Ik woon op de 9e verdieping, dus dagelijks sta ik een paar minuten in de lift. Vaak stapt iemand in, meestal groet hij of zij. Soms niet. Zeer vreemd vind ik het als je groet en men groet je niet terug. Bijna een belediging. ‘Slechte bui vandaag?’ denk ik dan.
In de corona tijd mocht je maar met 2 personen in de lift. Nu is dat de laatste week ineens minder belangrijk geworden en stappen er soms vrolijk 2 personen bij. Soms vragen ze het wel; ‘mogen we erbij?’ maar soms ook niet.
Als je op 9 hoog woont, zoals ik, dan moet je ook niets vergeten. Vaak meegemaakt dat ik ’s ochtends, als ik naar mijn werk ging, mijn telefoon of mijn zonnebril vergat. Terug naar boven, dat duurt al met al toch minimaal 5-6 minuten, of langer als er veel mensen in of uit de lift stappen.
Meestal is dat als je haast hebt. Of een paar kinderen hebben voor de grap alle knoppen van de etages ingedrukt zodat de lift op elke verdieping stopt.

Meestal volgt op zo’n groet niets, geen gesprek of zo, dat hoeft ook niet. Het valt me wel op dat veel mensen ineens aandachtig op hun telefoon gaan staan kijken, hoewel je geen bereik hebt in de lift.
Meestal kijk je dan in de spiegel of je staart naar een willekeurig punt en je bent in gedachten verzonken.

Soms heb je ook een leuk gesprek, dat volgt vaak als je de deur voor iemand openhoudt, dan heb je al een streepje voor. Zo stapte laatst een meisje met een kinderwagen in, toen ik de deur voor haar vasthield. Nadat ik de knop 9 van mijn verdieping ingedrukt had, kwam ze heel ad-rem uit de bocht;

‘mooi uitzicht zeker hѐ?’

‘Ja het uitzicht is prachtig bij mij, ik woon in een hoekwoning met veel glas en kijk elke avond naar de prachtige lucht’ antwoordde ik haar.
Op de tweede verdieping stapte ze uit.

Mijn vrouw vond het maar niks in het begin, 9 hoog. Ze had hoogtevrees en durfde niet dicht bij het raam te gaan staan.
Inmiddels zijn we op zoek naar een woning met een tuintje. Het is wel leuk om zo hoog te wonen, maar zonder balkon en zonder tuin is het minder. Zeker met die zomers die alsmaar warmer lijken te worden.

Ik weet het nog heel goed, het moment dat ik dacht; ik ga studeren. Ik stond op een ladder in Lelystad, het was op een koude dag in November. Als schilder moest ik rondom het gebouw opnieuw in de verf zetten. Mijn vingers waren wat stijf van de kou. Ik stond op de ladder en keek bij de eerste verdieping naar binnen. Daar zaten wat dames en heren in mooie kleren aan vriendelijk met elkaar te praten. Ik dacht bij mezelf; ik ben fout bezig, ik sta hier in de kou buiten op de ladder. Ik sta om half 6 op, moet dan eerst een uur in de auto zitten en als het nog donker is, om 7 uur, loop ik al met een ladder te sjouwen en daarna ladder op en ladder af, de hele dag door. ’ S Middags ben ik moe en als ik om 5uur, half 6 thuiskom, ga ik eerst even op bed liggen, zo moe ben ik.

In de zomer vond ik het geen probleem, schilder is een mooi vak, je ziet wat je hebt gemaakt en je hebt voldoening van je werk. Maar in de winter, dan is het nog donker en koud en sta je ’s ochtends om 7 uur ergens in Nederland op een koude, tochtige bouwplaats. ‘De varkens slapen nog en wij zijn al onderweg’ zei mijn baas Gerrit altijd. Gelachen met die man. Op Vrijdagmiddag, in Amsterdam bij klanten, kregen we vaak een biertje of een borreltje. Als die dan op was, zei hij heel ad rem tegen de klant; ‘ mevrouw, heeft u soms nog een borreltje, want op 1 been kan ik niet staan hoor!’. Wij lachen, maar we kregen er allemaal nog een.
Ik dacht dus, daar boven op de ladder in Lelystad; ik wil dit niet tot aan mijn pensioen blijven doen. Ik ga net zo lang doorleren tot ik ook met mooie kleren aan in de winter lekker binnen kan werken.

