Ik was aanvankelijk nogal sceptisch over Google Translate, omdat de vertaling niet altijd helemaal klopt. Ik ben nog van de generatie die met woordenboeken gewerkt heeft. Ik las boeken in het Frans en Duits met het woordenboek ernaast. Woorden die ik niet snapte zocht ik meteen op, dan pakte ik mijn woordenschrift erbij en schreef meteen de verschillende betekenissen op en een paar contextzinnen erbij. Dat was natuurlijk veel werk maar het hielp me wel. Zaak is het natuurlijk om je woordenschrift af en toe nog eens na te lezen om het niet te vergeten. Er kwam nog bij dat ik in het Frans, wat mijn hoofdvak was op de Universiteit van Amsterdam, een kleine 20 boeken moest lezen vanaf de 16 tot en met de 20e eeuw. Dus je had te maken met uitdrukkingen en bepaalde woorden die al helemaal niet meer gebruikt werden in deze tijd. Ook las ik graag de romans van Sartre en Camus, ook niet de meest toegankelijke gedachtes en filosofieën die deze mannen op papier hebben gezet. Maar ik heb ze aandachtig gelezen en ik stelde het zeer op prijs. In de 21e eeuw wordt alles gegoogeld en dat heeft zo zijn voordelen. Zo ben ik bijvoorbeeld zeer tevreden met het feit dat ik enigermate met mijn schoonzus kan communiceren. Ze is Thaise en ik ben die taal niet machtig, dus spreek gewoon in mijn telefoon op de google translate app in wat ik wil vertalen en het wordt vertaald. Meestal begrijpt ze het wel. Toch leuk, want mijn vrouw werkt en haar zus is een maand op bezoek. Zit ze de hele dag bij mij thuis, wassen we samen de ramen, maken we samen het huis schoon, zetten we samen nieuwe planten in de bakken op ons balkon. Kortom, alles waar ik nooit aan toe kom en mijn vrouw ook niet, doen we nu. Zeer nuttige tijdsbesteding! En dankzij Google Translate kan ik haar zeggen wat ik graag wil doen en kan ik haar bedanken voor wat ze heeft gedaan. Fijn!

45 jaar niet gezien…
Een telefoontje; ‘je mag 16 x raden met wie je spreekt’. ‘Geen idee, zei ik. Ik herkende de voor mij totaal onbekende stem niet. ‘Sjoerd’.
“OK goh da’s lang geleden!
Het moet omstreeks 1980 geweest zijn, inmiddels dus meer dan 40 jaar geleden dat we dikke vrienden waren; hij, Fred en ik. Met Fred ben ik al die jaren vrienden gebleven, maar Sjoerd zijn we uit het oog verloren.
Ieder zijns weegs, zoals dat vaak gaat. Als vrienden gaan trouwen of verhuizen.
Maar we maakten meteen een afspraak, de volgende zaterdag, op 1 Juli zouden we bij hem op bezoek komen.
‘ik woon in Bommel aan de Maas, aan het water, prachtige plek. Ik heb een bootje, we kunnen varen’.
Later nog een appje: of we zelf alcohol mee wilden nemen, want hij dronk niet meer. Dus we hadden beiden een Six pack Hertog Jan mee en Fred nog een fles Chardonnay.
Die Zaterdag haalde ik Fred op in Den Haag, dat is 58 km en vandaar is het nog 114 km naar Bommel. Aardig eindje tuffen dus. ‘Een bijdrage aan de benzinekosten stel ik zeer op prijs’ liet ik me ontvallen. Met een benzineprijs van bijna 2 euro per liter komt de reis van 374 km dan al snel op zo’n 68 euro had ik uitgerekend. Gelukkig was dat geen probleem.

