwijl ik zijn vorige plaat, ‘my beautiful dark twisted fantasy’, nou juist weer geweldig vond. Onbewust heb ik het nog steeds over een ‘plaat’, terwijl het dus een cd is. Maar ik vind een ‘plaat’ of een ‘plaatje’ altijd nog leuker klinken dan ‘seedee’.

‘Mango’, zo heette de dameskledingzaak waar mijn vrouw heen wilde. Terwijl ze een broek past, zie ik leuke leren jasjes hangen, in de aanbieding. Echt leer heeft wel wat, dus ik pak er eentje in haar maat en breng die naar haar in de paskamer. Hij staat haar geweldig, nog een sjaal erbij en ze is helemaal in het zonnetje gezet vandaag.

In het Duits zeggen ze; ‘Wir setzen noch einen darauf’ wat zoveel betekent dat je er nog een schepje bovenop doet. Waar bovenop? Op iets wat je al gedaan hebt en wat al leuk was. Bijvoorbeeld je bent al naar de film geweest en ‘wir setzen noch einen darauf’, dan ga je ook nog een biertje drinken na afloop.

Wij deden er een schepje bovenop door na het shoppen een bezoek te brengen aan Shabu Shabu, een uitstekend Sushi restaurant. Hier kregen we eerst uitleg over hoe te bestellen. Voor zo’n 18 Euro kon je ‘all you can eat’. Je had hier twee uur de tijd voor begreep ik. Bestellen deed je met een I-pad klein formaat, waarop de sushi gerechten te zien waren. Aanklikken is bestellen, wordt al snel gebracht.

Het persoonlijke gesprek met de ober is dus tot een minimum gereduceerd, het is beperkt tot het geven van instructies op de I-pad. Gelukkig kwam de ober wel vragen of het gesmaakt had, communicatie is dus ook nog zonder de schermen mogelijk, een hele geruststelling.
Het smaakte verrassend goed, de sushi’s, de salades (courgette, krab en aubergine), de saté’s (lam en kip, 1 stokje maar superieur van smaak). De wilde zalm, tonijn en garnalen. Alles opgediend in de juiste proporties. Zeewier, tjonge jong, dat zeewier zo goed kan smaken. Super gezond en energierijk voedsel daar bij Shabu Shabu. Ik zag net dat het een keten is, in Amsterdam zit hij op de Albert Cuyp.