En dat deed ik ook, ik meldde me aan bij de avondschool. In 2 jaar haalde ik mijn Mavo diploma, in 1 jaar mijn Havo diploma en in 2 jaar mijn VWO diploma. Daarna vroeg ik een studiebeurs aan en begon aan Franse Taal & Letterkunde op de VU in Amsterdam. Mijn Propadeuse haalde ik in 2 jaar. Daarna op de UvA Europese Studies. Een combinatie van Franse Taal, Rechten, Europese Geschiedenis en Economie. In 3 jaar haalde ik mijn bul. Op mijn 32e was ik afgestudeerd en mocht Drs. voor mijn naam zetten.

Maar voorlopig bleef ik werken als schilder, want een baan op universitair niveau lag niet voor het oprapen. Na een jaar ging ik met mijn vader mee naar Dessau, in Oost-Duitsland, waar ik ook al mijn scriptie had geschreven. Daar ben ik gaan werken als beheerder van een bedrijfsgebouw.
Ik heb vele baantjes gehad daarna, toen ik naar München verhuisde; Huismeester, Call center medewerker, Customer Service Representative en ten slotte Docent Nederlands bij Knowledge Point, waar ik Nederlandse les gaf aan zakenmensen die Nederlandse klanten hadden.
Ik weet het nog heel goed, ik fietste naar huis terug van zo’n les en ik voelde me goed. Ik vond het lesgeven leuk; het leukste wat ik tot dan toe gedaan had. Ik wist het; ik wilde blijven lesgeven.

Mijn moeder leefde toen nog en stuurde me vacatures die ze uit de krant had geknipt; ‘Docent Duits gezocht’. Inmiddels sprak ik, na 10 jaar Duitsland, vloeiend Duits. Ik had bovendien privélessen gevolgd en diploma ‘Mittelstufe’ gehaald.
‘Dit is volgens mij echt iets voor jou’, zei ze. Ze had gelijk. Een aantal maanden later werd ik uitgenodigd voor een sollicitatie gesprek en niet lang daarna pakte ik mijn spullen en vertrok voorgoed naar Nederland. Mijn nieuwe leven als docent begon.

Heerlijk weer! Eindelijk kom je weer toe aan al het werk dat binnen op je ligt te wachten. Niet alleen de huishoudelijke werkzaamheden; wassen, opruimen en schoonmaken. Ook de administratieve dingen. De voorbereidingen van mijn lessen, het doorlezen van de gebruiksaanwijzing van Managebac, het nieuwe computerprogramma van school. Allemaal dingen die de aandacht vragen en belangrijk zijn. Als de zon buiten schijnt komen die allemaal op de 2e plaats. Eerst naar buiten om te fietsen en dan zien we wel weer. Dan fietste ik een uurtje en van uitstel komt afstel. Met het nieuwe computerprogramma ben ik bewust meteen op Vrijdagavond, nadat ik de uitleg had gehad, begonnen. Toen was het nog fris. Ik had het gezien, ik had wat notities gemaakt en toen ik er s ’avonds naar keek, kwam het me niet eens zo vreemd voor. Ik keek naar de notities en ik kon het zowaar vinden. Vandaag keek ik weer, het duurde iets langer, er zit nu een dag tussen, maar ik kon het toch een beetje volgen. Vanmiddag een online les gehad en daarna naar Managebac. Het is een van de vele programma’s die ik in mijn werkzaam leven onder de knie moest krijgen.

Bij verschillende bedrijven had ik al kennis gemaakt met programma’s waarmee je zo snel mogelijk moest gaan werken. Meestal lukte dat wel, maar het duurde toch altijd een paar dagen voordat ik goed doorhad hoe zo’n programma werkte. Ook niet altijd. Sommige programma’s zijn zo ingewikkeld dat ik er lang naar kan kijken maar geen jota van snap.
Dan was het geval bij Sigma Aldrich in München, Duitsland, waar ik dacht het werk te kunnen doen van de warehouse en het bestel programma. Wekenlang geprobeerd, maar ik snapte er heel weinig van. Tenslotte gaf ik het op. Ook bij een chemisch bedrijf in de Botlek ging het me allemaal boven m’n petje. Uren, dagen, wekenlang op dat scherm zitten turen. Veel uitleg gehad, maar in een te snel tempo en met te weinig proberen. Ik weet nog goed hoe ik duizelig van alle informatie thuiskwam. Ik vond het vreselijk. Ik hield het niet zo lang uit. Viel ik door de mand? Ja, ik snapte er verdomd weinig van.