Het was even zoeken, maar uiteindelijk kwamen we tegen een uur of vijf aan in Bommel aan de Maas. Een watersportgebied. Zijn huis dat hij voor twee en een halve ton gekocht had lag direct aan het water met een mooi terras en een zeil- en motorboot ernaast. We waren onder de indruk. ‘Mooi zeg, goed gedaan man’. 30 jaar bij dezelfde baas blijven werken werpt zo zijn vruchten af, moesten we constateren. Zijn karakter was nog als vanouds, al zag hij er zelf een stuk ouder uit, niet in de laatste plaats vanwege zijn kale boven schedel, een coup Herman van Veen had hij nu. Vroeger een volle bos krullen. Hij rookte nog wel, maar dronk niet meer. Ook kwam hij nogal zwakjes over, lichamelijk gezien dan. Duidelijk had hij nooit aan sport gedaan. Bij het inschenken viel het op dat zijn vingers trilden, had hij een alcoholprobleem gehad, dat hij daarom niets meer dronk? Hij bleek ook lekker vegetarisch (ayuverdisch) te kunnen koken.
Hoe het ook zij, het was een gezellige avond, die duurde tot we de zon zagen opkomen boven het water. Om half zes gingen we naar bed, nog even hoorden we Sjoerd zeggen dat hij om 11 uur weg moest naar een afspraak in Den Haag.
Dat was een tegenvaller, niet alleen konden we maar een paar uurtjes slapen maar nu konden we niet eens met het bootje gaan varen. Terwijl we juist zo’n vakantiegevoel kregen daar aan dat water.

5 uur ‘s ochtends Zonopkomst….

Gelukkig mochten we de zondagmiddag nog blijven nadat Sjoerd weg was gegaan.
Het duurde niet lang of ik moest weer even een uurtje gaan liggen, 4 uurtjes slaap waren duidelijk niet genoeg geweest.
Daarna probeerden we nog wat alcoholvrij bier en wijn, maar dat vonden we dus echt totaal niet te zuipen!
Nou ja, dat was het dan. We pakten onze spullen en legden de sleutel op tafel en trokken de deur dicht. Bij de auto aangekomen kwam Fred erachter dat hij zijn jas nog binnen had liggen. Sjoerd even bellen dus. We hadden geluk, een reserve sleutel zat in een kluisje op het terras met een code.
Bommel aan de Maas, het Land van Maas en Waal. Eigen huis in een prachtig natuurgebied aan het water. Je kan zeggen van hem wat je wil, maar dat heeft hij dan wel weer heel goed gedaan.

‘s middags aan het water: vakantiegevoel!

Huis met bootjes: vakantiegevoel!

In de eerste plaats vond ik zijn spraak, dictie, taalgebruik prachtig. Verder vond ik hem altijd goed, zo niet heel goed acteren, dansen en zingen. Kortom, een rasartiest zoals je ze niet meer vindt tegenwoordig.
Als ik aan zijn films denk, kom ik al snel bij ‘De Stille Kracht’, elke week op de tv.
Destijds zat ik op internaat Don Bosco en als de Stille Kracht op tv kwam, zat het hele tv kamertje bomvol. Niet omdat de film nou zo spannend en interessant was. Dat was hij wel, maar niet voor de meeste jongens die kwamen kijken, want voor hen ging het om de erotische scenes tussen Willem Nijholt en Pleuni Touw. Van deze dame kregen we zomaar midden in de film op een doordeweekse dag, een ruime blik op haar riante borsten toen ze haar badjas opende voor Willem Nijholt. Vanaf dat moment zat de tv kamer wekelijks vol in afwachting van wellicht nog meer van dat soort momenten.
Die kwamen er niet.

Jaren later zag ik hem in ‘Willem van Oranje’ waarbij hij de rol van de Spaanse Hertog Alva uitstekend vertolkte.

Ook heb ik hem mogen bewonderen in de musical ‘Een kannibaal als jij en ik’ van Neerlands Hoop in Bange Dagen. Meesterlijk hoe hij de quizmaster neerzet, geniaal kwa stem- en taalgebruik. Klasse.

Maar hij was zoveel meer, speelde in films en musicals, schreef boeken en was een prettige verschijning als hij weer eens op tv verscheen.
De laatste keer dat ik hem zag was bij de dodenherdenking in 1984 op de Dam in Amsterdam. Hij liep met halflang haar, nodig voor zijn historische rol in Willem van Oranje, naar de Dam om daar een speech te geven, die ook alweer geniaal was.
Een groot kunstenaar is niet meer onder ons….

Natuurlijk hadden we het singeltje Proud Mary vroeger, begin jaren ’70, al vaak gehoord, evenals River Deep, Mountain High.
Daarna raakte ze in de vergetelheid. Tot 1984 ineens de single ‘Let’s stay together’ van haar in de hitlijsten kwam. Ze kwam bij MTV en zag er, zeker voor haar leeftijd, nog knap en sexy uit. Ik vond het mooi, kocht de maxi single.

Het liedje ‘Tonight’, samen met David Bowie was een hoogtepunt. Twee idolen uit de jaren ’80, beiden inmiddels helaas niet meer onder ons. Je groeide met ze op en dacht nooit dat dat eens voorbij zou gaan. Zo gaat dat nou eenmaal.

Het ging snel, ze bleef hits scoren. Mijn moeder zag haar zelfs met mijn broer in de kuip. ‘Was wel erg hard’ zei ze.

De film en de documentaire zag ik natuurlijk ook. Wat een vreselijk huwelijk met die Ike en wat goed dat ze zich daarvan vrijgemaakt heeft.
Ze tourde nog een aantal keren rond de wereld en een maakte nog een aantal topplaten. Daarna, vond ik het ook mooi te horen dat ze eindelijk de liefde van haar leven vond en zich in Zwitserland vestigde met haar Duitse echtgenoot.
Een echte powervrouw was het, rust zacht Tina!

Het benauwde weer is gelukkig voorbij. Leuk, als je vrij bent met het zwoele zomerweer van de laatste weken, maar ik moest juist nog vol aan de bak, 6 dagen per week. Het slechte nieuws is, ik werk binnen.
Een paar keer ben ik nog op Zandvoort geweest, waar ik het na een uurtje zonnen meestal wel weer had gezien. Vooral als er wind stond, zat je voor je er erg in had onder het stuifzand. Dat schuurt best wel als je je insmeert met factor 50. Inderdaad is dat de hoogste factor, ik ben dan ook niet verbrand.

Maar laten we niet klagen over het benauwde weer, is het eindelijk lekker warm weer, is het weer niet goed. Als het koud weer is, is het ook nooit goed. Kortom, het klagen zit de Nederlanders in het bloed.
’s Avonds de ramen open, maar toch; muggen en plaknachten. Veel gehoord om me heen; slecht geslapen want te warm. Zelf heb ik daar nagenoeg geen last van, als ik ga liggen val ik meestal snel in slaap. Mijn vrouw niet, die kan dan nog de hele nacht wakker liggen.

Koud bier, dat gaat er wel goed in ’s avonds. Vooral koud, ijskoud bier. En water, met ijsklontjes natuurlijk! Mijn vrouw drinkt Gruner Veltliner met ijs, ook lekker fris.
Koud douchen, werkt ook uitstekend.

Gelukkig is het wat frisser vandaag, eindelijk weer diep ademhalen. Kortom, voor mij is afwisseling in het weertype wel prettig. Het hele jaar zon, nee bedankt! Een verfrissende regenbui, ik kijk ernaar uit.
Nog 2 weekjes, dan zit het meeste werk er voorlopig op, net als op die kaart die ik mijn zwager, ook docent, stuurde: 2 redenen om in het onderwijs te gaan: Juli en Augustus!

Licht katertje vanmorgen, waarschijnlijk omdat ik een Leffe Blond heb gedronken na 3 Jupilertjes.
‘Ja jong, je zuipt teveel’ op zijn boers gezegd. Nou vind ik dat wel meevallen, 3-4 biertjes vind ik niet veel. Maar het is al jaren ’s avonds de gewoonte, dus het kan wel wat minder.

Deze week las ik in het nieuws dat Willie Nelson, de 90 jarige countryzanger uit Amerika, eindelijk gestopt is met zuipen en blowen.

Keith Richards ging hem voor. De voormalige junk zei in een interview dat het stoppen met roken hem meer moeite gekost had dan het stoppen met heroïne. Toen David Bowie in 2016 overleed, was Ron Wood, de andere Stones junk, zeer ontdaan. ‘Hij leefde de laatste 20 jaar veel gezonder dan ik’, vertelde Wood, die ook net, op doktersadvies, gestopt was met roken en drinken.

Tenslotte Arthur van Amerongen, een notoir junk en zuiper, bekend vanwege zijn islam kritische boeken en woonachtig in Portugal, is helemaal clean sinds een maand of twee.

Deze mannen geven het goede voorbeeld, al kan je nog zo’n junk en alcoholist zijn, het is altijd mogelijk om te stoppen. Een geruststellende gedachte.
Rest nog de vraag of het definitieve stoppen gaat komen op doktersadvies, zoals bij bovenstaande heren of op eigen initiatief. Het laatste vind ik eigenlijk beter.