En het is moeilijk om je werk goed te doen als je niet weet waar je mee bezig bent. Als dan het ongeduld van je collega langzaam opraakt en de spanning om het goed te doen toeneemt, gaat het vroeg of laat fout.
Toch ging het meestal goed. Ik bedoel, ik heb toch in München 4 jaar lang bij de roosterplanning voor Franse technici gewerkt. Daarbij had ik 4 computerprogramma’s tot mijn beschikking en sprak ik ook in 4 talen. Veel plezier gehad in m’n werk. Goeie collega’s die je willen helpen zijn essentieel. Verder concentratie, discipline en vertrouwen.

Duurde wel even en was hard nodig. Maar heerlijk, eindelijk! Ik weet het, hetzelfde wordt gezegd als de zon weer begint te schijnen, maar dit keer duurde het wel erg lang. Ik kan me niet herinneren dat het tijdens de Corona-crisis heeft geregend, zo’n 2 maanden dus.
Ik ben gek op zon, maar het kan ook teveel zijn. Elke dag van het jaar zon is mij teveel. Ik vond het in Thailand (35-40 graden) echt te warm, niet aangenaam meer. 25 graden vind ik wel genoeg, OK het mogen een paar graden meer zijn. is me echt teveel. Zonder airco kan je niet slapen.
Ik ben dus een echte Hollandse jongen en ik hou van afwisselend weer. Natuurlijk kan het soms erg lang van dat grauwe, grijze weer zijn in Nederland. Daar wordt ik ook niet vrolijk van. Wel actief.

Er was een professor op de VU die de bestaande rijkdom op de wereld kon verklaren met het klimaat. De rijkste landen hebben een afwisselend klimaat. Engeland, Noord Europa, Noord-Amerika Canada, Australië.
Dus wat doe je als je het koud hebt? Je gaat als de donder op zoek naar warmte. Wat doe je als je in een klein en koud landje woont? Je gaat als de donder de zee op met boten om eten te zoeken. Die ijver, dat ‘handen uit de mouwen steken’, verklaart eveneens de grote verschillen tussen Noord en Zuid Europa. Het aantal werkuren per week is in het zuiden een stuk lager, 32 uur per week. Ook de pensioenleeftijd ligt in het zuiden op 62 en hier is het bijna 67. En dan schijnt het ook nog zo te zijn, dat tijdens de uren dat we werken, de arbeidsproductiviteit in Nederland en Duitsland een stuk hoger ligt dan in het Zuiden.

Het is dan ook onbegrijpelijk, dat Zuid Europa blijft bedelen bij Noord Europa om meer geld. Hopelijk wordt hier niet aan toegegeven. Of een Neuro en een Zeuro, want het bestaansrecht van de Euro staat op het spel. Een transfer-unie was nooit de bedoeling, maar daar lijkt het steeds meer op.
Eerst met Griekenland, continue met de megaschuld van Italië (het land heeft een van de grootste goudvoorraden ter wereld, maar weigert deze aan te spreken), Spanje en Frankrijk (waar hervormingen niet doorgevoerd worden en daardoor een immense staatsschuld blijft bestaan).
Ik zou zeggen, kappen met die Euro, net als Engeland.

Het kost alleen maar geld en levert niets op. Handel is prima, laat het daarbij. Nexit.

Femke, hou de eer aan jezelf, biedt je excuses aan en treedt af, om niet meer gezichtsverlies te lijden.

Tijdens de persvoorlichting Corona zei minister-president Mark Rutte precies wat het was:
De dood van George Floyd is onacceptabel, het is ieders goed recht daartegen te demonstreren.
Maar het was onverantwoordelijk om de Dam vol te later stromen, terwijl de rest van Nederland aan strenge Corona- restricties vastzit.
Als een burgemeester iets moet zijn, dan is het wel verantwoordelijk.

Het doel van de demonstratie, nl. het bekendmaken dat wij geen racisme tolereren, is ondergesneeuwd door het schandaal van de massabijeenkomst op de Dam, dat voor veel ophef en kritiek zorgde van zorgmedewerkers en deskundigen die er alles aan doen om de pandemie te stoppen.

Om dan aan de hele wereld te willen laten zien hoe zeer je deugt als burgemeester door er demonstratief zonder mondkapje tussen te gaan staan glimlachen, is ontluisterend.

Om dan achteraf iedereen de schuld proberen te geven en vooral je eigen straatje schoon lopen te vegen, is een aanfluiting van naïviteit en onkunde.

Het is duidelijk dat Halsema niet geschikt is voor het ambt van burgemeester.

Hier moet ik toch even iets over kwijt. Heel wat kwijtgeraakt in mijn leven. Vriendinnen, vrienden van vroeger ben ik kwijtgeraakt. Ieder gaat zijns weegs zoals dat heet. In het Engels zeggen ze ‘Out of sight, out of mind’. Maar daar gaat het nu niet over. Ik bedoel dingen die je kwijtraakt. Soms is het geen probleem, als het iets nutteloos is als een appel of kauwgum. Ik bedoel natuurlijk nuttige dingen. Neem nou mijn telefoon, die ben ik al een aantal keren kwijtgeraakt, maar gelukkig vond ik hem altijd weer terug.

Mijn portemonnee ben ik 1 keer kwijtgeraakt, met 600 Euro erin. Als je dat gebeurt slaap je niet goed. Dat hoop ik nooit meer mee te maken. Er zijn een paar dingen die moet je niet kwijtraken; je telefoon, je portemonnee en je sleutels. Sleutels ben ik het meest vaak kwijtgeraakt.
De laatste keer was een half jaartje geleden. Ik was zo slim om de sleutel van het bedrijf waar ik op zaterdag lesgeef, kwijt te raken. Heel de auto doorgezocht, heel de woning doorgezocht, maar zonder succes. Hoe kan dat nou? Heel simpel; onachtzaamheid. Dat zit zo, ik werk zaterdag 6 uur, dan ben ik moe en stap in de auto naar huis. De sleutel, waar een groot blauw lint aan vast zit, leg ik naast me op de stoel in de auto. Ik zie hem dus liggen en denk, nou dat zit wel goed zo.

Vervolgens rijd ik naar huis, mijn hoofd vol van allerlei gedachten. Thuis stap ik de auto uit en denk niet meer aan de sleutel. Totdat het de volgende Zaterdagochtend is en ik de sleutel niet vinden kan.
Heel de auto doorgezocht, heel mijn huis doorgezocht. S’ middags breng ik mijn vrouw naar haar werk. Ze kijkt naast zich, naast haar stoel en trekt triomfantelijk de sleutel met het blauwe lint naar boven. Die was tussen de twee voorstoelen gevallen.
Nou, denk je, dat zal me niet nog een keer gebeuren. Nooit meer een sleutel op de bijrijdersstoel leggen. Echt waar? Nee, natuurlijk niet. OK, het was geen sleutel maar mijn portemonnee. Precies hetzelfde verhaal. Ik legde hem ook op de bijrijdersstoel en natuurlijk, weer het hele spelletje. Zoeken, zoeken, zoeken. De auto, mijn huis, alles. Kost veel tijd ook. Tevergeefs. Totdat je denkt;; wacht even, naar buiten met die auto, want dan kan ik pas goed kijken. En ja hoor, rechts van de bijrijdersstoel zie ik hem ineens liggen. Gewoon van de stoel geschoven. Sukkel! Heb je het nou afgeleerd? Zeg je dan tegen jezelf.