Het was bewolkt en we liepen, mijn vriend en ik, door Haarlem. Ik woon hier inmiddels bijna twee jaar en het bevalt me veel beter dan in Amsterdam. Daar moet ik wel bij zeggen dat ik in Amsterdam een stamkroeg had, l ’Affiche, met terras. In de zomer was het daar goed toeven op de Zondagmiddag in de zon. Een leuke middag op een terras heeft als ingrediënten ten eerste de zon. Dan is goed gezelschap belangrijk, want onder het genot van een goed glas bier kunnen interessante conversaties gevoerd worden. Ons favoriete biermerk bij l ‘Affiche was Texel, 4 eurootjes per groot half liter glas en met z’n tweeën dronken we er een stuk of 4 dus bedroeg de rekening het eind van de middag minimaal 32 eurootjes, meestal meer want fingerfood.
Maar goed, nu Haarlem. Het was bewolkt, maar niet koud en met de wind viel het ook wel mee.
Ik kende natuurlijk wel al wat terrassen in Haarlem. Natuurlijk de Grote Markt en de Jopen. Prima toeven daar, maar de Grote Markt is nogal groot en druk en open. De Jopen kerk daarentegen is kleiner maar helaas kijk je daar tegen de muren van het Gemeentehuis aan. Natuurlijk helpt het uitstekende Jopen biertje wel om het gezelliger te maken, vooral de ‘Blurred Lines’ mag mij bekoren, maar waarom zit je hier aan een biertje van 4 euro 50, omringd door nieuwbouwmuren? Waar zijn de bomen?
Nee, deze afgelopen Paaszondag kwam ik erachter dat het beste terras in Haarlem zich bevind op de Botermarkt. Als ik me niet vergis, was het ‘de Gooth’ in het midden van het plein.

Er staat op de Botermarkt de hele week een haringkar en ’s woensdags is er in de zomer rommelmarkt. Vorig jaar scoorde ik daar voor mijn tante het prachtige boek ‘Gezelligheid kent geen tijd’ en dat ging over de meester tekenaar wijlen Anton Pieck, als ik me niet vergis geschreven door Henri Knap. Mijn tante van 94 in het Land van Maas en Waal, Dreumel, was er in ieder geval dolblij mee, zo liet ze me weten. Dat had ze met veel plezier gelezen en ook de prachtige prenten met genoegen bekeken. Ze kijkt geen televisie meer, zelfs het journaal niet meer, liet ze me tevens weten, want ‘alleen maar die oorlog en die boeren’ daar had ze het duidelijk helemaal mee gehad. Gezelligheid kent geen tijd, nou dat klopte ook voor ons in Haarlem vandaag.

We kwamen voordat de zon doorbrak en hadden ruime keuze aan plaats, zodat we riant in het midden vooraan gingen zitten, zodat je mooi zicht hebt op alles wat er voorbij komt lopen.

Wat dronken we daar? Bonifatius – ik ging voor de Blonde en mijn vriend voor de Amber – een 4 euro – bier uit een mooi Bonifatius-glas dat ik nooit eerder had gedronken, maar geweldig lekker! De brouwerij stond in Friesland googleden we even. Wie was Bonifatius ook alweer? Bekende naam uit de geschiedenisboekjes! Een priester die vermoord werd in 754 terwijl hij Friezen trachtte te bekeren, die hem met het zwaar afslachtten.

Bij het tweede glas brak de zon door.
Toen kon de dag niet meer kapot. Pluspunten van het terras op de Botermarkt zijn bovendien:
De lage huizen rondom zorgen voor veel toegang van de zon, dus een zonnig terras en de zon bleef ook de hele middag, van 3 tot 8 aanwezig.

De vriendelijke, leuke bediening. Het is altijd fijn als je door een leuk meisje bediend wordt en dat was zeker het geval. Bij navraag bleek ze ‘Dirkje’ te heten, het soort meisjes waar ik vroeger helemaal op viel. Duidelijk was dit een lokaal meisje, een studente HBO die er wat bij wilde verdienen.
In Amsterdam zijn het vaak Engelsen, die geen Nederlands spreken. Als je vraagt waarom ze geen NL spreken zijn ze geïrriteerd heb ik gemerkt.