Sleutels, die ben ik meermalen kwijtgeraakt. Misschien een handtas nemen? Nee, is meer voor meisjes denk je dan. Een jas met meerdere zakken en een sleutelhanger hebben me altijd goed geholpen. Maar dan heb je je portemonnee in je binnenzak en je telefoon in je colbertzakje. Een van de redenen dat ik graag colberts draag is dat er zoveel zakken in zitten. Altijd makkelijk en alles bij de hand; Sleutels, portemonnee, telefoon, zakdoekjes, tandenstokers. Wel is het zaak om de colbertje bij warm weer netjes op te hangen, bij voorkeur over een stoelleuning, zodat er niks uitvalt.
Ik had in Duitsland een Russische vriendin en die had ook een sleutel kwijtgeraakt als kind, vertelde ze. Ze had de sleutel aan een touwtje om haar nek, maar was zo slim om met de sleutel te spelen, dus met het touwtje met de sleutel eraan liep ze wat in het rond te zwaaien. Ineens was de sleutel weg, uit haar hand geglipt. Urenlang gezocht en daarna de hoop opgegeven. Totdat het winter werd en de bladeren van de boom vielen. Op een dag toen ze van school kwam zag ze hem hangen aan een tak in de boom. Door langdurig een bal tegen de tak te gooien, kwam de sleutel uiteindelijk naar beneden.

Die sleutel kwam tenminste nog terug, al was het maanden later. Het is me ook overkomen dat ik een sleutel kwijtraakte en ik hem niet meer terugvond. Zoals in volgens mijn 1982. Ik was met een vriend en mijn hond, een grote Duitse herder, naar Strand Nulde gegaan aan het IJsselmeer. Het was prachtig weer, dus wij kleedden ons uit en gingen het water in. Onze kleren lagen op een hoopje en in mijn schoen deed ik mijn autosleutel. Lekker zwemmen, lekker het water in. De hond was ook lekker bezig. Ik zag dat hij met mijn schoen in zijn bek liep. Natuurlijk de schoen met de sleutel. Hij liep in de branding. Al snel zag ik hem met zijn kop schudden, waardoor de sleutel met een boogje uit de schoen in het ondiepe water terechtkwam. Dus als een gek zoeken, nou vergeet het maar. Ga maar eens een sleutel in laag water zoeken. Enfin, een uur later gaven we de moed op, mijn vriend en ik. Lullig was wel dat het mijn autosleutel was en bovendien dat we geen geld bij ons hadden. Tja, er zat niks anders op dan naar huis gaan en de reservesleutel ophalen.
Dus wij gingen naar het stationnetje van Kootwijkerbroek om de trein naar Amersfoort te pakken. Gewoon in de trein gaan zitten zonder kaartje. We hadden geluk, geen controle. In Amersfoort stond de bus naar Veenendaal al te wachten. We stapten in en hadden alweer geluk. De buschauffeur kwam iets later en begon gewoon te rijden. Reservesleutel opgehaald, gelukkig wilde een vriend me even wegbrengen.
Ja hoor, hij stond er nog, mijn mooie Peugeot 404, bouwjaar 1971, automatic, Bordeauxrood met vleugels achter. Prachtauto.

Bier.

Wat voor een bierdrinker ben jij? Welk bier drink je het liefst? Deze vraag werd me, toen ik in Duitsland woonde, nogal eens gesteld. Het criterium welk bier is belangrijk. Zonder meer wordt aangenomen dat je als man bier drinkt. De mogelijkheid dat je geen alcohol drinkt, of liever wijn wordt te verwaarlozen geacht. Bier dus. Nu moet ik toegeven dat ik van een biertje houd op zijn tijd. Ik ben geen grote drinker, maar zomers met warm weer, vind ik het heerlijk. Wat ik drink? Heineken, Brand of Hertog Jan. Ik was een paar jaar geleden in Thailand, waar Heineken het derde biermerk is, na Chang en Singha.

In Duitsland dronk ik graag Warsteiner, hier is die gelukkig ook verkrijgbaar in de meeste supermarkten. Het lekkerste witbier kan er maar eentje zijn; Weihenstephan, uit de oudste brouwerij ter wereld. Verder dronken we in Dessau de ‘Dessauer’ en ‘Paulaner’, dat weer uit München komt.
Trouwens, als je van bier houdt, moet je toch een keer naar het Oktoberfeest in München gaan, daar kan je je lol op. In deze stad zijn binnen de stadsring 6 brouwerijen aanwezig, waardoor die elk jaar op het Oktoberfeest staan met een eigen biertent, waar zo’n 2000 mensen bier kunnen drinken aan biertafels, in literglazen. De 7 jaar dat ik er gewoond heb, ben ik elk jaar naar het Oktoberfeest gegaan.

Met het bedrijf, dat was lachen, de saaiste boekhouder stond na de eerste liter bier vrolijk op de tafel te dansen. Op muziek van het hoempa fanfare orkest en bediend door stevige dames met lage decolletés. Die zorgen ervoor dat ze veel fooi krijgen. De dames komen uit Zwitserland en Oostenrijk en verdienen in een paar weken duizenden euro’s. Stoer als je ziet hoe ze met elke hand 3-4 literglazen vast kunnen houden.

Nederlandstalige muziek heb ik natuurlijk ook. Door de jaren heen waren dat Armand, Boudewijn de Groot, Ramses Shaffy. Later begin jaren ’80 kwamen De Dijk, Het Goede Doel, Toontje Lager en vooral Klein Orkest die ik goed vond. 2011 kwam Spinvis met ‘Tot Ziens, Justine Keller’ en leverde daarmee, wat mij betreft, de beste Nederlandstalige plaat ooit.

Misschien wel de beste nederlandstalige band: De Kift, elke plaat worden ze beter. Goeie liveband ook. Luister eens naar hun laatste plaat: Hoogriet. In januari zijn ze in Paradiso te bewonderen.

Boudewijn en Ramses draai ik ook nog graag. De plaat van Maarten Heijmans met nieuw gearrangeerde Shaffy-nummers is ook een topper.
Doe Maar, ach is dat niet meer voor meisjes? Net als Frank Boeijen, die best mooie liedjes heeft gemaakt, maar ik kan ze nooit verstaan.
Theo Maassen had er ook een leuke opmerking over;
‘Niemand weet waar het naar toe moet met deze wereld. Ja, Frank Boeijen weet het, maar die kan niemand verstaan!’.
Vond ik altijd grappig, mijn zusje niet; dat is zijn Nijmeegse dialect! Ze was fan van Boeijen.
Dat vind ik meestal het grote probleem bij Nederlandstalige muziek; de verstaanbaarheid. Armand en Boudewijn hadden een duidelijke uitspraak met dictie die iedereen kon verstaan. Maar als ik tegenwoordig rappers in het Nederlands hoor rappen, versta ik er met moeite soms een paar woordjes van. Te weinig om de tekst te begrijpen, terwijl dat het nou juist is wat zo belangrijk is om in het Nederlands te zingen, volgens mij. Van Dik Hout, deze band versta ik met vlagen, refreinen versta ik wel. Idem voor De Dijk, ik moet eigenlijk de tekst erbij hebben om het helemaal te kunnen verstaan. Toontje Lager kon ik dan wel helemaal verstaan en Het Goede Doel ook.

André Hazes is een geval apart. In de jaren 80 vonden we hem vreselijk, maar later, in cafés zorgde hij wel voor sfeer. Surinamers zijn ook gek op Hazes, heb ik gemerkt. Ik gaf elke Dinsdagmiddag Nederlandse bijles aan Surinaamse vrouwen en kwam dan altijd voorbij een café op de hoek. Daar stonden de mannen al vrolijk met een biertje met elkaar te kletsen, Andre schalde uit de speakers. Op het kantoor om de hoek waar ik les gaf, werkten bijna alleen vrouwen.
Mijn vrouw houdt trouwens ook van Hazes, maar niet van die jonge en ook niet van Roxanne. Nee, de echte oude André. Vooral met een biertje erbij.

Pink Floyd was ik al vrij vroeg bij, op mijn 15e ging ik al met mijn vrienden naar Ahoy Rotterdam, waar Pink Floyd live te zien was. Het was 1974, de ‘Animals-tour’. ‘Animals’, best een goeie plaat. Maar toen was Pink Floyd al over hun hoogtepunt heen; ‘Dark Side Of The Moon’ en ‘Wish you were here’. Dat niveau zouden ze nooit meer halen. 20 jaar later, in 1994, zag ik ze met mijn Poolse vrienden in het Olympia Stadion in Berlijn. Geweldig concert, maar zonder Roger Waters. Die zag ik vorig jaar, 2019, de goeie man is al 73. Ook een geweldig concert, maar de beste nummers zijn nog altijd die van ‘Dark Side Of The Moon’. Hoog genoteerd op alle lijstjes ‘beste lp’s aller tijden.