De mensen om ons heen. Geen toeristen, maar locals. Leuke jongens en meisjes die gretig bier stonden te drinken en in groepjes van 4-5 aan kwamen lopen. Geamuseerd mochten we ze observeren.
In Amsterdam zitten er meestal toeristen op de terrassen en vaak nogal arrogante studenten.
Nee, Haarlem wint het duidelijk wat mijn terraservaring betreft.

En ja hoor, het was weer zover, de Goede Vrijdag staat voor de deur en The Passion op teevee.
Een wat sentimenteel slap aftreksel van het verhaal van de laatste 3 dagen van Jezus. Die door tweederangs acteurs gezongen slappe popliedjes, ik heb er een hekel aan. Desondanks blijf ik ernaar kijken, elk jaar weer. Een Turkse Jezus, dat hadden we nog niet gehad. Geen enkele emotie op zijn gezicht als hij in de motregen een van die mainstream nederpop liedjes staat te zingen.
En hoorde ik dat goed? Is dat ‘in the air tonight’ van Phil Collins? De drummer probeert hem wel te imiteren door heel hard op zijn drums te slaan, maar het blijft toch tenenkrommend.
Sorry hoor, maar de Pilates van dit jaar vond ik ook niet zo, ik had graag iemand met een luide en heldere stem gehoord. Wie heeft het idee gehad om hem samen met Jezus ‘zwart-wit’ van Frank Boeijen te laten zingen? Moeilijk verstaanbare flarden van een tekst; ‘die druppels bloed op de achterbank van de werkelijkheid’? Wat heeft dat met Jezus en Pilates te maken? En waarom staat Pilatus minstens 10 minuten zijn handen te wassen? Overdreven sentimenteel gedoe.
Judas die zingt ‘wat heb ik gedaan?’ klonk nogal ongeloofwaardig en dan het commentaar van Pilatus; ‘daar is niets meer aan te doen’.

Met nostalgie denk ik terug aan de film ‘Jesus Christ Superstar’ uit 1972, ik zag hem in het voormalige Alhambra bioscoop op het Amsterdamse Frederiksplein toen ik 13 was. Ik nam de muziek op met mijn cassetterecorder. Later kocht ik de elpee, de originele wel te verstaan met Ian Gillan van Deep Purple als Jezus. Was ik groot fan van destijds, Deep Purple. Met mijn vrienden was ik verbaasd dat hij niet de hoofdrol kreeg maar een onbekende sukkel genaamd Ted Neely.
<

Ian Gillan

Vorig jaar, 50 jaar na dato, kwam hij nog een Jesus Christ Superstar show geven in de Rai in Amsterdam. Pure geldpikkerij, Jezus was 33 toen hij gekruisigd werd. Ted Neely moest inmiddels tegen de 80 jaar zijn.
Maar die film was goed, er werd goed in gedanst en de muziek was goed. Het maakte meer indruk op mij dan alle kerkbezoeken tot dan toe.

We keken ernaar uit, naar de zondagavond direct na het nieuws om kwart over acht; Koot en Bie.
We spraken er de volgende dag over en als de uitzending goed was, weken en maanden, nee jaren later nog. We kenden hele flarden van teksten uit ons hoofd.
We hadden hun platen, waarvan vooral de ‘tweede langspeelplaat van het Simplistisch Verbond’ met
‘Enge buren’ en ‘voor het hek’ favoriet waren.

Van de ‘derde langspeelplaat van het Simplistisch Verbond’ was dit natuurlijk het onverbeterlijke ‘Klischeemannetjes Life in de Haagse Houtrusthallen’.

Het beste moest nog komen; de Tegenpartij was helemaal lachen, gieren, brullen. Natuurlijk hadden we de poster voor ons raam hangen; ‘geen gezeik, iedereen rijk’.

Latere contacten met leeftijdsgenoten leverden bij fans van Koot en Bie steevast de teksten herleven, als je begon vulde de ander je meteen aan.
Hoe goed van Kooten ook was, mijn favoriet was toch de Bie. Zonder hem van Kooten niets, ze vulden elkaar, zoals vaker in duo’s, perfect aan.
Groot fan was ik ook van meneer Foppe, het alter-ego van De Bie. Zijn boekjes ‘Meneer Foppe en het gedoe’ en ‘meneer Foppe over de rooie’ behoren tot mijn absolute favorieten.