Dylan ontdekte ik pas veel later, ik kocht pas op mijn 28e de plaat ‘Blonde on Blonde’, voor mij de beste plaat van Dylan. Of was dat ‘Blood on the tracks’?. In 2004 woonde ik in Duitsland en kocht daar ‘Time out of mind’, heerlijke plaat. Dit jaar heb ik ‘Travelling Thru – Bob Dylan with Johnny Cash’ aangeschaft, een 3 dubbelaar uit de bootleg serie van Dylan. Fijne plaat.

Radiohead – OK Computer sloeg in als een bom, in 1994. Ik weet nog goed dat ik in een platenzaak, een soort Media markt in München naar die plaat luisterde. Een sensatie, onvergetelijk. Maar dan ook weer juist alleen deze plaat. Het latere werk vond ik echt minder, al kwam Radiohead 2016 nog even terug met ‘A moon shapes pool’, die een beetje in de buurt kwam.

Soul begon ik pas jaren later te ontdekken. Ter gelegenheid van 25 jaar Motown werd een reeks compilatie albums uitgegeven door Motown van o.a. The Surpremes, The Spinners, JR Walker & the all Stars, the Isley Brothers en Smokey Robinson & the Miracles. Die vond ik al heel leuk, toen kwam Stevie Wonder met ‘Songs in the Key of Life’, een magistrale plaat. James Brown, Curtis Mayfield, Marvin Gaye, Al Green, Aretha Franklin, Otis Redding, Joe Tex, Harold Melvin & the Blue Notes, Earth, Wind & Fire en de Commodores.

Soul dus, ik ontdekte het tien jaar later. Mijn moeder zei vroeger altijd; ‘zwarte mensen kunnen het beste dansen en muziek maken’ en daar zit wel wat waars in denk ik. Als ik James Brown zie dansen of Michael jackson, daar kan bijna niemand tegen op. Als ik Al Green hoor zingen of Aretha Franklin, dan weet ik dat het nauwelijks te overtreffen is. Dus sinds pakweg begin jaren ’80 maken een vijfentwintig tal soulplaten een onlosmakelijk deel uit van mijn platencollectie.

Begin jaren ’70 stonden de Three Degrees op nummer 1 met ‘Dirty Old Man’ . mooier was de opvolger, veel zwoeler en romantischer ook; ‘When will I see you again’. Ik 2000 zag ik in Duitsland een optreden van James Brown, dat was geweldig. In het voorprogramma speelde de Supremes, althans degenen die daar ooit bij gezongen hadden. Dames van middelbare leeftijd inmiddels.
Toch een geweldige show, waarbij James heel slim de show goed uitgesmeerd had, hij stond zelf meestal maar korte tijd op het podium en liet het zingen aan anderen over. Dansen kon hij nog als de beste, al duurden zijn moves nooit lang. Hij moet ook al een dagje ouder geweest zijn, in de 70 schat ik zo. Inmiddels is de beste man overleden. Zijn biografie is mooi verfilmd door o.a. Mick Jagger.

Mick Jagger woonde met de Stones al in 1964 een concert van James Brown in het Apollo theater in New York bij. Ze waren diep onder de indruk. De band speelde wel heel strak. Mick Jagger stond alleen maar naar de moves van James Brown te kijken.

Aretha Franklin vond ik ook geweldig, vooral haar eerste platen. ‘You make me feel like a natural woman’, gezongen voor toenmalig Amerikaans president Obama, in aanwezigheid van Carole King, die het lied ook schreef. Obama moest zelfs een traantje wegpinken, ook Michelle Obama was geëmotioneerd, maar Carole King werd helemaal gek van vreugde toen ze Aretha hoorde zingen. Mooi document hiervan te zien op you tube.

www.youtube.com/watch?v=YA08ANxJwBQ