Zaterdag met Fred, al meer dan 50 jaar mijn vriend, afgesproken. We gaan een avondje Koot en Bie filmpjes kijken, luisteren en vooral veel herinneringen ophalen.

Twee keer in de week in de teil, zondagse broek en schoenen
Yamaha’s, rammelbakken tot en met maar je kon ze kneiterhard laten gaan.

Gemeente Politie in Volkswagen Kevers. Telefooncellen. De strippenkaart.

Grote zilverkleurige stereo installaties met bewegende wijzertjes, schaalverdeling en lampjes bijvoorbeeld

Cassettebandje. Mooi man bij de radio zitten en muziek opnemen, en schelden als die presentator er doorheen zat te praten
En met een potlood de verkreukelde tape terug draaien…
Je leende LP’s bij de bibliotheek en die nam je thuis op een cassettebandje
Step

Punica

The Thunderbirds; bij Bazooka kauwgum kon je sparen voor de Thunderbird 1, 2 , 3 en de roze rolss royce van Lady Penelope
Swiebertje, Floris, Farce Majeure, Ren je Rot
De dikke en de dunne, Comedy Capers

De ridders; Floris,
Cowboys: Ivanhoe, Rawhide, The High Chaparral, Bonanza
Tijdschriften;
De Pep, later de Eppo
Donald Duck
De Kijk
Dat cassettebandje kan beter, de Basf
Zaterdag ochtend naar school
Schrijven met kroontjes pen
Leren schooltas
Zwemles in Maart om 07:00 uur (niet verwarmd) was trouwens alleen voor jongens, blauw van de kou naar huis en daar was Ma met hete thee.
Exota rood
Puch hoogstuur met 3 voetversnellingen
Als je haast had tijdens het draaien van een telefoonnummer de kiesschijf met geweld terugdraaien.
Met verjaardagen de hele woonkamer blauw van de rook. Lekker man. Ook de rookcoupés in de trein, alleen daar stonk het te erg om te zitten.

Buitenspelen.
Op de fiets, in je regenpak.
Zwarte voetbalschoenen.
Geen moskees.

Hondepoep. (Kijk waar je loopt)
Zilvervlootsparen.
Ziekenfonds.
Stoepranden. (Het spel)

CDA kwam nog op voor de boeren en moedigde ze aan om aan schaalvergroting te doen en megastallen te bouwen zodat we nog meer biggen, kalveren en kippen naar het buitenland konden exporteren, want stikstof (ammoniak) bestond nog niet en D’66 hield zich onder kroegtijger Hans van Mierlo bezig met politieke vernieuwing i.p.v. het pesten van de burgers.

Rokende leraren in de klas, dat kon toen ook nog
Maar je noemde ze wel meneer of juf of jufrouw of meester. Geen jan Piet of Klaas of Ria. En je zei netjes u tegen ze. Als je je huiswerk niet goed deed of zat te klieren in de klas kreeg je gewoon een draai om je oren. Als je daar dan thuis over klaagde kreeg je er van je vader of moeder nog één onder het mom van: Dan zal je hem wel verdiend hebben

Rekenliniaal

Bossen haar
Dienstplicht
Step
Rolschaatsen
Wehkamp gids met gezichtsmassage apparatuur
TV antennes
Nul allochtonen
Sigarettenautomaten
Postbode in uniform
Discotheken
Girocheques
Acceptgiro kaarten

Bandrecorder en lelijke eend
TDK SA90 chrome
Yamaha
De Kijk
Dr Bibber
Popfoto
Rijam agenda van de school campus van V en D

Je kunt er om lachen, maar ergens hadden de mensen toen niet veel nodig en maakten dit soort gebeurtenissen nog indruk
En hij mocht opblijven voor de maanlanding. Boxen met Cassius Clay. Ajax – Benfica

Kreidler RMC-S, maar eerlijk is eerlijk de techniek van de FS1 was beter, makkelijker sleutelen ook.

De SRV wagen > leve de man van de SRV van je hiep hiep hiep hoeree!

De voddenman, de melkboer met zijn ijzeren hond, de schillenboer met paard en wagen, de eerste ds19, de scharensliep

TDK
Tongen in de donkere hoekjes in de discotheek
Jaren 70 en 80..beste tijd die de mens kon meemaken…